ปัจจุบันเราอายุ19
(ด้านล่างคือพื้นเพชีวิตเรานะคะ เพื่อเป็นข้อมูลเพิ่มเติมในการให้คำปรึกษานะคะ )
ทำงานหาเงินเองตั้งแต่15 + กู้เงินเรียน พ่อกับแม่เลิกกันตั้งแต่เกิด อยู่กับพ่อ ปู่ย่าเป็นคนเลี้ยง พอปู่ย่าเสียทั้งคู่ตอน15-16(ป่วยเป็นมะเร็ง ตอนป่วยเราเป็นคนดูแลค่ะ ตอนนั้นออกจากงานมาดูแลและเฝ้าค่ะ เรียนสายสามัญนะคะ) พ่อก็เป็นคนเลี้ยง แต่ให้เงินไม่พอใช้(3000บาท ไม่มีข้าวบ้านซื้อของใช้เองหมด ชีวิตในกทม ค่ารถไปโรงเรียน2000บาทไปแล้ว )/1เดือน และกู้กยศค่าครองชีพ(นำส่วนนี้ไปจ่ายเป็นค่าเทอม) ตอนนี้พ่อแต่งงานใหม่ มีลูก2คน (ไม่ได้ต่อต้านค่ะ รักน้องปกติ) พ่อเป็นคนไม่ฟังอะไรใครและมีเหตุผลเป็นของตัวเองค่ะ (แปลกแบบบางครั้งไม่เข้าใจ และคนรอบข้าง(ญาติพี่น้องของพ่อ)ไม่เข้าใจ) ทำให้เราไม่ค่อยเข้าใจพ่อ และด้วยความที่พ่อไม่ใช่คนเลี้ยงด้วย เราจึงตัดสินใจสอบมหาลัยไกลบ้าน เพื่อจะย้ายออก และนำเงินเก็บมาเป็นทุนในการใช้ชีวิต+กยศ.ที่กู้
คำถามนะคะ ด้วยความที่เราดิ้นรนกับชีวิตมา3ปี + ทะเลาะกับที่บ้านมาตลอด (ช่วงแรกๆลุงป้าน้าอา ไม่มีใครเข้าข้างหรือเห็นใจเราเลยค่ะ ต่อว่าเราทุกเรื่อง เวลารวมญาติก็จะต่อว่าเรา ทั้งเรื่องเรียน และเรื่องงานค่ะ เราไม่กล้าให้เขายื่นมือมาช่วยเรื่องเงินเพราะเกรงใจค่ะ เพราะทุกคนมีหนี้จากการรักษาปู่ย่า เขาไม่อยากให้ทำงานอยากให้เราเรียน แต่เงินไม่พอใช้จริงๆค่ะ) แต่หลังเราพิสูจน์ตัวเองว่าเราสามารถ เรียน ทำงาน ทั้งนอกบ้านและในบ้านได้ไม่ขาดตกบกพร่อง(เก็บกวาด ถูบ้าน ล้างจาน ฯลฯ) ทำให้ลุงป้าน้าอาเราดีขึ้น (มี5คน พยายามเข้าใจเราแล้ว3คน อีก2คนยังด่าว่าเราอยู่) แต่ก็ยังมีปัญหาในเรื่องการตัดสินใจหลายครั้ง เช่น คณะที่เรียนต่อ ไปเรียนไกลบ้าน แต่เรา อธิบายเหตุผล และแสดงให้เห็นว่าเรารับผิดชอบตัวเองได้ ทำให้เขาสงบลง แต่ก็มีไม่เห็นด้วยบ้าง และพร้อมจะต่อว่าเราทุกครั้งเวลาเราผิดพลาด ไม่ว่าจะเล็กน้อย หรือว่าจะผิดพลาดมาก (เรื่องงานบ้าน เรื่องเรียน) แต่เราเรียนในเกณฑ์ปานกลางค่ะ 3.00+ ไม่ถึง3.50 ในโรงเรียนชื่อดังการแข่งขันสูงในกทม. แต่เป็นสายการเรียนที่เราถนัด คือ ไทย-สังคม จากทั้งหมดที่เราเล่ามา ทำให้เรากลัวการคาดหวัง และกลัวการผิดหวังค่ะ และไม่ชอบการท้าทาย อย่างตอนเข้ามหาลัย เราเลือกมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียง แต่มีวิทยาเขตในต่างจังหวัด ซึ่งจากคะแนน เราติดแน่นอน ตอนทำงานก็ไม่ชอบการไต่เต้าค่ะ เรารับความกดดันได้ เพราะต้องทำ แต่ไม่เคยมีความสุขกับความสำเร็จค่ะ คือไม่มีความชอบ ไม่มีความหลงใหล แค่อยากนอนเฉยๆ มีเพื่อน แต่ชอบอยู่คนเดียว ไปกับเพื่อนตามโอกาส ช่วยเหลือเพื่อนตามโอกาส ตอนนี้ไม่ได้ทำงานนะคะ เราใช้เงินเก็บของเราในการใช้จ่ายในการเรียน4ปี และค่าหอ ทำให้ชีวิตว่างขึ้น (ตอนทำงานไปเรียนไป เราไม่มีวันอยู่บ้านค่ะ ทำงานเสาร์อาทิตย์ วันหยุดพิเศษ และตอนเย็นหลังเลิกเรียน มีวันหยุดงาน1วัน ซึ่งเป็นวันที่ไปเรียน พอกลับมาจะรีบเก็บกวาดถูบ้าน (ปกติจะกวาดทุกวัน แต่ถูอาทิตย์ล่ะครั้งหรือเมื่อว่าง) ซักผ้า รีดผ้า ขัดห้องน้ำ และทำชิ้นงานที่ต้องใช้เวลาเยอะๆ) พอตอนนี้ว่าง ก็ไม่อยากทำอะไรเลย ซีรีย์ก็พึ่งมีเวลาดูตอนอยู่มหาลัย การ์ตูน หรือแบบอื่นๆ แต่แบบ มันไม่มีpassionในการใช้ชีวิต ไม่ได้อยากท่องเที่ยว หรือทำอะไรเป็นพิเศษ แค่คิดว่าจะทำงานเก็บเงิน แล้วก็ใช้หนี้กยศ.ให้หมดหลังเรียนจบ แต่แบบตอนเรียนก็เรียนปานกลางพอผ่านและเกรดไม่ตก 3นิดๆ ในมหาลัย และเลือกสายการเรียนที่ผลิกแพลงได้เยอะๆ บางทีเราอยากรู้สึกว่าชีวิตมีควาหมาย หรือความฝันบ้าง แต่ก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไง เพราะชีวิตขับเคลื่อนด้วยความกดดัน ต้องไม่ทำให้แย่ ไม่ต้องสมบูรณ์แบบ แต่ผิดพลาดน้อยที่สุด
จากที่เล่ามาทั้งหมด คือปกติของชีวิตที่รู้สึกอย่างนี้ หรือว่าคนส่วนใหญ่เป็นไหมคะ เราจำเป็นต้องหาpassionหรือว่า หาจุดมุ่งหมายในชีวิตที่มั่นคงกว่านี้ไหมคะ เรามีแพลนในอนาคตค่ะ ว่าเราจพเอาตัวรอดยังไง แต่มันว่างเปล่าแปลกๆ
หมดpassion ในการใช้ชีวิต ชีวิตดำรงได้ด้วยหนี้ ทำไงดีคะ
(ด้านล่างคือพื้นเพชีวิตเรานะคะ เพื่อเป็นข้อมูลเพิ่มเติมในการให้คำปรึกษานะคะ )
ทำงานหาเงินเองตั้งแต่15 + กู้เงินเรียน พ่อกับแม่เลิกกันตั้งแต่เกิด อยู่กับพ่อ ปู่ย่าเป็นคนเลี้ยง พอปู่ย่าเสียทั้งคู่ตอน15-16(ป่วยเป็นมะเร็ง ตอนป่วยเราเป็นคนดูแลค่ะ ตอนนั้นออกจากงานมาดูแลและเฝ้าค่ะ เรียนสายสามัญนะคะ) พ่อก็เป็นคนเลี้ยง แต่ให้เงินไม่พอใช้(3000บาท ไม่มีข้าวบ้านซื้อของใช้เองหมด ชีวิตในกทม ค่ารถไปโรงเรียน2000บาทไปแล้ว )/1เดือน และกู้กยศค่าครองชีพ(นำส่วนนี้ไปจ่ายเป็นค่าเทอม) ตอนนี้พ่อแต่งงานใหม่ มีลูก2คน (ไม่ได้ต่อต้านค่ะ รักน้องปกติ) พ่อเป็นคนไม่ฟังอะไรใครและมีเหตุผลเป็นของตัวเองค่ะ (แปลกแบบบางครั้งไม่เข้าใจ และคนรอบข้าง(ญาติพี่น้องของพ่อ)ไม่เข้าใจ) ทำให้เราไม่ค่อยเข้าใจพ่อ และด้วยความที่พ่อไม่ใช่คนเลี้ยงด้วย เราจึงตัดสินใจสอบมหาลัยไกลบ้าน เพื่อจะย้ายออก และนำเงินเก็บมาเป็นทุนในการใช้ชีวิต+กยศ.ที่กู้
