สวัสดีค่ะคือตอนนี้เราอยู่ม.3กำลังอยู่ในช่วงที่คิดว่าจะต่อที่ไหนดีแต่เราก็มีในใจอยู่2ที่คือที่เดิม กับที่ใหม่อีก1ที่ คือเราคุยกับพ่อมาสักพักแล้วว่าอยากเรียนหมอแต่ตอนนั้นแม่ก็รู้และก็ไม่ได้อะไรดับเรา แต่ตอนนี้เรามาถามแม่ว่าเรียนหมอดีไหม แม่ก็บอกว่าอย่าไปเรียนเลย เสียเวลา เดี๋ยวแม่ตายก่อน แม่บอกกับเราแบบนี้
ต้องบอกก่อนว่าเราไม่ใช่คนเรียนเก่งมากแต่ก็เรียนได้ระดับกลางๆสำหรับตัวเราเราก็ไม่มั่นใจอยู่แล้วว่าเราจะเรียนได้แต่เรามีพ่อคอยให้กำลังใจอยู่เสมอ แต่พอเราบอกทุกคนในครอบครัวว่าเราอยากเป็นหมอ เขาก็หัวเราะเยาะเราและบอกกับเราว่า เรียนไม่ได้หรอกดูสภาพตัวเองด้วยแล้วเขาก็บอกกับเราว่า. เขียนชื่อภาษาอังกฤษเป็นรึยังจะไปเป็นหมอ นี่คือสิ่งที่แม่เราพูด
แต่จริงแล้วๆภาษาอังกฤษเราก็ไม่ได้แย่นะเราอ่านรู้เรื่องแปลได้เป็นบางคำ. แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเราอ่านออกแปลได้. พวกเขาก็จะคิดแค่ว่า มันเรียนไม่ได้หรอก
คือเวลาเราบอกใครเข่ก็จะพูดแบบเดียวกันหมดคือเราอยากรู้ว่าทำแบบนี้มันถูกต้องแล้วหรอคะ?การที่พูดดูถูดเราแทนที่จะให้กำลังใจกัน. มีแค่พ่อคนเดียวที่เราคุยได้และก็มีแค่พ่อที่เชื่อว่าเราจะทำได้ทั้งๆที่พ่อไม่ได้อยู่กับเราด้วยซ้ำ. คือเราอยากได้กำลังใจมากกว่าการถูกอยู่แล้วใช่ไหมคะ
คือเราอยากรู้ว่าเราควรทำยังไงดีคะ
ควรทำยังไงดี
ต้องบอกก่อนว่าเราไม่ใช่คนเรียนเก่งมากแต่ก็เรียนได้ระดับกลางๆสำหรับตัวเราเราก็ไม่มั่นใจอยู่แล้วว่าเราจะเรียนได้แต่เรามีพ่อคอยให้กำลังใจอยู่เสมอ แต่พอเราบอกทุกคนในครอบครัวว่าเราอยากเป็นหมอ เขาก็หัวเราะเยาะเราและบอกกับเราว่า เรียนไม่ได้หรอกดูสภาพตัวเองด้วยแล้วเขาก็บอกกับเราว่า. เขียนชื่อภาษาอังกฤษเป็นรึยังจะไปเป็นหมอ นี่คือสิ่งที่แม่เราพูด
แต่จริงแล้วๆภาษาอังกฤษเราก็ไม่ได้แย่นะเราอ่านรู้เรื่องแปลได้เป็นบางคำ. แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเราอ่านออกแปลได้. พวกเขาก็จะคิดแค่ว่า มันเรียนไม่ได้หรอก
คือเวลาเราบอกใครเข่ก็จะพูดแบบเดียวกันหมดคือเราอยากรู้ว่าทำแบบนี้มันถูกต้องแล้วหรอคะ?การที่พูดดูถูดเราแทนที่จะให้กำลังใจกัน. มีแค่พ่อคนเดียวที่เราคุยได้และก็มีแค่พ่อที่เชื่อว่าเราจะทำได้ทั้งๆที่พ่อไม่ได้อยู่กับเราด้วยซ้ำ. คือเราอยากได้กำลังใจมากกว่าการถูกอยู่แล้วใช่ไหมคะ
คือเราอยากรู้ว่าเราควรทำยังไงดีคะ