ทุกคนว่าเราทำถูกไหม ที่หายไปแบบไม่ได้บอกเลิก เพียงเพราะ เราไม่กล้าบอกเลิก 
คือทุกคน ขอให้ฟังเรื่องต่อไปนี้ก่อน 
เราคบกันแฟนคนนึงมาเกือบปี ช่วง 2 เดือนแรกยอมรับเลยว่าเขาดีมาก อัพสตอรี่ ห่วงใย ใส่ใจ แชร์ แท็กทุกอย่าง รู้สึกว่าช่วงนั้นหัวใจฟูพอสมควรเลยแหละ จนเราคบกันมา ก้าวเดือนที่ 3 เราย้ายเข้าไปอยู่ด้วยกัน ช่วงแรกที่อยู่ด้วยกัน เรามีความสุขมาก เราคิดว่า เขาคือคนที่เติมเต็มเราที่สุดแล้ว จนเราอยู่ด้วยกันมา ก้าวนึง ซึ่งอยู่ในช่วงวนลูบตอนนี้ เราทำทุกอย่างปกติ อยู่ด้วยกัน เขาอายุ 22 ปีค่ะปีนี้ เรา 21 ปี  เขาเป็นคนไม่ทำงาน แต่เราเป็นคนทำงาน เราทำงาน 10 โมง ถึง 4-5 ทุ่ม ใช่ค่ะ เวลาของเรามันน้อยมากที่จะเจอกันเหมือนแต่ก่อน แต่ช่วงแรกๆเขาก็หันมาสนใจมากๆ พอหลังๆเขากลับเล่นเกมส์ กว่าจะเลิกเล่นก็คือเที่ยงคืนเลย กว่าจะได้หันหน้ามาคุยกัน ก็เราเกือบหลับไปแล้ว เราหันมานอนดึกมากขึ้นเพราะแค่รอเขาเล่นเกมส์จนเสร็จ บางที นอนบนเตียงก็ยังหันไปจับมือถือ มากกว่าหันมาคุยหรือหันมาถามว่าเหนื่อยมั้ย เราเคยพูดกันตรงๆแล้วนะคะว่าไม่โอเคกับเรื่องแบบนี้ แต่ก็เป็นเหมือนเดิมมาตลอดค่ะ ดีได้ 2 วัน กลับมาใช้ชีวิตที่ไม่มีเขายันเที่ยงคืนเหมือนเดิม ใช้ชีวิตโดยการกินมาม่าเป็นส่วนมาก ของดีๆ ก็นานๆที ถ้าไม่รอให้เงินที่ทางบ้านเขาส่งมา ก็เงินเดือนเรา บางเดือนไม่พอค่ะ บอกตรงๆเลย เราใช้ชีวิตวนไปกับคำว่ามาม่า มา 2-3 เดือนแล้ว จนวันนึง เราประสบอุบัติเหตุ รถล้ม ถึงขั้นผ่าตัด ในตอนนั้น เขาเป็นคนมาส่งค่ะ เรื่องมันก็เริ่มจากตรงนี้แหละค่ะ ยอมรับเลยนะคะ ว่าเขาก็มาดูเราสักพักแล้ว มาเทียวไปเทียวมา นอนค้างที่บ้านเรา ซื้อของให้เรา แต่ ซื้อให้ที่แปลว่า เงินที่แม่ให้มานะคะ แม่ของเราเอง ให้เงินเขามาเพื่อซื้อของให้เรากิน ในขณะที่เรารอผ่าอยู่ที่ รพ. / เขาก็เทียวไปมาค่ะ แต่ ทุกครั้งที่เขามาหา เขากลับยังจับมือถือ เล่นเกมส์ ที่บ้านเราช่วงเช้าๆมันร้อนค่ะ จะเย็นอีกทีก็ 4 โมงเย็น ใช่ค่ะ เขากลับช่วง บ่าย 3 ครึ่ง ช่วงที่บ้านกำลังเย็นพอดีตลอด ตอนแรกๆเราก็ไม่ได้คิดอะไรนะคะ คิดว่า ก็ดีที่เขามาดูแล แต่ พอได้กลับมาอยู่บ้าน ช่วงก่อนจะสิ้นเดือนอีก 3-4 วัน มันกลับทำให้เราตัดสินใจแบบเด็ดขาด เราขาหัก เราทำอะไรไม่ได้มาก บางทีเดินก็คือปวด เพราะผ่าดามด้วยเหล็ก แต่เราก็ยังพยายามที่จะทำอะไรเอง เขาช่วยหยิบนั่นนี่ให้เช่นจานเวลากินข้าวนะคะ แต่ เราต้องอาบน้ำเอง