ตามหัวข้อเลยค่ะ เราอยากถามว่า เรางี้เง่าและหวงของเกินไปไหมคะ
ส่วนตัวเราหวงของมาก มากแบบมากๆแต่ถ้าขออนุญาติหรือขอยืมก่อนเราก็ให้ยืมให้ใช้ได้ปกติค่ะ ขอแค่ขอก่อนก็พอ
แต่ว่าเพื่อนคนนี้ตั้งแต่เราได้มาอยู่ร่วมห้องที่หอเดียวกันเพื่อนก็ไม่ค่อยขอยืมของใช้เราเลยค่ะ แรงๆที่มาอาจจะมีบ้างแต่พออยู่นานไปก็คือไม่ขอแล้ว อย่างเช่น เราซื้อน้ำแพ็คมา 3-4 แพ็ค เราเป็นคนแช่เป็นคนยกขึ้นมาบนห้อง เราไม่ค่อยดื่มน้ำเราเลยไม่ค่อนได้ไปแตะตู้เย็นสักเท่าไหร่ แต่ไม่รู้ทำไมน้ำในตู้เย็นเราลดตลอด คือเราก็รู้แหละว่าเพื่อนดื่มเพราะว่าในห้องก็มีกันอยู่สองคนแต่เราแค่สงสัยว่าทำไมเพื่อนไม่ขอเราก่อน ขอสักรอบก็ได้เดี๋ยวเราก็ให้เองแต่มันไม่มีเลยค่ะ เรากลัวมองหน้ากันไม่ติดเพราะต้องอยู่ด้วยกันอีกตั้งหลายปีเราเลยไม่พูดอะไรได้แต่เงียบไว้ และเพราะเราเงียบรึเปล่าเพื่อนเลยได้กล้ามากขึ้น นอกจากน้ำแล้ว ยังมีพวกของใช้ส่วนตัวอย่างยาสีฟันเพราะเห็นว่าห้องเดียวกันเพื่อนเลยจะได้ไม่เปลือง อันนี้เราก็ไม่ได้อะไรนะคะแต่พอหมดเพื่อนก็ไม่เคยซื้อเลย เป็นเราที่ต้องไปเลือกซื้อเอง พอเอามาใหม่ก็ใช้ปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และช่วงนึงเราซื้อกิ๊บดำกล่องนึงมาเรายังไม่เคยใช้เลยได้แต่แกะซีลเฉยๆแล้วใส่ไว้ในกระเป๋านักเรียน และช่วงที่เราต้องกลับบ้านเราเลยเอาออกจากกระเป๋า แต่เราก็จำไม่ได้ว่าวางไว้ไหน จำได้แค่ว่าอยู่ในห้องน่าจะตรงตู้ใส่ของ แต่พอเราไปหาทางตู้ส่วนของเราก็ไม่เจอ หาทั่วห้องตรงที่มีของเราวางอยู่ก็ไม่เจอ แต่ไม่รู้อะไรทำให้เราลองหาใหม่แต่เป็นหาในส่วนของเพื่อน แน่นอนว่าเราเจอมัน เราก็ว่าอยู่ว่าทำไมอยู่ๆคนที่ไม่ค่อยติ๊ดกิ๊บ มัดผมให้เรียบร้อยอยู่ๆก็หันมาติดกิ๊บ เราเลยอยากลองใจเพื่อนดูเพราะเรารู้ว่าเพื่อนไม่ซื้ออะไรแบบนี้แน่นอน100% เราเลยลองรอเพื่อนกลับมาและถามเกริ่นๆไปว่า "เห็นกล่องกิ๊ลดำเราไหม" เพื่อนเราตอบว่า "ไม่นิ ไม่เห็นเลย" เราที่ได้ยินคำตอบก็รู้สึกแย่ทันทีแต่เราก็อยากถามต่อเผื่อเพื่อนจะเปลี่ยนใจ "ไม่เห็นหรอ มันมีฝาปิดเป็นสีชมพูอ่ะ" เพื่อนตอบทันทีว่า "ไม่เห็นเลย" เราเลยไม่ถามต่อเราเลย เออชั่งมันเถอะซื้อใหม่ก็ได้ เวลาผ่านไปก็เริ่มหนักขึ้นตอนแรกเราคิดว่าเราอาจจะระแวงไปเองแต่เราพึ่งรู้ว่ามันคือความจริงก็เมื่อคืนวานนี้เลย