งานที่เราทำเป็นงานที่เกี่ยวกับหน่วยงานของรัฐหน่วยงานหนึ่ง อยู่ในตัวอำเภอซึ่งตำแหน่งของเราเป็นแค่ลูกจ้าง งานก็ไม่ได้มั่นคง คือเราทำงานที่นี้ ได้5เดือนแล้ว เรารู้สึกว่าเราปรับตัวกับที่ทำงานไม่ได้สักที แต่เราอยู่ได้เพราะมีเพื่อนร่วมงานที่ดี แต่บางทีเรารู้สึกว่า เรายอมรับกับระบบของหน่วยงานไม่ได้ หรือประเพณีของที่ทำงานซึ่งเวลาที่ทำงานจัดงานเกี่ยวกับการกินเลี้ยง จะชอบเรียกเด็กผู้หญิงไปเสริฟให้หัวหน้าที่ตำแหน่งใหญ่ๆ เสริฟแอลล์กอฮอลล์หรืออาหาร ไม่ใช่ช่วงเวลาทำงาน แต่เป็นเวลาเลิกงาน ซึ่งเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่หน้าที่ และรู้สึกว่ามันไม่ได้เกี่ยวกับงานที่เราทำ จนมีวันหนึ่งเราทุกคนโดนบังคับให้ไปงานกินเลี้ยงของหัวหน้าตำแหน่งใหญ่ๆ แต่ให้เราไปในฐานะเด็กเสริฟ ซึ่งคนที่ทำงานตำแหน่งเดียวกันกับเรา มีประมาณ20กว่าคน พวกเราก็ไป โดยบอกว่าห้ามกลับบ้าน เราก็พากันทำงานช่วย พอมีแขกคนใหญ่ๆมา ก็ให้เราเดินไปเสริฟ และหัวหน้าตำแหน่งใหญ่ๆ ก็บอกว่าพากันนั่งทานอาหารได้เลย ไม่พอก็ไปซื้อมาเพิ่ม ซึ่งเรารู้แล้วแหละว่ามันไม่พอ ปริมาณอาหาร และจำนวนคนที่ไปร่วมงาน ทีพี่ที่เป็นเพื่อนร่วมงาน ได้ไปนำอาหารมาทาน และโดนพนักงานประจำที่ทำงานพูดใส่ว่า  '' 20กว่าคน เอาไปกินด้วยกันแค่นั้น มันจะไม่พอกับแขกที่มางาน ซึ่งมันเป็นคำพูดที่ทำให้พวกเราเสียความรู้สึกมาก ทำเหมือนเราไม่ใช่พรักงานที่ทำงานองค์กรเดียวกัน แทนคำพูดพวกเราว่า พวกมันนั้นนี้  พวกเราเลยตัดสินใจที่จะเดินออกมาและกลับบ้าน  และหลังจากวันนั้นเขาก็ให้พวกเราไปล้างจานที่กินเลี้ยงวันนั้น พวกเราไม่ยอมไปเขาเลยบอกว่าต้องไป พวกพี่ใช้ทำอะไรก็ต้องทำ พวกเรารู้สึกเสียใจมาก จนแบบร้องไห้ เขาก็พากันพูดกันว่า พวกเราไม่รู้จักกาลเทศะ  และระบบของหน่วยงาน จะทำอะไรก็ค่อนข้างล่าช้า เหมือนเขาไม่ได้ใช้เทคโนโลยี พอเราออกความคิดเห็นก็โดนว่า เรารู้สึกว่าเราทำตามคำสั่งเขาได้นะ แต่เราก็อยากเป็นคนที่มีความคิดเห็นขอฝการทำงาน เพราะเขาสั่งเราทำ เราก็ทำแต่อยากหาวิธีง่ายๆทาทำให้งานมันไม่ยุ่งยาก เพื่อนๆว่าเราควรทำยังไงดีคะ จะลาออก งานก็หายาก แถมแม่ให้มาทำงานอยู่แถมๆบ้าน บางทีเราก็รู้สึกว่าหรือเป็นเพราะตัวเราเอง ที่ทำไม่ได้ หรือจะทำเงียบๆไป เขาใช้อดไรก็ทำไป ไม่ต้องออกความคิดเห็นอะไรทั้งนั้น