คือเรื่องมันมีอยู่ว่า แม่เราจะชอบพาเพื่อนมาค้างคืนที่บ้าน (เพื่อนผช.) โดยปกติพ่อเราจะไปทำฃานที่ต่างประเทศ กลับบ้านได้แค่ ปีละครั้ง แล้วเพื่อนผช.ของแม่คนนี้ แม่ชอบเล่าให้ฟังว่าเขาเป็นเพื่อนตั้งแต่แม่เราอยู่ประถมเลย! แม่ชอบพูดแต่เรื่องของเขา เช่น เพื่อนแม่คนนี้นะเป็นคนดี หน้าตาก็ดี แถมเขาเป็นรักแรกของแม่ด้วยนะ แล้วบางทีที่เพื่อนแม่ไม่ได้มาหาที่บ้าน แม่ก็จะชอบโทรหาเขา แทบทั้งวัน ปกติแม่เราไม่ได้ทำงานอะไร ก็จะทำงานบ้านอะไรประมาณนี้ค่ะ แต่ปัจจุบันแม่เอาแต่คุณโทรศัพท์หาเพื่อนคนนั้น พ่อเราบอกว่าคิดถึงพ่อ แม่ก็จะทำเป็นอารมณ์เสียทุกครั้ง แต่ทุกครั้งที่เพื่อนแม่มาที่บ้าน แม่ก็จะบอกกับเราว่า "ห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อเด็ดขาดนะ!" เราเริ่มรู้สึกไม่สบายใจค่ะ มีอยู่ครั้งหนึ่งเราไปห้างกับแม่ เราบอกแม่หาให้เข้าไปด้วยกัน (ร้านเครื่องเขียน) แต่แม่เราบอกง่าไปคนเดียวเถอะ พอเราซื้อของเสร็จ สิ่งที่เราเห็นก็คือ แม่เราคุยโทรศัพท์กับเพื่อนคนนั้นอีกแล้ว ทีเเรกที่เราเห็นเรานึกในใจอยู่เรื่องหนึ่งนั้นก็คือ ทำไมแม่เราไม่เคยโทรหาพ่อเราเลยนะ มันคาใจมากเราก็เลยไลน์หาพ่อเราไปว่า "พ่อคะ ตอนนี้พ่ออยู่ประเทศอะไรหรอคะ พ่อเราตอบมาว่า พ่ออยู่ประเทศจีน🥰 และเรากับพ่อก็คุยกันอยู่สักพัก วะนต่อมาเราก็เลยไปถามแม่ว่า แม่ค่ะทำไมแม่ไม่โทรหาพ่อบ้าง และสิ่งที่แม่ตอบเรามาก็คือ... พ่อคนไหนหรอลูก เราก็เลยบอกไปว่าก็พ่อของหนูไง แม่บอกว่า"อ๋อ... พ่อเขาอยู่ฝั่งยุโรปหนะลูกเวลามันคนละเวลากัน" แต่ที่จริงพ่อเราอยู่เเค่จีนเองเวลาห่างกันไม่เท่าไหร่เอง?! หลังจากนั้นเราก็นอนร้องไห้ทั้งคืนเลยกันคำที่ว่า พ่อคนไหนหรอลูก เราไม่เข้าใจว่าทำไมแม่เราต้องให้เราเรียกเพื่อนคนนั้นว่าพ่อด้วย เราควรทำยังไงดีคะ เราควรบอกพ่อไปตอนที่พ่อกลับไทยดีไหมคะ หรือเราควรทำยังไง เราไม่อยากหักหลังพ่อ ผู้ที่ทำให้เรามีวันนี้ คนที่ทำให้เราได้เรียนหนังสือ คนที่เป็นคนหารายได้ให้ครอบครัว แต่เราก็ไม่กล้าบอกพ่อเพราะกลัวทำให้ครอบครัวแตกแยกเราเอาก็อายุ แค่ 13 ปี เราอยากได้คำแนะนำจากพี่ๆทุกๆคนคะ ช่วยให้ทำแนนะเราหน่อยนะคะ ขอบคุณที่เสียเวลามาอ่านค่ะ ขอบคุณค่ะ///