เพื่อนมักจะรอให้เรานอนก่อนและค่อยไปอาบน้ำ เราก็ไม่ได้อะไรแล้วแต่เลยว่าจะอาบไม่อาบ เราพยายามนอนไวเพราะช่วงแรกๆเรานอนดึกมากเกือบเช้าเลยก็ว่าได้ เราเลยเปลี่ยนเวลาเป็น 4 ทุ่ม ถามว่ามันหลับจริงหรอเราบอกเลยว่าไม่จริงหรอก คนที่เคยนอนเกือบเช้าใช่ว่าจะปรับตัวได้ทันที พอเรานอนอยุ่สักพักเพื่อนก็เดินอาบน้ำ อาบเสร็จก็เดินออกมา และเราก็งงว่าทำไมกลิ่นสบู่มันเหมือนของเรา ไม่ใช่แค่เหมือนแต่ใช่เลย เพราะเราใช้สบู่เหลวกลิ่นคือฟรุ้งมากเพราะเราชอบให้ตัวเราหอมๆ เราพยายามไม่คิดมากจนตอนเช้าเราตื่นมาเข้าห้องน้ำเราก็นึกได้ว่า ใช่ สบู่ของเพื่อนมันหมดก้อนแล้วนิแล้วเมื่อคืนเพื่อนอาบน้ำยังไง? แสดงว่าเพื่อนใช้สบู่อาบน้ำเราจริงๆ ซึ่งเรื่องนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วรอบนึง เราก็ถามไปตรงๆว่าอ่าวสบู่หมดไม่ใช่หรอแล้วใช่อันไหน เพื่อนบอกก็สคับขัดตัวอ่ะใช้แทนได้ วันนั้นเราไม่ได้เชื่อเต็มร้อยเพราะเราจำกลิ่นสบู่เราได้อ่ะมันชัดเจนจนแน่ใจว่าใช่ชัวๆ แต่เพื่อนก็มักจะเงียบและทำเป็นไม่เกิดอะไรขึ้น มันหลายอย่างมากนอกจากที่เราเล่ามาก็ยังมีอีก นอกจากที่เพื่อนชอบทำเป็นไมมีอะไรเกิดขึ้นใส่เราแล้วยังชอบซื้อของตามเราด้วย ไม่ว่าจะเป็นของใช้ส่วนตัว ของใช้อย่างอุปกรณ์การเรียน เราชอบสะสมสมุดก็ซื้อมาทำบ้าง เรื่องอาหารการกิน เรากินอันนี้เพื่อนก็กินอันนี้ ไม่ว่าเราจะซื้ออะไรก็มักจะซื้อตามยกเว้นพวกของจุกจิกอย่างกิ๊บ ยางมัดผมน่ารักๆ ที่เหลือเพื่อนมักจะตามเราตลอด เราเคยถามแล้วคำตอบคือ จะได้ไม่ต้องคิด ให้เธอคิดแหละ จริงๆยังมีอีกซึ่งเราไม่กล้าบอกออกมาตรงๆเพราะมันคงไม่ดีต่อเพื่อน แค่นี้เราก็คงแย่แล้วที่เอาเรื่องเพื่อนมาระบายในนี้ แต่เราทนไม่ไหวจริงๆ คนรอบข้างเราทุกคนมองว่าเพื่อนเป็นคนที่เรียนเก่ง มีความรับผิดชอบ ใจปล้ำ ใจใหญ่ ดูเป็นผู้ใหญ่เวลาคุยกับคนอื่น แต่ไม่มีใครรู้ถึงสิ่งที่เรารู้เลย เรารู้สึกแย่มาก เราอยากกลับบ้านไปฮีลตัวเอง เพื่อนก็มักจะตามขึ้นรถพ่อเราไปด้วยจะให้เราปฏิเสธิก็ดูน่าเกลียด แต่เราก็ไม่รู้ว่าพ่อเราคิดยังไงหลังๆม่นี้เพื่อนชอบออกไปเที่ยวกับแม่บ่อย แบบแม่มารับไปเที่ยวและก็กลับมาอีก2-3 วันถัดมา พ่อเราก็มักจะเซ้นต์ดีโทรมาถูกจังหวะตลอดพ่อก็ถามไถ่ปกติว่าเป็นไง