ผมควรปรับความรู้สึกตัวเองยังไงในตอนนี้ดีครับ?

ขอเล่าก่อนเลย คือผมเป็นคนที่ไม่ค่อยมั่นในตัวเองสุดๆเลยครับแล้วผมก็คิดว่าผมคงไม่ดีกับใครแล้วไม่คิดจะมีใครแต่วันหนึ่งผมไปเจอผู้หญิงคำนึงที่เค้าค่อนข้างที่จะออกแบบสาวหล่อๆหน่อยซึ่งผมตอนเห็นครั้งแรกผมก็ไม่ได้อะำรแต่พอได้คุยแล้วได้รู้จักถึงตัวตนของนางแล้วผมรู้สึกชอบอย่างบอกไม่ถูกครับผมกล้าพูดได้เลยว่าผมชอบคนๆนี้จริงๆแล้วผมก็ขอคบครับจนผมได้คบกับนางแล้วก็ได้ไปรู้ว่าฐานะนองนางดีมีพ่อเป็นคนในราชการยศค่อนข้างสูงแล้วตอนรู้คือผมก็เริ่มเจียมตัวแล้วก็พยายามพัฆนาตัวเองครับแต่ผมในตอนนั้นเหมือนเหยียบอยู่ที่เดิมครับเหมือนไม่ได้เปลี่ยนอะไรมากแล้วฐานะในบ้านผมค่อนข้างยากจนครับจนต้องให้นางออกเงินช่วยหลายๆอย่างพอผมอยากจะขอคืนนางก็ไม่ให้คืนตรับผมก็คิดว่านางเป็นคนดีมากดีทั้งฐานะหน้าตาและนิสัยแล้วนางก็เป็นคนบ้างานจนบางทีได้คุยกันแค่อาทิตละครั้งก็มี55 แต่ผมไม่มีปัญหาอะไรเพราะผมเชื่อว่านางทำงานแล้วไม่ว่างจริงๆผมก็เลยรอว่างจริงๆค่อยคุยดีกว่าแล้วในช่วงเวลาที่คบกันอยู่เราสองคนชอบยกหัวข้อหรือประเด็นต่างๆมาคุยกันเป็นประจำ ทั้งดราม่าเทรนหรือประทั่งเรื่องส่วนตัวแล้วเราไม่เคยมีปัญหากันเลยจะมีแต่ปัญหาเล็กๆที่แทบไม่นับเป็นปัญหาด้วยซ้ำแต่แล้วช่วงนึงนางก็เริ่มพูดถึงตัวเองในสมัยที่ยังเป็รโรคกลัวผู้ชายและกลัวความรักผมในตอนนั้นคิดถึงแต่วอธีแก้และหาทางที่จะอยู่ด้วยกันและแก้ไปด้วยกันและนางก็เริ่มพูดถึงการคลุมถุงชนตอนนั้นในหัวผมโพลนมันโล่งไปหมดผมตอนนั้นได้แต่คิดว่าเราช่วยอะไรได้มั้นเราช่วยไม่ได้เลยหรอแต่ด้วยที่ฐานะแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดผมจึงไม่สามารถทำอะไรได้แล้วด้วยนางเองที่บอกว่าถ้ามันเกิดขึ้นจริงๆก็คงต้องยอมผมในตอนนั้นก็ตกใจในความที่ว่าขนาดเจ้าตัวยังไม่ขัดขืนแล้วตัวผมที่ต่ำต้อยจะทำอะไรได้ตอนนั้นผมได้แค่นั่งเงียบจนผ่านคืนนั้นไปก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วก็เวลาผ่านไปไม่นานนางก็เชิญผมเข้าไปในสังคมที่ผมไม่ค่อยจะรู้จักโดยที่ผมนั้นค่อนข้างประหม่าและก็ไม่มั่นใจในตัวเองมากๆซึ้งการเข้าสังคมครั้งแรกก็เหมือนจะเป็นไปด้วยดีจนกระทั้งจบงานแล้วคนที่เหลือก็เริ่มเล่นเกมกันตอนนั้นความที่ผมนั้นรีบออกก็ไม่รู้จะทำอะไรก็เลยอยู่เล่นด้วยพอเล่นไปได้ซักพักนิสัยเสียก็เริ่มออกมานั้นก็คือ "คำหยาบ" หรือการสบทหยาบออกมาทำให้ทุกคนเงียบแล้วเหมือนจะคิดอย่างเดียวกัน ผมมารู้ในภายหลังว่าตัวเองทำอะไรไปซึ่งอดีตแฟนผมก็เล่นด้วย ผมมานึกตอนอยู่บ้านว่าผมพูดหยาบไปรึปล่าวแล้วก็ไปขอโทษดีมั้ยแต่ก็นั้นแหละแน่นอนทุกคนก็ต้องแยกย้ายกันกลับไปผมก็ได้แต่เก็บคำขอโทษไว้ในใจแล้วก็คิดว่าอย่าทำอีก จนในที่สุด วันหนึ่งนางก็แชทมาบอกว่าขอคุยหน่อยซึ่งการพิมต่างจากเกดิมมากแต่ผมก็ไม่ติดใจอะไร แต่พอเข้าไปคุยแล้วสิ่งที่ผมได้ยินคือ เค้าไม่ได้มอผมเป็นแฟนแล้ว ซึ่งผมช็อคมากๆแต่ก็ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ แต่ด้วยความที่เค้ากลัวผมเสียใจหรือว่าความสงสาร นางเลยให้ข้อเสนอ คือ 1.อยู่แบบแฟนต่อไปแต่นางก็จะไม่คิดว่าผมเป็นแฟน กับ 2.เลิกกันไปโดยเป็นแค่เพื่อนแทน ซึ่งแน่นอนครับผมเลือกอย่างที่ 2 อย่างไม่ลังเลใดๆ เพราะถ้าให้ผู้ชายคนนึงมาคุยแบบแฟนคงทำให้อึดอัดใช่มั้ยล่ะผมเลยเลือกที่จะเลิกดีกว่าทำให้นางอึดอัดใจ แต่ว่าพออยู่คนเดียวไปนานๆก็เริ่มคิดถึงครับแน่นอนเป็นคนที่เรานั้นชอบจริงๆเลิกราก็ต้องเศร้าแต่ผมไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นยังไงแต่ที่ผมคิดคือถ้าเค้าไปเจอคนที่ดีกว่าเราก็ดีใจแล้ว.

ผมเลยคิดบางอย่างคือการตัดขาดไปเลยผมรู้ว่ามันดูเห็นแก่ตัวแต่ถ้าอยู่อย่างนี้ต่อไปผมรู้ว่าผมต้องไปทำให้นางรำคาญในซักวันแน่ๆผมจึกตัดทุกการติดต่อและตอนนี้ที่เหลือไว้ก็คือของสองสาอย่างที่นางซื้อให้ มันเป็นเวลาที่ผมรู้สึกว่ามีเป้าหมายในชีวิตแบบจริงจังซักทีจนตอนนี้เลิกไปผมก็รู้สึกว่าเป้าหมายของผมในตอนนี้มันไม่มีอีกแล้วครับ.

ใครอ่านจบนี้ก็เก่งเนอะ55 ขอบคุณที่อ่านครับ

แล้วถ้านางมาอ่านก็อยากบอกว่ายังรักเหมือนเดิมแล้วก็เรื่องที่บอกให้ทำตั้งแต่ตอนนั้นทำแล้วนะ :3