[code]ใส่โค้ด
[/code]สวัสดีครับผมมีพี่ชาย เป็นพี่ชายพ่อเดียวกันแต่คนล่ะแม่ครับ. นิสัยพี่ชายตอนเด็กชอบเล่นเกมส์ โตขึ้นหน่อยก็เล่นการพนัน วัยรุ่นก็มีนิสัยทำลายข้าวของ ด่าทอแม่ตัวเองก็มีพักหลังอารมณ์เหล่านั้นเริ่มหายไป แต่นิสัยติดเล่นเกมส์เหมือนเดิม หลังจากผมพยายามเรียนจบปริญญาตรีมาทำงานที่บ้านก็ไม่เห็นพี่ชายทำงานเป็นหลักแหล่ง มีแต่ผมที่ทำงานหาเงินจุนเจือครอบครัว แม่เป็นข้าราชการบำนาญเงินน้อยนิด ก็พอประทังชีวิตไปได้ เคราะห์ซ้ำกรรมซัดพี่สาวก็เอาลูกมาให้เลี้ยงบอกว่าจะส่งเงินให้ ส่งให้จริง ๆ ครับ ไม่ถึง 5 ครั้ง พอโทรถามว่าขอเงินให้ลูกไปโรงเรียนกลับตอบว่าไม่มี บ้านของแม่ก็ถูกบังคับคดียึดทรัพย์ไปเพราะแม่ไม่มีเงินจ่าย. เมื่อผมทำงานได้ก็ซื้อบ้านให้แม่อยู่ ในใจคิดว่าเดี่ยวพี่ชายก็คงไปทำงานเพื่อหาเงินเอง จากที่ผมเรียนจบแล้วกลับมาทำงานที่บ้านปี 2566-2564 รวม 8 ปี พี่ชายก็ยังเป็นเหมือนเดิม ไม่ทำงานอะไรสักอย่าง ส่วนพี่สาวไม่ต้องพูดถึงไปได้สามีใหม่ ทิ้งลูก 2 คนให้ผมดูแลแม้แต่เงินก็ไม่ส่งให้ สรุปตอนนี้ผมคือเสาหลักครอบครัว ที่ต้องแบกภาระตั้งแต่วัย 24 ปี ตอนนี้ 31 ปีแล้ว. ผมคิดน้อยใจว่าทำไมต้องเจออะไรแบบนี้ แม่ตัวเองก็ไม่ใช่ หลานตัวเองก็ไม่ใช่ พี่ชายพี่สาวก็ไม่ใช่ (พ่อเดียวแต่คนล่ะแม่) แต่ ๆๆๆๆๆๆ. บุญคุณของแม่ที่เลี้ยงผมมานั้นบุญคุณล้นเหลือ ผมไม่กล้าทอดทิ้ง (แม่แท้ๆของผมเสียตอนผมอายุ 2 ขวบ) ผมคิดเสมอว่าถ้าผมทิ้งแม่ที่เลี้ยงดูมา ผมจะกลายเป็นคนเนรคุณ ตอนนี้ผมเรียนต่อระดับปริญญาโท เพื่อพัฒนาตนเอง ทุกวันนี้ผมมีกำลังใจที่ดีจากแฟน มีปัญหาก็ปรึกษาแฟน แต่ก็นั่นแหละครับเขาก็ได้แค่รับฟัง ส่วนผมเองนั้นเจอกับพี่ชายที่ไม่เอาไหนทุก ๆ วันเลย. ผมเสนอให้ไปทำ Grap Food ก็ไม่ไป อ่อลืมบอกไปว่าพี่ชายจบแค่ ม.3 แต่อยากทำงานสบาย ๆ 5555. คงเป็นไปได้ยากมากกก. สรุปผมต้องทำอย่างไรกับพี่ชายที่ไม่เอาถ่านนนนนเลยครับ