ทำอะไรเอง แผลก็ต้องระวัง น้ำก็ต้องอาบ ผมก็ต้องสระ เราก็ โอเค เราทำเอง เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวที่เราต้องทำเองอยู่แล้ว แต่ เราตะโกนบอกเขาว่า หยิบผ้าเช็ดตัวให้หน่อย เพราะเราเองก็ลืม เขากลับไม่ได้ยิน เราตะโกน 3 รอบ จนทักแชทไปรอบนึง เขาก็ยังคงเล่นเกมส์อยู่ ไม่ได้สนใจในสิ่งที่เราพูด เรื่องไม่ได้ยินนี่ เราทะเลาะกันบ่อยมาก ไม่ว่าจะใกล้หรือไกล เขาไม่เคยได้ยินอะไรเลย นอกจากจะตะคอกใส่ มาต่อนะคะ เราตะโกนจนแม่เราต้องเดินมาหยิบให้ ตอนนั้นในใจเรารู้สึกไม่โอเคมาก จากที่คิดว่า การที่เขามาจะดูแลเรา กลับเป็นเราที่ต้องดูแลตัวเอง เป็นแม่เราที่ต้องดูแลเขา เพราะตอนเขามาอยู่บ้าน กลับเป็นแม่เราที่หาข้าวมาให้กิน เงินเขาแทบไม่ได้ใช้เลยค่ะ // เรื่องที่เขาไม่ได้ทำงาน เราเคยถามเขาแล้วค่ะว่า เคยคิดจะทำไหม เขากลับบอกว่า ที่บ้านไม่ให้ทำเพราะกลัวจะไม่จบ ช่วงเราขาหัก เราก็หานั่นนี่มาขาย แต่ก็ขายไม่เคยได้เลย แต่เราก็ลองถามที่บ้านเขาแล้ว บ้านเขาบอกว่า ให้ทำ มันเป็นเรื่องที่ดีเขาจะห้ามทำไม เพราะตอนนี้เขาเหลือแค่พ่อคนเดียว ซึ่งพ่อก็อายุมากแล้ว พอเขากลับไปที่หอ กลับไปเรียน มันกลับทำให้เราย้อนคิด กับคำพูดนั้น ของที่บ้าน และก็ตัวเขาการกระทำเขา เลยทำให้รู้สึกที่อยากจะเลิก แต่ก็กลับเป็นคนที่ไม่กล้าบอกเลยซะเอง เลยเลือกจะเงียบไปดีกว่า แบบนี้ เราผิดไหมคะ แล้วมันจะดูแย่มากเกินไปไหม แต่เราก็รู้สึกได้ว่า เรา 2 คนไทป์ไม่ตรงกัน ความคิดไม่ตรงกัน เราเป็นคนที่ทำงาน ที่ชอบคนที่ดูแลเราได้จริงๆ เราคิดว่า แค่รักมันยังไม่พอสำหรับเรา ไม่ใข่ว่าต้องการเงิน แต่เราต้องการคนที่สร้างกับเราไปด้วยกันจริงๆ คนที่เข้าใขในเวลาของเราแล้วพร้อมจะ ให้กำลังใจ มีคำถามว่าเหนื่อยมั้ย ดูแลกันได้ เราไม่รู้ว่าทุกคนคิดตรงกับเรามั้ย เราอาจจะดูเห็นแก่ตัว ความคิดอาจจะแย่ ทัศนคติอาจจะติดลบ สำหรับคนที่อ่านหลายๆคน แต่เราก็พูดมันออกมาตรงๆว่า รักแค่ไหนมันก็ไม่พอจริงๆนะ ใครไม่เข้าใจเรา ก็ขอโทษ ที่ทำให้มองดูว่ามันแย่ แต่ เราไม่รู้จะทำยังไงแล้ว เราเลือกที่จะพูดไม่ได้ แต่เรากล้าที่จะหายไป เราเองก็ไม่รู้ว่าทำไม เราอาจจะดูแย่กับคำถามโง่ๆแบบนี้ แต่เราก็อยากให้ทุกคนลองได้ปรับทัศนคติเรา บอกเรา หรือเตือนเรา ให้เรารู้สึกว่า เราผิด เราสำนึกผิดกับคำพูดทุกคนนะ เราไม่มองข้ามความคิดของใคร สามารถอธิบายกันได้นะคะ ว่ามันดีมั้ยกับการที่ทำแบบนี้