กินข้าวยัง ไปมอยังไงวันนี้เราก็คุยปกติจนพ่อถามว่าไปกินข้าวกับใครกับเพื่อนหรอ เราไม่อยากโกหกพ่อเราเลยบอกเขาไปว่าเราอยู่คนเดียวแม่เพื่อนมารับเมื่อเช้า พ่อเราก็ถามว่าแล้วเขาไม่ชวนบ้างหรอ(คอบ้านเราและเพื่อนอยู่จังหวัดเดียวกันค่ะ ซึ่งบ้านเรากับเพื่อนคือเรารู้จักกันอยู่บ้างพ่อเลยถามแบบนี้) เราก็บอกว่า เขาไปทำธุระ แต่จริงๆคือเรารู้แหละว่าแค่พาลูกกลับบ้านเฉยๆแต่เราก็ไม่อยากให้พ่อคิดมาก เรากลัวพ่อมากทั้งๆที่พ่อไม่เคยดุ ไม่ว่า ไม่ตีเลย แค่พ่อมองนิ่งใส่และเสียงดังนิดเราก็ร้องไห้แล้ว เราเลยไม่เคยโกหกพ่อ พ่อเราเงียบไปแล้วก็ถามว่ากลับบ้านไหมพ่อไปรับ เราเลยบอกกลับมารับหน่อย หลังจากนั้นเราก็กลับบ้านไปฮีลตัวเอง จนเราคิดว่าต่อไปคงไม่ต้องรับส่งเพื่อนแล้วเพราะเห็นว่าแม่ตีมาที่กทม.บ่อยๆจนใกล้ปิดเทอมนี้เพื่อนบอกว่าจะกลับด้วย ไม่มีคนมารับ แต่ก่อนหน้านั้นเราคุยกับพ่อว่าเรากลับคนเดียวของก็ไม่เยอะมากพ่อเลยจะเอารถเก้งมารับ เราก็เลยเงียบแล้วก็ไม่รู้จะทำไงดี เราเลยตัดสินใจมาโพสต์ ไม่ต้องคอมเม้นท์ตอบก็ได้ค่ะขอแค่เราได้ระบายก็พอแล้ว ขอบคุณที่รับฟังค่ะ
ใครมีเพื่อนแบบนี้บ้าง เราอยากระบายมากๆแค่เราหาที่ระบายไม่ได้เลย
ส่วนตัวเราหวงของมาก มากแบบมากๆแต่ถ้าขออนุญาติหรือขอยืมก่อนเราก็ให้ยืมให้ใช้ได้ปกติค่ะ ขอแค่ขอก่อนก็พอ
แต่ว่าเพื่อนคนนี้ตั้งแต่เราได้มาอยู่ร่วมห้องที่หอเดียวกันเพื่อนก็ไม่ค่อยขอยืมของใช้เราเลยค่ะ แรงๆที่มาอาจจะมีบ้างแต่พออยู่นานไปก็คือไม่ขอแล้ว อย่างเช่น เราซื้อน้ำแพ็คมา 3-4 แพ็ค เราเป็นคนแช่เป็นคนยกขึ้นมาบนห้อง เราไม่ค่อยดื่มน้ำเราเลยไม่ค่อนได้ไปแตะตู้เย็นสักเท่าไหร่ แต่ไม่รู้ทำไมน้ำในตู้เย็นเราลดตลอด คือเราก็รู้แหละว่าเพื่อนดื่มเพราะว่าในห้องก็มีกันอยู่สองคนแต่เราแค่สงสัยว่าทำไมเพื่อนไม่ขอเราก่อน ขอสักรอบก็ได้เดี๋ยวเราก็ให้เองแต่มันไม่มีเลยค่ะ เรากลัวมองหน้ากันไม่ติดเพราะต้องอยู่ด้วยกันอีกตั้งหลายปีเราเลยไม่พูดอะไรได้แต่เงียบไว้ และเพราะเราเงียบรึเปล่าเพื่อนเลยได้กล้ามากขึ้น นอกจากน้ำแล้ว ยังมีพวกของใช้ส่วนตัวอย่างยาสีฟันเพราะเห็นว่าห้องเดียวกันเพื่อนเลยจะได้ไม่เปลือง อันนี้เราก็ไม่ได้อะไรนะคะแต่พอหมดเพื่อนก็ไม่เคยซื้อเลย เป็นเราที่ต้องไปเลือกซื้อเอง