พี่ชายอายุจะ 40 ปี ไม่ทำงาน เอาแต่เล่นเกมส์ ผมควรทำอย่างไรดีครับ
[/code]สวัสดีครับผมมีพี่ชาย เป็นพี่ชายพ่อเดียวกันแต่คนล่ะแม่ครับ. นิสัยพี่ชายตอนเด็กชอบเล่นเกมส์ โตขึ้นหน่อยก็เล่นการพนัน วัยรุ่นก็มีนิสัยทำลายข้าวของ ด่าทอแม่ตัวเองก็มีพักหลังอารมณ์เหล่านั้นเริ่มหายไป แต่นิสัยติดเล่นเกมส์เหมือนเดิม หลังจากผมพยายามเรียนจบปริญญาตรีมาทำงานที่บ้านก็ไม่เห็นพี่ชายทำงานเป็นหลักแหล่ง มีแต่ผมที่ทำงานหาเงินจุนเจือครอบครัว แม่เป็นข้าราชการบำนาญเงินน้อยนิด ก็พอประทังชีวิตไปได้ เคราะห์ซ้ำกรรมซัดพี่สาวก็เอาลูกมาให้เลี้ยงบอกว่าจะส่งเงินให้ ส่งให้จริง ๆ ครับ ไม่ถึง 5 ครั้ง พอโทรถามว่าขอเงินให้ลูกไปโรงเรียนกลับตอบว่าไม่มี บ้านของแม่ก็ถูกบังคับคดียึดทรัพย์ไปเพราะแม่ไม่มีเงินจ่าย. เมื่อผมทำงานได้ก็ซื้อบ้านให้แม่อยู่ ในใจคิดว่าเดี่ยวพี่ชายก็คงไปทำงานเพื่อหาเงินเอง จากที่ผมเรียนจบแล้วกลับมาทำงานที่บ้านปี 2566-2564 รวม 8 ปี พี่ชายก็ยังเป็นเหมือนเดิม ไม่ทำงานอะไรสักอย่าง ส่วนพี่สาวไม่ต้องพูดถึงไปได้สามีใหม่ ทิ้งลูก 2 คนให้ผมดูแลแม้แต่เงินก็ไม่ส่งให้ สรุปตอนนี้ผมคือเสาหลักครอบครัว ที่ต้องแบกภาระตั้งแต่วัย 24 ปี ตอนนี้ 31 ปีแล้ว. ผมคิดน้อยใจว่าทำไมต้องเจออะไรแบบนี้ แม่ตัวเองก็ไม่ใช่ หลานตัวเองก็ไม่ใช่ พี่ชายพี่สาวก็ไม่ใช่ (พ่อเดียวแต่คนล่ะแม่) แต่ ๆๆๆๆๆๆ. บุญคุณของแม่ที่เลี้ยงผมมานั้นบุญคุณล้นเหลือ ผมไม่กล้าทอดทิ้ง (แม่แท้ๆของผมเสียตอนผมอายุ 2 ขวบ) ผมคิดเสมอว่าถ้าผมทิ้งแม่ที่เลี้ยงดูมา ผมจะกลายเป็นคนเนรคุณ ตอนนี้ผมเรียนต่อระดับปริญญาโท เพื่อพัฒนาตนเอง ทุกวันนี้ผมมีกำลังใจที่ดีจากแฟน มีปัญหาก็ปรึกษาแฟน แต่ก็นั่นแหละครับเขาก็ได้แค่รับฟัง ส่วนผมเองนั้นเจอกับพี่ชายที่ไม่เอาไหนทุก ๆ วันเลย. ผมเสนอให้ไปทำ Grap Food ก็ไม่ไป อ่อลืมบอกไปว่าพี่ชายจบแค่ ม.3 แต่อยากทำงานสบาย ๆ 5555. คงเป็นไปได้ยากมากกก. สรุปผมต้องทำอย่างไรกับพี่ชายที่ไม่เอาถ่านนนนนเลยครับ