คบกันมาตั้งนาน พึ่งรู้ว่าเธอไม่ได้อยากมีเรา

สวัสดีค่ะ เรื่องมีอยู่ว่าเราคบกับแฟนตั้งแต่สมัยเรียนคบกันมาจน 6 ปี เราย้ายเข้าไปอยู่บ้านแฟนอยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลา ข้อเสียของแฟนเราคือเขาเสพยาแต่ทุกครั้งที่เราจับได้เขาจะเลิกเสพ (หรือระวังจนเราจับไม่ได้ก็ไม่รู้) มันเป็นข้อเสียในตัวเขาที่เรายอมรับแต่แรกเราเชื่อว่ามันสามารถเปลี่ยนแปลงกันได้ เขามีทั้งข้อเสียและข้อดีเราก็เช่นกัน แล้ววันนึงที่เราโตขึ้นได้ทำงานเราก็อยากที่จะให้เขาทำงานเหมือนกันกับเรา ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าทางบ้านแฟนฐานะค่อนข้างดีมากไม่ทำงานก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ แต่เรามองว่าการสร้างทุกอย่างด้วยตัวเองเป็นอะไรที่น่าภูมิใจ เราอยากใช้ชีวิตร่วมกันกับเขาโดยที่เราเองไปกดดันให้เขาทำงานอยากให้เขามีเงินโดยที่ไม่ขอทางบ้าน แต่เข้าดันไปรับยาจำนวนนึงไปปล่อยเลยทำให้เขาติดคุก ศาลตัดสินออกมา 6 ปี ช่วงนั้นเราคิดหลายอย่างมากตั้ง 6 ปี เราเองก้เรียนใกล้จะจบอีกปีกว่าๆก็รับปริญญาตรี เรียนจบอยากสร้างครอบครัว เราเคยคุยกันไว้ว่าเรียนจบจะแต่งงานแต่มันก้ต้องเลื่อนออกไปเพราะเขาดันติดคุก เขาบอกกับเราว่าถ้าเรารักเขาจริงเราต้องรอเขาได้ เราพูดกับเขาว่าเขาไม่ใช่คนที่อยู่ด้วยแล้วทำให้เรามีความสุขที่สุดหลอกแต่เราเลือกเขาตั้งแต่วันแรกเราก็อยากทำทุกอย่างให้มันดีที่สุด ถ้าเราจะเลิกกับเขาเราจะไม่เลิกในวันที่เขาล้มถ้าเขาล้มเราจะคอยอยู่ข้างๆ ระหว่างที่เขาติดคุกเราก้รอเขามาตลอด 3 ปีกว่าๆ (ได้อภัยโทษก็เลยออกมาก่อนกำหนด)เราไปเยี่ยมเขาทุกเดือนบางเดือนสองครั้งบอกรักกันมาตลอด ระหว่างที่เรารอ แรกๆก็มีเพื่อนคุยเป็นเพื่อนแต่ด้วยระยะเวลาที่นานจนเวียนคุยกะเพื่อนจนครบทุกคนเริ่มไม่มีใครว่างคุยด้วย เราอยู่กับตัวเองความเสียใจมันหลอกหลอนเราทุกวัน เราลองคุยๆกะคนที่เข้ามาจีบเพื่อให้เวลามันผ่านไปไวๆ เวลาที่เราคุยกับใครเรารายงานแฟนตลอดทุกครั้งที่ไปเยี่ยม คนคุยคือคุยจิงๆคุยแต่โทรศัพท์เหมือนเด็กมัธยมติดโทรศัพท์ จนวันนึงเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่มันฝืนๆเราก็ไม่คุยกับใคร แล้วเราก็เจอปัญหาต่างๆถาโถมเข้ามา เรานอยทุกอย่างรอบตัวไปหมดจนเราคิดสั้นและทำร้ายตัวเอง จนหมอมาเจอว่าเราเป็นโรคซึมเศร้า เรากินยาตามหมอสั่งจนเราเบลอ นอนตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืดทุกวันเกือบปีทางบ้านแฟนไม่โอเคกับโรคที่เราเป็นเขากัวไปติดถึงลูกหลานเค้า แล้วบังเอินช่วงที่แฟนเราใกล้จะออกจากเรือนจำพี่สาวเราดันเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายแต่พี่สาวเราใจสู้มากอาการซึมเศร้าของเราเริ่มดีขึ้นเรารู้สึกอยากดูแลพี่สาวเรา และทำให้พี่สบายใจว่าเราหายดีแล้วแต่ความคิดที่อยากจะตายยังคงอยู่เพียงแต่เราไม่เคยแสดงมันออกมา เราเที่ยวหัวเราะทำตัวสนุกเหมือนคนไม่เคยป่วยจากคนที่ปล่อยตัวเองโทรมๆก็ลุกขึ้นมาแต่งตัวแต่งหน้าออกมาเจอสังคม เราอยู่ได้เพราะความหวังที่ว่าแฟนออกมาแล้วเราจะแต่งงานมีลูกด้วยกัน เราคิดว่าเราต้องอดทนผ่านมันไปให้ได้อนาคตของเรากำลังจะสดใส แต่พอถึงวันที่เขาออกมาจริงๆ ทางครอบครัวเค้าก็ดูเงียบๆกับเราไม่ติดต่อเรา เราก้ติดต่อไปก็ไม่มีใครตอบรับจนค่ำๆเราถึงจะได้คุยกับแฟนเราการพูดคุยมันดูเฉยๆ จนเรามาเจอกันแล้วหลังจากนั้นเราก็คุยกัน เขาบอกกับเราว่าเค้าหมดรักเราไปแล้วไม่อยากให้เสียเวลาฝืนกันไปเขาคิดว่าเขาออกมาแล้วจะรู้สึกแบบเดิม แต่พอเจอกันแล้วเขาไม่รู้สึกอะไรเลยต่อให้เราเอาสิ่งของที่เขาต้องการมาวางตรงหน้าเขาก็ไม่รักเราต่อให้เราทำดีกะเขาแค่ไหนเขาก็ไม่สามารถรักเราได้แล้ว เขาขอให้เราเลิกวุ่นวายกับชีวิตเขา เขาอยากมีชีวิตใหม่ที่มีความสุข สำหรับเรา 6 ปีที่อยู่ด้วยกัน 3 ปีที่เสียเวลารอ มันสามารถสร้างอะไรได้หลายๆอย่างแต่เรายอมจมอยู่กับที่เพื่อรอก้าวไปพร้อมกับเขา แล้ววันที่เขาได้อิสรภาพกับคืนมาเขากับทิ้งเราอย่างง่ายดายด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ มันเจ็บโคตรๆมันเป็นบทเรียนเรื่องนึงของเราเลยที่จะจดจำไปจนวันตาย ความโง่ของเราคือเลือกที่จริงใจกับคนที่ไม่มีหัวใจให้กับเรา เจ็บไม่จำตอนจบมันก็ต้องดูแลตัวเองให้ไหว ที่เรายอมถอยเพราะมีผู้ชายคนนึงดีกับเรามากๆเขาดีและชอบเรามา 5 ปี แต่ต่อให้เขาจะดีแค่ไหนเราไม่รักมันก็ไม่สามารถที่จะทำให้รักได้เราคิดกับผู้ชายคนนั้นแค่พี่น้อง เราเลยเข้าใจคำพูดที่แฟนเราบอกว่าต่อให้เราดีหรือเอาสิ่งของที่เขาอยากได้มาให้เขาก็ไม่รักเพราะมันหมดรักไปแล้ว เธอจะเป็นความทรงจำเรื่องนึงที่เราจะไม่ลืมขอให้ชีวิตเธอหลังจากที่ไม่มีเราเจอคนที่ดีเข้ามาและรักเธอในแบบที่เธอเป็น ให้เธอมีแต่ความสุขในทุกๆวันไม่มีอะไรเป็นของเราตลอดไปแม้แต่ร่างกายเราเองวันนึงก็ไม่สามารถจับต้องได้ต้องปลงแหละแล้วเด่วมันจะผ่านไปเอง ตอนนี้ให้เวลาเยียวยาใจ