วันนี้จะมาขอรีวิวความรักของเราหน่อยค่ะ เริ่มเลยแล้วกัน
เรื่อวมีอยู่ว่า เพื่อนเก่าตอน ปวช.1 เขาทักสตอรี่ในเฟสเรามา เราก็ตอบปกติไม่ได้คิดอะไร เราคุยถึงความหลังกัน และเราก็เริ่มคุยกันทุกวัน ถึงขั้นโทรคุยกันก่อนนอน เราเคยชอบเพื่อนคนนี้ตอนที่เรียนด้วยกัน แต่ตอนนั้นเพื่อนมีแฟนแล้ว เราได้กลับมาคุยกันเราเพราะตอนนี้เขาก็โสดเราก็โสด คุยกันไปคุยกันมาเราเริ่มรู้สึกดีกับเขา เราก็แอบคิดว่าเขาก็อาจจะคิดแบบเดียวกับเรา จนมาถึงวันที่เขาต้องไปทหาร (เขาโดนใบแดง ผลัด 2 ) วันแรกวันที่เขาไปเรารู้สึกกระวนกระวายใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มันร้อนวูปๆมือไม้สั่น ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เราไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้ ตั้งแต่วันที่เขาไปทหารเราได้เขียนไดอารี่ไว้เล่มนึง เป็นเล่มที่เขียนเกี่ยวกับเราว่าวันนึงเราเจออะไรมาบ้าง เราก็เขียนถึงความรู้สึกเราที่มีต่อเขา เพราะที่ผ่านมาเราคุยกันทุกวันพอมาตอนนี้เราไม่ได้คุยกัน เขาก็ฝึกโดนเก็บโทรศัพท์ เราก็ใช้ชีวิตเรื่อยๆโดยไม่มีเขาให้คุยในทุกๆวันแต่เราก็มาเพ้อในไดอารี่แทน กะว่าเขาฝึกจบ 2 ปี เราจะให้เขาอ่าน เราเขียนทุกวัน จนวันนึงเขาได้โทรมาหาเรา เขาเช่าโทรศัพท์ที่ค่ายโทรหาเรา ฮัลโหล คำแรกที่เขาพูดเรากระโดดดีใจมากๆ เขาโทรมาเล่าทุกอย่าให้เราฟังว่าระหว่าที่เราไม่คุยกันเขาเจออะไรมาบ้าง หลังจากนั้นเรารอโทรศัพท์จากเขาทุกคืน เวลาเดิมๆ แต่เขาไม่ได้โทรหาเราทุกวันเพราะแล้วแต่ทางค่ายจะให้เช่า เรารู้สึกใจฟูมาก ไม่ได้คุยกันนานแล้วมาคุยกัน มันทำให้รู้ว่าเราคิดถึงกันมากแค่ไหน พอหลังจากนั้นเขาได้ย้ายให้ไปเฝ้าเขตชายแดน เราโทรคุยกันมากขึ้นโทรทุกคืน คุยจนไม่มีอะไรจะคุยกัน เราถามขาบ่อยๆว่าชอบเราไหม เขาก็บอกว่าชอบ เราบอกชอบทำไมไม่จีบ เขาจีบคนไม่เป็นกลายเป็นว่าเราไปจีบเขาแทน วันนึงเราตัดสินใจบอกเขาไปตรงๆว่าเราชอบเขานะ เราลองมาเป็นเเฟนกันไหม แต่เขากลับบอกกลับเราว่า รีบหรอ เราอึ้งเลยไม่เคยโดนผช.ปฎิเสธ เราก็โอเคงั้นก็ไม่เป็นไรถือว่าได้บอกความรู้สึกไปแล้ว จนมาถึงวันเกิดเรา ตอนลางวันเขาคอลมาหาเรา หน้าตาเขามันเหมือนอยากจะพูดอะไรกับเราสักอย่างแต่เขาก็ไม่ได้พูดจนเราไปฉลองวันเกิดกับครอบครัวมากลับมาเที่ยงคืนกว่าเขานอนรอที่จะโทรหาเรา แล้วเขาคอลมา เขาพูดกับเราว่า เป็นแฟนกันไหม เราก็อึ้งอีก เราไปไม่ถูกเราเขินมาก เราเลยพยักหน้าตอบ มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆๆๆๆๆๆ เขาบอกหลังจากนี้จะเกิดไรขึ้นให้เราจำความรู้สึกของเราสองคนไว้ เราคบกันมาเรื่อยๆคุยกันทุกวันจนหลังๆมาเราก็งี่เง่าเกินไปมันทำให้ความสัมพันธ์ของเราตึงแต่ไม่ถึงกับขาด เราสองคนเลยตัดสินใจที่จะเปิดใจคุยกันตรงๆ เขาบอกเขารักเราและจริงจังกับเรานะแต่ด้วยหน้าที่และบวกกับเขาไม่มีเวลาให้เรา เขากลัวเรารอเขาไม่ไหว เขาเลยขอให้เราสองคนกลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม รอบนี้อึ้งรอบที่สาม ตอนแรกเรารับไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย ทั้งๆที่อีกวันจะเป็นวันครบรอบของเราสองคน แต่เขากลับมาพูดแบบนี้ หลังจากนั้นเราไม่ตอบเขาเลย เราได้แต่มานั่งทบทวนนอนทบทวนกับตัวเอง รักกันแล้วทำไมถึงต้องเลือกที่จะเลิกกัน ในหัวเราคิดว่า เลิกกันแล้วไปเป็นเพื่อนมันไม่ได้อะความรู้สึกเรามันเป็นแฟนไปแล้ว แล้วให้เรากลับมาเป็นเพื่อนมันไม่ใช่ แต่เรามานอนคิดดูแล้วเอาจริงๆเราก็ยังไม่พร้อมที่จะมีแฟนด้วยซ้ำ ด้วยอะไรหลายๆอย่างมันทำให้เราคิดได้ว่ากลับไปเป็นเพื่อนอย่างน้อยเราก็ยังคุยกันได้ยังเล่าชีวิตประจำวันได้แหละ เขาบอกถ้าเขาพร้อมและเราสองคนยังรักและยังรู้สึกดีต่อกันความสัมพันธ์ของเราสองคนก็คงเพิ่มสถานะกันอีกครั้ง ห่างกันไปเพื่อที่เราจะได้รู้ว่าตอนเราห่างกันไปเราสองคิดถึงกันมากแค่ไหน หรือห่างกันไปเพื่อจะได้รู้ว่าจริงๆแล้วเราไม่ได้คิดถึงกันเลย ส่วนวันข้างหน้าจะเป็นยังไง เราก็ยินดีที่เคยได้รักกัน
เริ่มต้นด้วยคำว่าเพื่อนและจบลงด้วยคำว่าเพื่อน
เรื่อวมีอยู่ว่า เพื่อนเก่าตอน ปวช.1 เขาทักสตอรี่ในเฟสเรามา เราก็ตอบปกติไม่ได้คิดอะไร เราคุยถึงความหลังกัน และเราก็เริ่มคุยกันทุกวัน ถึงขั้นโทรคุยกันก่อนนอน เราเคยชอบเพื่อนคนนี้ตอนที่เรียนด้วยกัน แต่ตอนนั้นเพื่อนมีแฟนแล้ว เราได้กลับมาคุยกันเราเพราะตอนนี้เขาก็โสดเราก็โสด คุยกันไปคุยกันมาเราเริ่มรู้สึกดีกับเขา เราก็แอบคิดว่าเขาก็อาจจะคิดแบบเดียวกับเรา จนมาถึงวันที่เขาต้องไปทหาร (เขาโดนใบแดง ผลัด 2 ) วันแรกวันที่เขาไปเรารู้สึกกระวนกระวายใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มันร้อนวูปๆมือไม้สั่น ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เราไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้ ตั้งแต่วันที่เขาไปทหารเราได้เขียนไดอารี่ไว้เล่มนึง เป็นเล่มที่เขียนเกี่ยวกับเราว่าวันนึงเราเจออะไรมาบ้าง เราก็เขียนถึงความรู้สึกเราที่มีต่อเขา เพราะที่ผ่านมาเราคุยกันทุกวันพอมาตอนนี้เราไม่ได้คุยกัน เขาก็ฝึกโดนเก็บโทรศัพท์ เราก็ใช้ชีวิตเรื่อยๆโดยไม่มีเขาให้คุยในทุกๆวันแต่เราก็มาเพ้อในไดอารี่แทน กะว่าเขาฝึกจบ 2 ปี เราจะให้เขาอ่าน เราเขียนทุกวัน จนวันนึงเขาได้โทรมาหาเรา เขาเช่าโทรศัพท์ที่ค่ายโทรหาเรา ฮัลโหล