สวัสดีครับ.... ผมต้องเอ่ยย้อนความตั้งแต่ต้นว่าเมื่อ10กว่าปีก่อนผมก็ปกติดีเหมือนคนอื่นๆทั่วๆไป ทำงาน, เที่ยว, เล่น, มีเพื่อนฝูง, ญาติพี่น้องทุกอย่างและได้พบกับแฟนคนนึงสมัยนั้น
.... ก็คบกันมาเรื่อยๆช่วงนั้นคือผมเรียนอยู่และแฟนผมก็เรียนแต่ก็มาอยู่กับผมที่บ้านก็คบกันไปมา(แฟนผมเป็นรุ่นพี่ผม2ปี) ตอนนั้นเค้าเรียนมหาลัย และผมเรียนปวช
.... พอผมเรียนจบปวชมาก็ต่อปวสมาได้1เทอมก็มาถึงจุดเปลี่ยนซึ่งผมไม่เคยรู้มาก่อนเรื่องนี้คือครอบครัวผมมีปัญหาเรื่องการเงินซึ่งวันนั้นช่วงหัวค่ำ พ่อของผมวิ่งมาหาผมร้องไห้มากอดผมและบอกผมว่าแม่แม่ไม่รักพ่อแล้ว .... ในใจผมคิดว่าแม่มีชู้แต่จิงๆไม่ใช่เลยแต่เป็นว่าแม่ของผมเป็นหนี้เงินกู้ต้องส่งดอกเดือนละ30000 มันเลยทำให้ผมตัดสินใจในตอนนั้นว่าต้องช่วยลดภาระให้พ่อและแม่ เลยออกจากเรียนมาช่วยพ่อและแม่ทำงาน และบอกกับเค้าว่าให้ส่งน้องเรียนให้จบพอ....
.... และจากนั้นผมก็ช่วยเค้าทำงานมาตลอด ผมทำงานเกี่ยวกับการขับรถส่งนักเรียน... และวันว่างผมก็จะมารับจ็อบต่างๆเช่น.รับคนไปเที่ยว รับพระไปงานต่างๆเป็นต้น เงินทุกบาทได้มาก็ให้พ่อกับแม่หมดในใจหวังว่าหนี้จะได้หมดบ้าง
.... พอเวลาผ่านไป แฟนผม จบมหาลับก็ได้งานทำเป็นสาวออฟฟิศ ผมก็ยังคงขับรถของผม แต่เงินไม่ได้ยุ่งกันเลย ผมให้แม่ แฟนผมก็ใช้ส่วนตัวและแบ่งผมบ้างเล็กๆน้อยๆ แต่อยู่บ้านพ่อกับแม่ผมนะตอนนี้ยังไม่ได้แต่งกัน...
.... ถึงตอนนี้เวลาก็ผ่านไปประมาณ3ปีหลังจากแฟนผมเรียนจบ เค้าต้องไปทำงานจากบางแคไปทองหล่อทุกวันหยุดเสาอาทิตย์ ซึ่งวันอาทิตย์เค้าก็ต้องกลับไปหาแม่เค้าตลอด ซึ่งต้องบอกก่อนว่าตั้งแต่เค้ามาอยู่กับผมแม่เค้าไม่เคยรู้เลยและเค้าโกหกว่ามาอยู่กับเพื่อน แล้วมีอยู่ครั้งนึงเค้าไม่สบายต้องอยู่รพ.7วันวันนั้นแหละที่ผมได้เจอแม่เค้าครั้งแรก และไปมาหาสู่กันได้แต่ไม่บ่อยนัก
.... พอเวลาผ่านไปอีกไม่นาน แฟนผมก็เปลี่ยนไป เริ่มแต่งตัว เริ่มเที่ยว เริ่มโกหกผมว่าไปสัมนากับบริษัท และแล้วจุดเปลี่ยนของผมก็ได้เกิดขึ้นอีกครั้งคือผมจับได้ว่าแฟนผมแอบคุยกับคนอื่นซึ่งคนนั้นก็คือคนที่ทำงานเค้า... แล้วผมก็เสียใจมากแต่ก็ขอเลิกกับคนนี้... เค้าก็ไม่ยอมเลิกบอกยังรักและห่วงผม... ที่ผมจับได้ว่ามีคนอื่นเพราะผมล็อกอินไลน์ซ้อนไว้...
.... ลืมบอกไปผมคบกับแฟนคนนี้มา9ปีกว่าๆ ต่อๆๆๆๆ... ผมเสียใจมากจนผมเสียสตินอนไม่หลับ2-3วันสมองคิดแต่เรื่องที่เกิดขึ้นตลอดเวลาพอนอนไม่หลับอาการต่อไปคือน้ำลายยืด ควบคุมตัวเองไม่ได้ ในสมองคิดแต่จะฆ่าตัวตาย พ่อกับแม่พาไปรักษาทุกทางไม่ว่าจะเป็นพระ หมอต่างๆ ก็ไม่หายหาที่รักษามา5เดือน 5เดือนนี้ผมคิดฆ่าตัวตายทุกวินาที เจอมีก็เอามาเฉือนตัวเอง เดินข้ามสะพานลอยก็จะกระโดด เจอแม่น้ำคลองก็จะกระโดด ถึงขั้นเแาเชือกมาผูกพร้อมกับเอาคอไปแขวนแล้วแต่โชคยังดีที่น้องผมมาเห็นก่อน พ่อกับแม่ผมต้องทำงานแต่ต้องคอยหาคนมาเฝ้าผมตลอดระยะเวลา5เดือนที่ว่านี้ จนสุดท้ายได้ป้าผมบอกให้ไปรักษารพ.แถวๆสาย4ดู จนรู้ว่าผมเป็นอะไร ทั้งกินทั้งฉีด พอมานั่งอ่าน(น้ำตาจะไหลเฉย) ที่ไปหาพระหาไรก่อนหน้านี้เพราะผมได้ไปกินน้ำที่บ้านแฟนมาก่อนกินแม่แฟนถามว่าน้ำไม่เต็มขวดกินได้มั้ย ก่อนหน้านั้นผมปกติดี แต่หลังจากน้ำแก้วนั้นผมก็เริ่มเปลี่ยนไปพร้อมกับแฟนผม(ผมอาจจะคิดไปเอง) ต่อเนื่อง... จากนั้นผมกับแฟนก็เลิกกันซึ่งแฟนผมได้ย้ายข้าวของไปจากผมตอนผมเริ่มมีอาการช่วงแรกที่ควบคุมตัวไม่ได้
.....จบไปถึงตอนนี้ผมมีโรคประจำตัวแล้วนะ(จะดีใจทำไมเนี่ย) โรคนี้ตอนอาการกำเริบคือควบคุมความคิดตัวเองไม่ได้ จะคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่ ข้าเก่งกว่าใคร ตาขวาง เกร็ง ไม่สนใจว่าใครเป็นใคร หยุดความคิดตัวเองไม่ได้ เป็นต้น พอผมเริ่มกินยา นอนยาวเลยครับ 2วัน2คืน ตื่นมากินข้าว1มื้อนอนอีก1วัน ระยะเวลา1ปีผมต้องนอนอยู่แบบนั้นหลังจากเริ่มปรับตัวได้ก็จะนอนน้อยลงแล้วแต่...
.... หลังจากรักษาตัวมาได้เริ่มกลับมาทำงานได้... (ทำงานเดิมแหละครับ) ผมก็มาเจอแฟนอีกคนครับบบบ.... คบกันได้1ปีก็แต่งงานกันก็อยู่กินกันมาคู่ฉันสามีภรรยาจดทะเบียนกัน ช่วงแรกที่แต่งกันแฟนก็รู้อยู่แล้วว่าเป็นโรคนี้ ผู้ใหญ่ก็ได้แต่บอกว่าก็ดูแลกันไป
.... มาถึงตอนนี้เข้าวิกฤติโควิท19งานเริ่มน้อยลงเงินน้อยลงตามหนี้เพิ่มไม่ได้ทำงานมา6เดือนตอนโควิทล็อตแรกพอมาล็อต2ผมจำต้องขายรถเพราะไม่มีเด็กจะขึ้นพอเงินหมดทีนี้ละก็ๆๆๆๆๆ
.... ผมควรทำยังไงดีครับหางานทำร่างกายผมก็ไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไรเนื่องจากกินนอนมา1-2ปีจนอ้วนและการทำงานของสมองไม่ปกติร้อยเปอเซ็นพอโดนแรงกดดันมากๆมันจะกลัวและเหมือนเอ๋อไปและแฟนก็เริ่มๆจะเปลี่ยนไปกดดันทุกวันให้ไปหางานทำๆรำคาญเบื่อผมทุกวัน ผมเริ่มสับสนแล้วว่าจะเริ่มยังไงต่อดีกลัวไปสมัครงานเค้าไม่รับ...หรือรับแล้วทำให้เค้าไม่ได้ตามเป้า..ขอผู้รู้ช่วยตอบผมทีครับ....ขอบคุณมากๆๆครับ
ไบโพล่า.. และแรงกดดันจากคนใกล้ตัวผมจะผ่านวิกฤตินี้ยังไงดี.... ชีวิตผู้ชายคนนึงที่ไร้จุดหมาย...