พอเอามาใหม่ก็ใช้ปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และช่วงนึงเราซื้อกิ๊บดำกล่องนึงมาเรายังไม่เคยใช้เลยได้แต่แกะซีลเฉยๆแล้วใส่ไว้ในกระเป๋านักเรียน และช่วงที่เราต้องกลับบ้านเราเลยเอาออกจากกระเป๋า แต่เราก็จำไม่ได้ว่าวางไว้ไหน จำได้แค่ว่าอยู่ในห้องน่าจะตรงตู้ใส่ของ แต่พอเราไปหาทางตู้ส่วนของเราก็ไม่เจอ หาทั่วห้องตรงที่มีของเราวางอยู่ก็ไม่เจอ แต่ไม่รู้อะไรทำให้เราลองหาใหม่แต่เป็นหาในส่วนของเพื่อน แน่นอนว่าเราเจอมัน เราก็ว่าอยู่ว่าทำไมอยู่ๆคนที่ไม่ค่อยติ๊ดกิ๊บ มัดผมให้เรียบร้อยอยู่ๆก็หันมาติดกิ๊บ เราเลยอยากลองใจเพื่อนดูเพราะเรารู้ว่าเพื่อนไม่ซื้ออะไรแบบนี้แน่นอน100% เราเลยลองรอเพื่อนกลับมาและถามเกริ่นๆไปว่า "เห็นกล่องกิ๊ลดำเราไหม" เพื่อนเราตอบว่า "ไม่นิ ไม่เห็นเลย" เราที่ได้ยินคำตอบก็รู้สึกแย่ทันทีแต่เราก็อยากถามต่อเผื่อเพื่อนจะเปลี่ยนใจ "ไม่เห็นหรอ มันมีฝาปิดเป็นสีชมพูอ่ะ" เพื่อนตอบทันทีว่า "ไม่เห็นเลย" เราเลยไม่ถามต่อเราเลย เออชั่งมันเถอะซื้อใหม่ก็ได้ เวลาผ่านไปก็เริ่มหนักขึ้นตอนแรกเราคิดว่าเราอาจจะระแวงไปเองแต่เราพึ่งรู้ว่ามันคือความจริงก็เมื่อคืนวานนี้เลย เพื่อนมักจะรอให้เรานอนก่อนและค่อยไปอาบน้ำ เราก็ไม่ได้อะไรแล้วแต่เลยว่าจะอาบไม่อาบ เราพยายามนอนไวเพราะช่วงแรกๆเรานอนดึกมากเกือบเช้าเลยก็ว่าได้ เราเลยเปลี่ยนเวลาเป็น 4 ทุ่ม ถามว่ามันหลับจริงหรอเราบอกเลยว่าไม่จริงหรอก คนที่เคยนอนเกือบเช้าใช่ว่าจะปรับตัวได้ทันที พอเรานอนอยุ่สักพักเพื่อนก็เดินอาบน้ำ อาบเสร็จก็เดินออกมา และเราก็งงว่าทำไมกลิ่นสบู่มันเหมือนของเรา ไม่ใช่แค่เหมือนแต่ใช่เลย เพราะเราใช้สบู่เหลวกลิ่นคือฟรุ้งมากเพราะเราชอบให้ตัวเราหอมๆ เราพยายามไม่คิดมากจนตอนเช้าเราตื่นมาเข้าห้องน้ำเราก็นึกได้ว่า ใช่ สบู่ของเพื่อนมันหมดก้อนแล้วนิแล้วเมื่อคืนเพื่อนอาบน้ำยังไง? แสดงว่าเพื่อนใช้สบู่อาบน้ำเราจริงๆ ซึ่งเรื่องนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วรอบนึง เราก็ถามไปตรงๆว่าอ่าวสบู่หมดไม่ใช่หรอแล้วใช่อันไหน เพื่อนบอกก็สคับขัดตัวอ่ะใช้แทนได้ วันนั้นเราไม่ได้เชื่อเต็มร้อยเพราะเราจำกลิ่นสบู่เราได้อ่ะมันชัดเจนจนแน่ใจว่าใช่ชัวๆ แต่เพื่อนก็มักจะเงียบและทำเป็นไม่เกิดอะไรขึ้น