สวัสดีครับ เรื่องมีอยู่ว่า ครอบครัวผมเล็กๆครอบครัวนึง ถานะไม่ได้ดีแค่พออยู่พอกินไปวันๆ ครอบครัวผมมี 3 คน ก็คือพ่อแม่และผม ตั้งแต่เด็กจนโต พ่อกับแม่ผมกินเหล้าสูบบุหรี่มาตลอด แล้วก็ทะเลาะกันทุกวันตั้งแต่ผมจำความได้ ผมเรียนตั้งแต่อนุบาลจนจบประถม โดนไม่ได้คิดอะไร ถึงมีปัญหาบ้างในบางครั้ง ตอน ป.6 เอาเกรดรวมตั้งแต่อนุบาลไปเผาเพราะแม่ท้าทาย ผมเลยเกือบไม่ได้วุฒิจบการศึกษา ที่จริงก็มีปัญหามาตลอด แต่เพราะผมเด็กผมเลยไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก พอช่วงขึ้นม.ต้น ตอน ม.1  ก็ยังไม่ค่อยมีอะไรมาก เพราะผมติดเล่นไม่ได้สนใจอะไร แต่ก็ขาดเรียนบ่อยเพราะเหตุที่บ้าน พอถึง ม.2-ม.3 ผมเริ่มไม่ติดเล่น คิดถึงแต่เรื่องเรียนกับครอบครัว แต่กลับกันครอบครัวไม่เคยคิดถึงผมเลย ทุกวันที่จะไปเรียน จะมีปัญหาตลอด บางที พ่อกับแม่ ทะเลาะกันยันเช้า ผมไม่ได้นอนเลย แต่ก็ต้องไปเรียน เป็นแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง จนมาวันนึง คือวันก่อนสอบ การสอบทุกอย่าง  มักจะสำคัญต่อนักเรียนทุกคนอยู่แล้ว แต่ก่อนวันสอบ พ่อกับแม่ ก็ทะเลาะกันเหมือนเดิน ผมบอกเขาว่าพรุ่งนี้ผมต้องสอบนะ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ กว่าผมจะได้นอนก็ตี 3 กว่า แต่ก็ไปสอบตามปกติ แต่ในหัวคือคิดอะไรไม่ออกเลย โล่งไปหมด พอจบหมดเทอมนั้น ผมตัดสินใจเลิกเรียน เพราะผมคงไม่ไหวแล้ว ร่างกายไม่ได้พักผ่อนอย่างหนัก แถมทุกๆวันต้องใช้ความคิดเยอะแยะ เวลาที่ผมควรจะได้กลับมีเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องมาทำให้ไม่ได้นอน ตอนออกมาผมอายุได้ 14-15 ออกมาโดยไม่จบม.ต้น ในช่วงที่ออกมาผมพยายามไม่อยู่บ้าน ไปนอนบ้านเพื่อนบ้าง บ้านรุ่นพี่บ้าง ก็คือไม่ค่อยอยากกลับบ้าน แต่ถึงที่อื่นจะเงียบสงบแค่ไหน ก็ไม่สบายใจเท่านอนที่บ้าน ผมทิ้งเวลาไปปีนึง จนผมอายุ 16 ผมเริ่มคิดที่จะหางานทำ แล้วผมก็ได้ไปทำงาน ก็คืองานกรรมกร ก็เหมือนเดิม ไปทำงานกลับมาเหนื่อยร่างกายล้า จะนอนพักผ่อนก็ไม่ได้นอน ที่ผ่านมาไม่เคยมีอะไรเปลี่ยนสักครั้ง ผมเจ็บใจที่ทำอะไรไม่ได้เลย พอพูดอะไรก็ไม่เคยรับฟังความรู้สึกผม ใช้ความเป็นพ่อเป็นแม่ มาพูด ผมก็เหมือนไม่สนใจแต่ในหัวก็คิดตลอด ไม่เคยมีตอนไหนที่ผมได้หยุดคิดสักคร้ง ผมทำงานมาได้เกือบๆเดิน โดยไม่ได้เบิกค่าแรงเลย เพราะผมอยากได้เป็นรายเดือน (ผมทำได้วันละ300) แต่ผมก็ไม่รอครบเดือน อยากเห็นเงินที่ตัวเองสร้างมา พอผมไปขอเบิกเงิน เขากลับบอกว่า ให้ค่าแรงผมแค่วันละ100 แต่ก่อนผมจะไปทำงานบอกให้300 สรุปได้มาพันเดียว ผมไปทำตีสะว่า20วันเป๊ะ ควรจะได้6000แต่กลับได้แค่พันเดียว ชีวิตทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ ทุ่มแรงทุ่มเวลา ทำไปแต่โดนแบบนี้ ผมก็เลยออกมา ผมก็ไม่เคยห่างบ้าน แล้วที่บ้านก็เหมือนเดิมตลอด เหมือนเป็นลูปที่ต้องวนไปวนมา ทุกครั้งที่เหมือนจะดี ผมก็จะหางานทำ สุดท้ายก็ต้องออกมาเพราะทำไม่ไหว พักผ่อนไม่พอ บางวันผมหน้าซีด ดูเหมือนคนจะตาย (ผมเป็นคนที่ผอมมาก น้ำหนัก40 ส่วนสูง170+ โคตรไม่สมส่วน) ชีวิตผมวนลูปอยู่กับที่ มองไม่เห็นอนาคตของตัวเองเลย พ่อกับแม่ก็ไม่เคยคิดเปลี่ยนเพื่อครอบครัว ผมกลายเป็นคนจิตตก บางวันไม่ได้กินข้าวเลย ผมอยากจะตาย จะได้ไม่ต้องมาสนใจอะไรอีก ถึงมีชีวิตไปก็ไร้ค่าอยู่ดี ผมอยู่บ้านต้องการความสงบแต่ก็ไม่เคยได้มันมา จนผมอายุ17 ผมไม่คิดจะทำอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะกี่ปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีอะไรเปลี่ยนไป ผมแค่รอวันที่ผมตาย แต่พึ่งอายุเท่านี้มันจะตายได้ไง ตลอดมาผมคิดฆ่าตัวตายไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ทำร้ายร่างตัวเอง เก็บกดคิดมากมาตลอด ลืมบอกไปว่าปัญหาที่บ้านมาจากยาเสพติด แอลกอฮอล์ทั้งนั้น แต่ผมไม่เคยคิดจะลองเสพอะไรทั้งนั้น บุหรี่ผมก็ไม่สูบ แต่ใครมองมาเขาก็ว่าผมติดนุ้นติดนี่อยู่ดี ผมไม่รู้จะทำตัวยังไงรึจะไปต่อยังไง มันไม่มีอะไรที่ผมแก้ได้เลยสักนิด เส้นทางชีวิตเหมือนถูกตัดขาด ผมหมดกำลังและไม่อยากจะพยายามอีกแล้ว เหมือนผมทิ้งชีวิตไปแล้ว จนตอนนี้ที่พิมพ์กระทู้นี้ ก็นอนไม่ได้เพราะพ่อกับแม่ ผมขอโทษนะครับที่ไม่ได้จับใจความให้ที่เดียว แต่ถ้าทุกคนอ่านจบมาถึงตรงนี้ผมจะขอบคุณมาก ผมไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อไป เหมือนผมเสียทุกอย่างไปหมดแล้ว อยากได้ความคิดเห็นของทุกคนครับ ถ้าแท็กผิดต้องขอโทษด้วย