คำถามนะคะ ด้วยความที่เราดิ้นรนกับชีวิตมา3ปี + ทะเลาะกับที่บ้านมาตลอด (ช่วงแรกๆลุงป้าน้าอา ไม่มีใครเข้าข้างหรือเห็นใจเราเลยค่ะ ต่อว่าเราทุกเรื่อง เวลารวมญาติก็จะต่อว่าเรา ทั้งเรื่องเรียน และเรื่องงานค่ะ เราไม่กล้าให้เขายื่นมือมาช่วยเรื่องเงินเพราะเกรงใจค่ะ เพราะทุกคนมีหนี้จากการรักษาปู่ย่า เขาไม่อยากให้ทำงานอยากให้เราเรียน แต่เงินไม่พอใช้จริงๆค่ะ) แต่หลังเราพิสูจน์ตัวเองว่าเราสามารถ เรียน ทำงาน ทั้งนอกบ้านและในบ้านได้ไม่ขาดตกบกพร่อง(เก็บกวาด ถูบ้าน ล้างจาน ฯลฯ) ทำให้ลุงป้าน้าอาเราดีขึ้น (มี5คน พยายามเข้าใจเราแล้ว3คน อีก2คนยังด่าว่าเราอยู่) แต่ก็ยังมีปัญหาในเรื่องการตัดสินใจหลายครั้ง เช่น คณะที่เรียนต่อ ไปเรียนไกลบ้าน แต่เรา อธิบายเหตุผล และแสดงให้เห็นว่าเรารับผิดชอบตัวเองได้ ทำให้เขาสงบลง แต่ก็มีไม่เห็นด้วยบ้าง และพร้อมจะต่อว่าเราทุกครั้งเวลาเราผิดพลาด ไม่ว่าจะเล็กน้อย หรือว่าจะผิดพลาดมาก (เรื่องงานบ้าน เรื่องเรียน) แต่เราเรียนในเกณฑ์ปานกลางค่ะ 3.00+ ไม่ถึง3.50 ในโรงเรียนชื่อดังการแข่งขันสูงในกทม. แต่เป็นสายการเรียนที่เราถนัด คือ ไทย-สังคม จากทั้งหมดที่เราเล่ามา ทำให้เรากลัวการคาดหวัง และกลัวการผิดหวังค่ะ และไม่ชอบการท้าทาย อย่างตอนเข้ามหาลัย เราเลือกมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียง แต่มีวิทยาเขตในต่างจังหวัด ซึ่งจากคะแนน เราติดแน่นอน ตอนทำงานก็ไม่ชอบการไต่เต้าค่ะ เรารับความกดดันได้ เพราะต้องทำ แต่ไม่เคยมีความสุขกับความสำเร็จค่ะ คือไม่มีความชอบ ไม่มีความหลงใหล แค่อยากนอนเฉยๆ มีเพื่อน แต่ชอบอยู่คนเดียว ไปกับเพื่อนตามโอกาส ช่วยเหลือเพื่อนตามโอกาส ตอนนี้ไม่ได้ทำงานนะคะ เราใช้เงินเก็บของเราในการใช้จ่ายในการเรียน4ปี และค่าหอ ทำให้ชีวิตว่างขึ้น (ตอนทำงานไปเรียนไป เราไม่มีวันอยู่บ้านค่ะ ทำงานเสาร์อาทิตย์ วันหยุดพิเศษ และตอนเย็นหลังเลิกเรียน มีวันหยุดงาน1วัน ซึ่งเป็นวันที่ไปเรียน พอกลับมาจะรีบเก็บกวาดถูบ้าน (ปกติจะกวาดทุกวัน แต่ถูอาทิตย์ล่ะครั้งหรือเมื่อว่าง) ซักผ้า รีดผ้า ขัดห้องน้ำ และทำชิ้นงานที่ต้องใช้เวลาเยอะๆ) พอตอนนี้ว่าง ก็ไม่อยากทำอะไรเลย ซีรีย์ก็พึ่งมีเวลาดูตอนอยู่มหาลัย การ์ตูน หรือแบบอื่นๆ แต่แบบ มันไม่มีpassionในการใช้ชีวิต ไม่ได้อยากท่องเที่ยว หรือทำอะไรเป็นพิเศษ แค่คิดว่าจะทำงานเก็บเงิน แล้วก็ใช้หนี้กยศ.ให้หมดหลังเรียนจบ แต่แบบตอนเรียนก็เรียนปานกลางพอผ่านและเกรดไม่ตก 3นิดๆ ในมหาลัย และเลือกสายการเรียนที่ผลิกแพลงได้เยอะๆ บางทีเราอยากรู้สึกว่าชีวิตมีควาหมาย หรือความฝันบ้าง แต่ก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไง เพราะชีวิตขับเคลื่อนด้วยความกดดัน ต้องไม่ทำให้แย่ ไม่ต้องสมบูรณ์แบบ แต่ผิดพลาดน้อยที่สุด
จากที่เล่ามาทั้งหมด คือปกติของชีวิตที่รู้สึกอย่างนี้ หรือว่าคนส่วนใหญ่เป็นไหมคะ เราจำเป็นต้องหาpassionหรือว่า หาจุดมุ่งหมายในชีวิตที่มั่นคงกว่านี้ไหมคะ เรามีแพลนในอนาคตค่ะ ว่าเราจพเอาตัวรอดยังไง แต่มันว่างเปล่าแปลกๆ