เราควรให้โอกาสเขาอีก หรือหาคนที่ดีกว่า

ผมอายุ 23 ปี มีแฟนคนหนึ่งคบกันมาแล้ว 2 ปี เข้าปีที่ 3 ตอนนี้อยู่ด้วยกัน ขอเล่าแบบย่อเลยคือผมทำงานร้านสะดวกซื้อเงินเดือน 19,000 เริ่มต้นทำงานตั้งแต่อายุ 17 ในตำแหน่งนักเรียนฝึกงาน จนขึ้นมาเป็นผู้ช่วย เก็บเงินมาตลอดจนสร้างบ้านได้ แน่นอนครับค่าใช้จ่ายทั้งหมด 780,000 บาท ผมก็เลยลองยื่นกู้กับธนาคารหนึ่งไป ผลคืออนุมัติในวงเงิน 2 แสนบาท ซึ่งเป็นจำนวนเงินที่ขาดพอดีถ้ารวมกับเงินเก็บ ส่วนที่ดินได้รับแบ่งมาจากการหย่าร้างระหว่างพ่อและแม่ ก่อนที่จะมีบ้านผมอยู่หอกับแฟนจ่ายค่าหอใหทุกเดือน ผมสร้างบ้านดำเนินการด้วยตัวเองทั้งหมด แต่แฟนผมได้แค่ทำงานและเอาตัวเองรอดไปวันๆ ไม่เคยช่วยผมใช้จ่ายอะไรเลย มีแต่ขอ แต่ผมก็ให้ ผมยอมลำบากเก็บเงินจนซื้อโทรศัพท์ให้เขาได้ทั้งๆที่ค่าใช้จ่ายในการสร้างบ้านก็ไม่ใช่เล่นๆ แต่ผมก็ยังหามาให้ แฟนผมทำงานร้านเสริมสวยเงินเดือน 9000 ไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเลย วันๆซื้อแต่ชุดเสื้อผ้า แถมไม่ได้ส่งเงินช่วยครอบครัวเลยเพราะผมติดต่อกับครอบครัวฝั่งแฟนตลอด ผู้ใหญ่ก็บอกมาว่าแฟนผมไม่ส่งเงินช่วยทางนี้เลย เติมเกมส์เดือนละ 3000 - 4000 บาท ค่าลงทะเบียนเรียนมสธ./เทอม 2000 กว่าบาท แต่บอกไม่มีเงินลงทะเบียน ผมก็จ่ายค่าลงทะเบียนเรียนให้หมด หลังจากสร้างบ้านเสร็จผมอายุ 21 พอดี แน่นอนครับผมในการไปคัดเลือกทหารผมจับได้ใบแดง ทอ.2 1 ปี ยื่นวุฒิ ป.ตรี หลังจากปลดมาผมเก็บเงินได้ 3 หมื่นกว่า เลยเอามาทำรั้วครับ แถวบ้านเขาทำก่อรั้วล็อกละ 1500 บาท 26 ล็อก แต่แฟนผมบอกผมว่าจะสร้างไปทำไมรั้วบ้าน เปลืองเงิน เอาเงินพาเราไปเที่ยวดีกว่าไหมรู้ไหมตั้งแต่เธอไปเป็นทหาร ก็ไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลย ผมไม่เข้าใจว่าทำไมความคิดเขาเป็นแบบนั้น ผมว่า ผมบอกตลอด แต่ดีที่ว่าในระหว่างที่ผมเป็นทหาร ก็มีแม่มาอยู่คอยดูแลบ้านให้ แม่บอกว่าแฟนผมไม่ทำอะไรเลย วันๆทำงานกลับบ้านกินข้าวละก็นอน ทำจังเหมือนแมว งานบ้านไม่ทำ กินข้าวจานไม่ล้าง ผมบอกตลอดว่าให้เปลี่ยนตัวเอง ทำงานบ้าน หัดรับผิดชอบต่อตัวเองบ้าง แต่แฟนผมก็ฟังแต่ไม่ทำเลย ผมเหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ ผมควรจะทำอย่างไรกับคนๆนี้ดีครับ เบื่อ