.... ก็คบกันมาเรื่อยๆช่วงนั้นคือผมเรียนอยู่และแฟนผมก็เรียนแต่ก็มาอยู่กับผมที่บ้านก็คบกันไปมา(แฟนผมเป็นรุ่นพี่ผม2ปี) ตอนนั้นเค้าเรียนมหาลัย และผมเรียนปวช
.... พอผมเรียนจบปวชมาก็ต่อปวสมาได้1เทอมก็มาถึงจุดเปลี่ยนซึ่งผมไม่เคยรู้มาก่อนเรื่องนี้คือครอบครัวผมมีปัญหาเรื่องการเงินซึ่งวันนั้นช่วงหัวค่ำ พ่อของผมวิ่งมาหาผมร้องไห้มากอดผมและบอกผมว่าแม่แม่ไม่รักพ่อแล้ว .... ในใจผมคิดว่าแม่มีชู้แต่จิงๆไม่ใช่เลยแต่เป็นว่าแม่ของผมเป็นหนี้เงินกู้ต้องส่งดอกเดือนละ30000 มันเลยทำให้ผมตัดสินใจในตอนนั้นว่าต้องช่วยลดภาระให้พ่อและแม่ เลยออกจากเรียนมาช่วยพ่อและแม่ทำงาน และบอกกับเค้าว่าให้ส่งน้องเรียนให้จบพอ....
.... และจากนั้นผมก็ช่วยเค้าทำงานมาตลอด ผมทำงานเกี่ยวกับการขับรถส่งนักเรียน... และวันว่างผมก็จะมารับจ็อบต่างๆเช่น.รับคนไปเที่ยว รับพระไปงานต่างๆเป็นต้น เงินทุกบาทได้มาก็ให้พ่อกับแม่หมดในใจหวังว่าหนี้จะได้หมดบ้าง
.... พอเวลาผ่านไป แฟนผม จบมหาลับก็ได้งานทำเป็นสาวออฟฟิศ ผมก็ยังคงขับรถของผม แต่เงินไม่ได้ยุ่งกันเลย ผมให้แม่ แฟนผมก็ใช้ส่วนตัวและแบ่งผมบ้างเล็กๆน้อยๆ แต่อยู่บ้านพ่อกับแม่ผมนะตอนนี้ยังไม่ได้แต่งกัน...
.... ถึงตอนนี้เวลาก็ผ่านไปประมาณ3ปีหลังจากแฟนผมเรียนจบ เค้าต้องไปทำงานจากบางแคไปทองหล่อทุกวันหยุดเสาอาทิตย์ ซึ่งวันอาทิตย์เค้าก็ต้องกลับไปหาแม่เค้าตลอด ซึ่งต้องบอกก่อนว่าตั้งแต่เค้ามาอยู่กับผมแม่เค้าไม่เคยรู้เลยและเค้าโกหกว่ามาอยู่กับเพื่อน แล้วมีอยู่ครั้งนึงเค้าไม่สบายต้องอยู่รพ.7วันวันนั้นแหละที่ผมได้เจอแม่เค้าครั้งแรก และไปมาหาสู่กันได้แต่ไม่บ่อยนัก
.... พอเวลาผ่านไปอีกไม่นาน แฟนผมก็เปลี่ยนไป เริ่มแต่งตัว เริ่มเที่ยว เริ่มโกหกผมว่าไปสัมนากับบริษัท และแล้วจุดเปลี่ยนของผมก็ได้เกิดขึ้นอีกครั้งคือผมจับได้ว่าแฟนผมแอบคุยกับคนอื่นซึ่งคนนั้นก็คือคนที่ทำงานเค้า... แล้วผมก็เสียใจมากแต่ก็ขอเลิกกับคนนี้... เค้าก็ไม่ยอมเลิกบอกยังรักและห่วงผม... ที่ผมจับได้ว่ามีคนอื่นเพราะผมล็อกอินไลน์ซ้อนไว้...
