เราจะทำยังไงกับชีวิตต่อไปดี

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ เราไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่าจากอะไรเพราะเรารู้สึกว่าปัญหาเราเยอะมาก แต่ปัญหาหลักๆก็เกิดมาจากครอบครัว ปัจจุบันเราอายุ20ปี เราขอย้อนความไปตั้งแต่สมัยเด็กๆประมาณอายุ13ปี ช่วงนั้นฐานะครอบครัวคือหาเช้ากินค่ำ ทุกอย่างคือลำบากหมด จนแม่มาขายก๋วยเตี๋ยว เราเองก็ช่วยเขาตลอด ไม่ได้ไปไหน พอเริ่มขึ้นม.3ช่วงนั้นเรารู้สึกว่าเราทำงานหนักมากๆจนไม่มีเวลาเรียน นอนน้อย แล้วเราเลือกเรียนสายวิทย์ คณิต จะบอกว่าชีวิตกับการเรียนนี่ลำบากสุดๆ ถ้าใครเรียนมอปลายคงจะเข้าใจ ที่บ้านเราขายของศุกร์เสาร์อาทิตย์ เหมือนจะน้อยแต่พอวันศุกร์เราก็ต้องตื่นตี5มาช่วยเขาเตรียมของก่อนไปโรงเรียน (สายทุกศุกร์) จนครูวิชาแรกนี่จำได้แล้วสายประจำ พอเลิกเรียนก็ต้องนั่งรถไปช่วยขาย ระยะทางประมาณ40กิโล เรานั่งรถตู้ไป กว่าจะถึงก็6โมงเย็น เราก็ไปช่วยทำก๋วยเตี๋ยว(เป็นคนทำอยู่หน้าเตาเลย)ละลูกค้าจะเยอะมากๆ ทุกอย่างกว่าจะเสร็จก็กลับมาล้างของ เสร็จก็ประมาณตี2-ตี3 ละต้องตื่นอีกที6โมงเช้า จะบอกว่าร่างกายเราแทบไม่ไหว แต่ยังไงก็ต้องทำ จนมันทำให้เรารู้สึกเราเรียนรู้ช้า เรียนวิชาอะไรก็ไม่เข้าหัวเราเลย ยิ่งวันจันทร์ตื่นไปเรียนบอกเลยว่า เอาไปแต่ตัว กลับมาตอนเย็นก็ต้องมาทำงานบ้าน ทำทุกอย่าง เพราะแม่เราบอกว่ามันเป็นหน้าที่เรา เขาบอกเขาเหนื่อย เราก็ไม่เข้าใจว่าเราก็ไปเรียนนะแต่ทำไมเค้าไม่คิดจะทำบ้าง (ก็มีทำบ้างบางครั้งนานๆที) เราต้องทำงานทุกอาทิตย์คือห้ามไปไหนไม่ว่าจะอะไรก็ตาม จนเราอยู่ม.6 เราก็ต้องอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบเข้ามหาลัยใช่มั้ย แต่ก็นั่นแหละชีวิตก็คือไม่มีวันพัก มีเวลาอ่านน้อยมาก ละยิ่งเรียนรู้ช้านะบอกเลยว่าแย่มากๆกละวจะสอบไม่ติด เพราะเราก็หวังคณะที่คนก็เข้าเยอะ แล้วคะแนนมันก็สูงตามไปด้วย เราก็ได้แต่หวัง แต่สุดท้ายเราก็สอบไม่ติด สอบติดอีกคณะนึง ตอนแรกแม่เราอยากให้เราออกมาทำงานมากกว่าไม่ค่อยสนับสนุนให้เราไปเรียนต่อ ใจจริงเราก็ไม่ได้อยากเรียนนะเพราะรู้สึกว่าหัวเรามันไม่ไปแล้ว แต่ก็ยังดิ้นถึงจะไม่ใช่คณะที่อยากเรียน เรารู้สึกว่าขอให้ได้ออกไปข้างนอกบ้าง ไม่อยากอยู่กับพ่อกับแม่ อยู่แล้วก็รู้สึกอึดอัด พอเราได้มาเรียนพ่อกับแม่ก็ชอบพูดว่าเราเรียนอะไรไม่เห็นจะมีอนาคต ไหนบอกอยากเรียน...