มันหลายอย่างมากนอกจากที่เราเล่ามาก็ยังมีอีก นอกจากที่เพื่อนชอบทำเป็นไมมีอะไรเกิดขึ้นใส่เราแล้วยังชอบซื้อของตามเราด้วย ไม่ว่าจะเป็นของใช้ส่วนตัว ของใช้อย่างอุปกรณ์การเรียน เราชอบสะสมสมุดก็ซื้อมาทำบ้าง เรื่องอาหารการกิน เรากินอันนี้เพื่อนก็กินอันนี้ ไม่ว่าเราจะซื้ออะไรก็มักจะซื้อตามยกเว้นพวกของจุกจิกอย่างกิ๊บ ยางมัดผมน่ารักๆ ที่เหลือเพื่อนมักจะตามเราตลอด เราเคยถามแล้วคำตอบคือ จะได้ไม่ต้องคิด ให้เธอคิดแหละ จริงๆยังมีอีกซึ่งเราไม่กล้าบอกออกมาตรงๆเพราะมันคงไม่ดีต่อเพื่อน แค่นี้เราก็คงแย่แล้วที่เอาเรื่องเพื่อนมาระบายในนี้ แต่เราทนไม่ไหวจริงๆ คนรอบข้างเราทุกคนมองว่าเพื่อนเป็นคนที่เรียนเก่ง มีความรับผิดชอบ ใจปล้ำ ใจใหญ่ ดูเป็นผู้ใหญ่เวลาคุยกับคนอื่น แต่ไม่มีใครรู้ถึงสิ่งที่เรารู้เลย เรารู้สึกแย่มาก เราอยากกลับบ้านไปฮีลตัวเอง เพื่อนก็มักจะตามขึ้นรถพ่อเราไปด้วยจะให้เราปฏิเสธิก็ดูน่าเกลียด แต่เราก็ไม่รู้ว่าพ่อเราคิดยังไงหลังๆม่นี้เพื่อนชอบออกไปเที่ยวกับแม่บ่อย แบบแม่มารับไปเที่ยวและก็กลับมาอีก2-3 วันถัดมา พ่อเราก็มักจะเซ้นต์ดีโทรมาถูกจังหวะตลอดพ่อก็ถามไถ่ปกติว่าเป็นไง กินข้าวยัง ไปมอยังไงวันนี้เราก็คุยปกติจนพ่อถามว่าไปกินข้าวกับใครกับเพื่อนหรอ เราไม่อยากโกหกพ่อเราเลยบอกเขาไปว่าเราอยู่คนเดียวแม่เพื่อนมารับเมื่อเช้า พ่อเราก็ถามว่าแล้วเขาไม่ชวนบ้างหรอ(คอบ้านเราและเพื่อนอยู่จังหวัดเดียวกันค่ะ ซึ่งบ้านเรากับเพื่อนคือเรารู้จักกันอยู่บ้างพ่อเลยถามแบบนี้) เราก็บอกว่า เขาไปทำธุระ แต่จริงๆคือเรารู้แหละว่าแค่พาลูกกลับบ้านเฉยๆแต่เราก็ไม่อยากให้พ่อคิดมาก เรากลัวพ่อมากทั้งๆที่พ่อไม่เคยดุ ไม่ว่า ไม่ตีเลย แค่พ่อมองนิ่งใส่และเสียงดังนิดเราก็ร้องไห้แล้ว เราเลยไม่เคยโกหกพ่อ พ่อเราเงียบไปแล้วก็ถามว่ากลับบ้านไหมพ่อไปรับ เราเลยบอกกลับมารับหน่อย หลังจากนั้นเราก็กลับบ้านไปฮีลตัวเอง จนเราคิดว่าต่อไปคงไม่ต้องรับส่งเพื่อนแล้วเพราะเห็นว่าแม่ตีมาที่กทม.บ่อยๆจนใกล้ปิดเทอมนี้เพื่อนบอกว่าจะกลับด้วย ไม่มีคนมารับ แต่ก่อนหน้านั้นเราคุยกับพ่อว่าเรากลับคนเดียวของก็ไม่เยอะมากพ่อเลยจะเอารถเก้งมารับ เราก็เลยเงียบแล้วก็ไม่รู้จะทำไงดี เราเลยตัดสินใจมาโพสต์ ไม่ต้องคอมเม้นท์ตอบก็ได้ค่ะขอแค่เราได้ระบายก็พอแล้ว ขอบคุณที่รับฟังค่ะ