คือเราแอบชอบเพื่อนตัวเองมาสองปีจะเข้าปีที่สามแล้วเราแอบชอบเพื่อนมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นแล้วเพื่อนก็รู้ว่าเราแอบชอบแล้วเขาก็บอกกับเราว่าเค้าไม่ได้ชอบเราแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกเสียใจมันทำให้เรารู้สึกว่าเราอยากตามตื๊อเขาอยากทำให้เค้าใจอ่อนกับเรา เราเรียกเขาว่าตัวเองจนเราชินปากแล้วเค้าเองก็ชินที่เราเรียกเค้าแบบนี้ จนเราพยายามมาปีกว่า เราเริ่มรู้สึกเหนื่อยเค้าเลยมาถามกับเราว่าเราชอบเขาจริงๆหรอ ณ ตอนนั้นเรารู้สึกว่าทำขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกหรอว่าชอบจริงๆเราเลยบอกไปว่าไม่!ไม่เคยชอบเลย ที่ผ่านมาก็แค่เล่นๆไปงั้นๆตอนนั้นต่างคนต่างจริงจังมาก จนเพื่อนในห้องก็คิดว่าเราก็คงจะเล่นๆกับเขาอย่างที่พูด แต่พอวันถัดมาก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่พอเราเริ่มสนิทกันมากขึ้น เค้าเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่ที่เราพูดแบบนั้นเค้าพูดกับเราดีขึ้น ปฏิบัติกับเราดีขึ้น จนบางทีมันก็ทำให้เรายังมีใจให้เขาอยู่ ทุกครั้งที่เค้ามีแฟนเราจะเว้นระยะห่างกับเขาให้มากที่สุดและทุกครั้งที่เรามีแฟนหรือคนคุยเค้าก็จะเป็นฝ่ายเว้นระยะห่างกับเรา และพอเราสองคนไม่มีแฟนไม่มีคนคุยก็จะกลับมาสนิทกันเหมือนเดิม และครั้งนี้เค้าก็มีแฟนครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกแต่ทำไมเราถึงรู้สึกว่ามันเจ็บและรู้สึกอึดอัด ทั้งๆที่เราควรชินได้แล้วแต่เรากลับไม่เคยชินกับมันสักที เพื่อนในห้องก็มีเเซวกันบ้างว่าเค้ามีแฟนแล้วแบบนี้ก็หักอกเราเลยหละสิเราก็เลยแกล้งพูดเล่นไปว่าใช่มาหักอกกันแบบนี้ได้ไง ชอบมาสองปีจะเข้าปีที่สามยังไม่รู้อีกหรอว่าชอบ ตอนนั้นทุกคนต่างหัวเราะเพราะไม่ได้คิดอะไรกับคำพูดของเราเราเองก็หัวเราะ กลบเกลือนแต่เราก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขาไปมากกว่านั้น ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เค้ามีแฟนแล้วเค้าเป็นฝ่ายมาชวนเราคุย แต่เรากลับไม่อยากคุยกับเขาเพราะตั้งแต่ที่เรารู้ว่าเขามีแฟนเราก็ไม่ได้พูดไม่ได้คุยกับเขาอีกเพราะต้องการเว้นระยะห่างกับเขา ตอนนี้เราสับสนกับความรู้สึกตัวเองมากๆว่าเราควรจะจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไงให้มันจบด้วยดีที่สุด
แอบชอบเพื่อนที่เพื่อนก็รู้ว่าเราชอบ???