ก็เข้าอะไรได้ ใครได้ยินชื่อคณะนี้ก็หยี๋แล้ว พูดอะไรไปเรื่อยที่บั่นทอนจิตใจเรา ทั้งๆที่เค้าไม่เคยมีเวลาให้เราได้พักเลย จนปัจจุบันเราก็เรียนจนจะจบปี1แล้วค่ะ แต่คิดว่าจะลาออกมาทำงาน รับแรงกดดันจากครอบครัวไม่ไหว มีโอกาสได้เรียนก็จริงค่ะแต่คำพูดที่เค้าพูดใส่เรามันทำให้เรารู้สึกแย่มาก แย่ยังไงน่ะหรอคะ อย่างที่บอกว่าพ่อกับแม่เราเป็นคนอารมณ์ร้อน เวลาเราทำอะไรผิดหรือไม่พอใจเค้าจะว่าเราแรงมากค่ะอีส-อีเห-อีอีด-คือมาหมดค่ะเรียกกู อารมณ์แบบแรงมาก เค้าบอกเราขี้เกียจ แต่เค้าแทบไม่ทำอะไรเลยค่ะ ส่วนมากเราก็ทำงานบ้านทั้งนั้น ขยะเวลากินก็ทิ้งเกลื่อนบ้าน ไม่เก็บเราก็ต้องมานั่งเก็บนั่งทำให้ จะออกไปไหนก็แทบไม่ได้ไป ต้องไปกับเค้า ช่วงนี้เวลาเราทำอะไรผิดเค้าชอบด่าเราว่า เรียนไปทำไมโง่อย่างกับควาย ไม่มีสมอง ไม่ต้องเรียนหรอกมั้ง นี่ก็เป็นเหตุผลนึงที่เรารู้สึกว่าเราอยากลาออก และอีกเรื่องเรามีแฟนค่ะ แฟนเราห่างจากเรา5ปี มีอาชีพการงานมั่นคงค่ะ แต่อย่างว่านะคะ เงินเดือนเริ่มแรกก็จะอยู่ประมาณทั่วๆไปแต่เงินเดือนก็จะขึ้นทุกปี พ่อกับแม่เราชอบพูดค่ะว่าสมัยนี้ไม่มีหรอกนะมากัดก้อนเกลือกิน จะหาก็ต้องไปหารวยๆ แล้วเวลาใครถ่มว่ามีแฟนรึยังก็ตอบไปเหอะว่าไม่มี มีโอกาสให้เลือก ก็เลือกๆไปเถอะไม่ใช่จะจมปักอยู่กับคนนี้คนเดียว ให้เราไปคุยกับคนอื่นหลายๆก็ได้เด่ะเค้าเนี่ยจะช่วยเอง เราได้ยินแบบนี้เราก็แบบ แย่มากเลยอะทำไมอะ ทำไมต้องทำแบบนั้น บ้านเราหน้าเงินมากค่ะ ใครให้เงินนี่คือชอบ ชอบมาก  บอกเราน่ะจบไปถ้าไม่ทำงานออฟฟิศเงินเดือน3-4หมื่นนะ ชีวิตไม่รอดแน่ คืออะไรอะเรื่องการเรียนก็ไม่สนับสนุน แต่ทำไมจะคาดหวังอะไรขนาดนั้น ล่าสุดจะส่งให้เราไปทำงานสิงคโปร์ค่ะ(งานนั่งดริ้งค์)เค้ามีเพื่อนเป็นคนดูแล ละเพื่อนเค้าก็แนะนำแม่บอกให้เค้าส่งเราไปทำ บอกว่าได้เงินเดือน5-7หมื่นเลยนะ เนี่ยให้มาหาแฟนที่นี่แฟนไทยไม่ต้องไปเอาหรอก เราได้ยินก็อยากจะตะโกนไปว่าป้าอย่ามายุ่งกับชีวิตหนูเลย เห้ออแล้วยังไงน่ะหรอคะ แม่เราได้ยินก็ชอบน่ะสิเงินเดือนสูงๆก็บอกจะให้เราไป ถ้าหมดโควิดเนี่ยให้ไปทำเลยนะ เราก็โห้ ชีวิตเนี่ยจะถวายให้อยู่แล้วนะ แทบไม่ได้ไปไหน ช่วยแต่ทำงาน บ้านเราใช้เงินเก่งค่ะกู้เงินมา5แสน6้ดือนหมด ถึงจะให้เราไปทำงาน หาแฟนรวยเพื่อช่วยเค้า คร่าวๆชีวิตเราก็ประมาณนี้ล่ะค่ะอยากเล่าให้ละเอียดแต่มันเยอะมาก ทุกอย่างมันแย่มากๆเราไม่รู้เราจะหาทางออกยังไง เราอยากฆ่าตัวตายมาก อยากให้มันจบๆ เราไม่มีความสุขเลย