.... ลืมบอกไปผมคบกับแฟนคนนี้มา9ปีกว่าๆ ต่อๆๆๆๆ... ผมเสียใจมากจนผมเสียสตินอนไม่หลับ2-3วันสมองคิดแต่เรื่องที่เกิดขึ้นตลอดเวลาพอนอนไม่หลับอาการต่อไปคือน้ำลายยืด ควบคุมตัวเองไม่ได้ ในสมองคิดแต่จะฆ่าตัวตาย พ่อกับแม่พาไปรักษาทุกทางไม่ว่าจะเป็นพระ หมอต่างๆ ก็ไม่หายหาที่รักษามา5เดือน 5เดือนนี้ผมคิดฆ่าตัวตายทุกวินาที เจอมีก็เอามาเฉือนตัวเอง เดินข้ามสะพานลอยก็จะกระโดด เจอแม่น้ำคลองก็จะกระโดด ถึงขั้นเแาเชือกมาผูกพร้อมกับเอาคอไปแขวนแล้วแต่โชคยังดีที่น้องผมมาเห็นก่อน พ่อกับแม่ผมต้องทำงานแต่ต้องคอยหาคนมาเฝ้าผมตลอดระยะเวลา5เดือนที่ว่านี้ จนสุดท้ายได้ป้าผมบอกให้ไปรักษารพ.แถวๆสาย4ดู จนรู้ว่าผมเป็นอะไร ทั้งกินทั้งฉีด พอมานั่งอ่าน(น้ำตาจะไหลเฉย) ที่ไปหาพระหาไรก่อนหน้านี้เพราะผมได้ไปกินน้ำที่บ้านแฟนมาก่อนกินแม่แฟนถามว่าน้ำไม่เต็มขวดกินได้มั้ย ก่อนหน้านั้นผมปกติดี แต่หลังจากน้ำแก้วนั้นผมก็เริ่มเปลี่ยนไปพร้อมกับแฟนผม(ผมอาจจะคิดไปเอง) ต่อเนื่อง... จากนั้นผมกับแฟนก็เลิกกันซึ่งแฟนผมได้ย้ายข้าวของไปจากผมตอนผมเริ่มมีอาการช่วงแรกที่ควบคุมตัวไม่ได้
.....จบไปถึงตอนนี้ผมมีโรคประจำตัวแล้วนะ(จะดีใจทำไมเนี่ย) โรคนี้ตอนอาการกำเริบคือควบคุมความคิดตัวเองไม่ได้ จะคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่ ข้าเก่งกว่าใคร ตาขวาง เกร็ง ไม่สนใจว่าใครเป็นใคร หยุดความคิดตัวเองไม่ได้ เป็นต้น พอผมเริ่มกินยา นอนยาวเลยครับ 2วัน2คืน ตื่นมากินข้าว1มื้อนอนอีก1วัน ระยะเวลา1ปีผมต้องนอนอยู่แบบนั้นหลังจากเริ่มปรับตัวได้ก็จะนอนน้อยลงแล้วแต่...
.... หลังจากรักษาตัวมาได้เริ่มกลับมาทำงานได้... (ทำงานเดิมแหละครับ) ผมก็มาเจอแฟนอีกคนครับบบบ.... คบกันได้1ปีก็แต่งงานกันก็อยู่กินกันมาคู่ฉันสามีภรรยาจดทะเบียนกัน ช่วงแรกที่แต่งกันแฟนก็รู้อยู่แล้วว่าเป็นโรคนี้ ผู้ใหญ่ก็ได้แต่บอกว่าก็ดูแลกันไป
.... มาถึงตอนนี้เข้าวิกฤติโควิท19งานเริ่มน้อยลงเงินน้อยลงตามหนี้เพิ่มไม่ได้ทำงานมา6เดือนตอนโควิทล็อตแรกพอมาล็อต2ผมจำต้องขายรถเพราะไม่มีเด็กจะขึ้นพอเงินหมดทีนี้ละก็ๆๆๆๆๆ
.... ผมควรทำยังไงดีครับหางานทำร่างกายผมก็ไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไรเนื่องจากกินนอนมา1-2ปีจนอ้วนและการทำงานของสมองไม่ปกติร้อยเปอเซ็นพอโดนแรงกดดันมากๆมันจะกลัวและเหมือนเอ๋อไปและแฟนก็เริ่มๆจะเปลี่ยนไปกดดันทุกวันให้ไปหางานทำๆรำคาญเบื่อผมทุกวัน ผมเริ่มสับสนแล้วว่าจะเริ่มยังไงต่อดีกลัวไปสมัครงานเค้าไม่รับ...หรือรับแล้วทำให้เค้าไม่ได้ตามเป้า..ขอผู้รู้ช่วยตอบผมทีครับ....ขอบคุณมากๆๆครับ