คำแรกที่เขาพูดเรากระโดดดีใจมากๆ เขาโทรมาเล่าทุกอย่าให้เราฟังว่าระหว่าที่เราไม่คุยกันเขาเจออะไรมาบ้าง หลังจากนั้นเรารอโทรศัพท์จากเขาทุกคืน เวลาเดิมๆ แต่เขาไม่ได้โทรหาเราทุกวันเพราะแล้วแต่ทางค่ายจะให้เช่า เรารู้สึกใจฟูมาก ไม่ได้คุยกันนานแล้วมาคุยกัน มันทำให้รู้ว่าเราคิดถึงกันมากแค่ไหน พอหลังจากนั้นเขาได้ย้ายให้ไปเฝ้าเขตชายแดน เราโทรคุยกันมากขึ้นโทรทุกคืน คุยจนไม่มีอะไรจะคุยกัน เราถามขาบ่อยๆว่าชอบเราไหม เขาก็บอกว่าชอบ เราบอกชอบทำไมไม่จีบ เขาจีบคนไม่เป็นกลายเป็นว่าเราไปจีบเขาแทน วันนึงเราตัดสินใจบอกเขาไปตรงๆว่าเราชอบเขานะ เราลองมาเป็นเเฟนกันไหม แต่เขากลับบอกกลับเราว่า รีบหรอ เราอึ้งเลยไม่เคยโดนผช.ปฎิเสธ เราก็โอเคงั้นก็ไม่เป็นไรถือว่าได้บอกความรู้สึกไปแล้ว จนมาถึงวันเกิดเรา ตอนลางวันเขาคอลมาหาเรา หน้าตาเขามันเหมือนอยากจะพูดอะไรกับเราสักอย่างแต่เขาก็ไม่ได้พูดจนเราไปฉลองวันเกิดกับครอบครัวมากลับมาเที่ยงคืนกว่าเขานอนรอที่จะโทรหาเรา แล้วเขาคอลมา เขาพูดกับเราว่า เป็นแฟนกันไหม เราก็อึ้งอีก เราไปไม่ถูกเราเขินมาก เราเลยพยักหน้าตอบ มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆๆๆๆๆๆ เขาบอกหลังจากนี้จะเกิดไรขึ้นให้เราจำความรู้สึกของเราสองคนไว้ เราคบกันมาเรื่อยๆคุยกันทุกวันจนหลังๆมาเราก็งี่เง่าเกินไปมันทำให้ความสัมพันธ์ของเราตึงแต่ไม่ถึงกับขาด เราสองคนเลยตัดสินใจที่จะเปิดใจคุยกันตรงๆ เขาบอกเขารักเราและจริงจังกับเรานะแต่ด้วยหน้าที่และบวกกับเขาไม่มีเวลาให้เรา เขากลัวเรารอเขาไม่ไหว เขาเลยขอให้เราสองคนกลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม รอบนี้อึ้งรอบที่สาม ตอนแรกเรารับไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย ทั้งๆที่อีกวันจะเป็นวันครบรอบของเราสองคน แต่เขากลับมาพูดแบบนี้ หลังจากนั้นเราไม่ตอบเขาเลย เราได้แต่มานั่งทบทวนนอนทบทวนกับตัวเอง รักกันแล้วทำไมถึงต้องเลือกที่จะเลิกกัน ในหัวเราคิดว่า เลิกกันแล้วไปเป็นเพื่อนมันไม่ได้อะความรู้สึกเรามันเป็นแฟนไปแล้ว แล้วให้เรากลับมาเป็นเพื่อนมันไม่ใช่ แต่เรามานอนคิดดูแล้วเอาจริงๆเราก็ยังไม่พร้อมที่จะมีแฟนด้วยซ้ำ ด้วยอะไรหลายๆอย่างมันทำให้เราคิดได้ว่ากลับไปเป็นเพื่อนอย่างน้อยเราก็ยังคุยกันได้ยังเล่าชีวิตประจำวันได้แหละ เขาบอกถ้าเขาพร้อมและเราสองคนยังรักและยังรู้สึกดีต่อกันความสัมพันธ์ของเราสองคนก็คงเพิ่มสถานะกันอีกครั้ง ห่างกันไปเพื่อที่เราจะได้รู้ว่าตอนเราห่างกันไปเราสองคิดถึงกันมากแค่ไหน หรือห่างกันไปเพื่อจะได้รู้ว่าจริงๆแล้วเราไม่ได้คิดถึงกันเลย ส่วนวันข้างหน้าจะเป็นยังไง เราก็ยินดีที่เคยได้รักกัน