ตอนนี้เรามีพ่อประมาณอายุ50กว่าๆแล้วค่ะ เค้าเล่นเกมฟุตบอลมาตลอดหลายปี ทะเลาะกับเเม่บ่อยๆก็เพราะเกมมีปัญหาตลอด ตอนเเม่เปิดร้านอาหารเค้ามาช่วย พอช่วยได้สักพักนึงเค้าก็บ่นว่าเสียเวลาทำมาหากินของเค้า แต่พอเเม่หาลูกจ้างได้แล้วเค้ากลับมาบ้านเค้าก็นั่งเล่นเกมนานกว่านั่งทำงานอีกค่ะ เช็คเมลเเปปๆแล้วเล่นเกมต่อ พอเล่นเสร็จก็ปวดหัวเเล้วก็ขึ้นไปนอน ฐานะที่บ้านตอนเเรกก็พอกินพอใช้ค่ะ แต่พอมีโควิดมาตอนนี้พ่อไม่มีแขกจองเที่ยว เลยขัดสนมากมาก แต่เค้าไม่ค่อยสนใจเลยค่ะ เราเคยขอออกไปเป็นเด็กเสริฟ เค้าไม่ให้ไปเราจะขี่รถเครื่องไปเองเค้าก็พลักแล้วบอกถ้าจะทำงานก็ไปลาออกจากมหาลัยทั้งๆที่ตอนนั้นเค้าแทบจะไม่มรเงินเลี้ยงคนที่บ้านอยู่แล้ว เค้าของยืมเงินจากน้องของเค้าตลอดเวลาเค้าไม่พอใช้ เค้ามีซาติให้คอยพึ่งพาแต่เรากับแม่ไม่มีเลยเพราะอยู่ไกลบ้านย้ายมาจากภูเก็ตเมื่อก่อนบ้านก็เปิดร้านอาหารพอย้ายมาลพบุรีบ้านก็ไกลจากถนนใหญ่ พอทำอาหารขายก็ไม่มีคนช่วยแม่ทำคนเดียวมีเราที่คอยช่วยพอเปิดเทอมก็ช่วยไม่ได้เพราะเรียนต่างจังหวัด เข้าเรื่องต่อนะคะ พอเราขอให้เค้าเลิกเล่นเกมเค้าก็มักจะพูดว่า กุเล่นเกมเเล้วจะทำไมกุหาเลี้ยงมากี่ปี เค้าจะลำเลิกบุญคุณหมดทุกอย่างเพียงเเค่ขอให้เค้าเลิกเล่นเกมเองนะคะเราพูดอะไรกับเค้าไม่ได้เลยค่ะถ้าพูดจี้ใจดำเค้าจะโมโหและไม่ยอมรับความจริง ปม่เคยชวนทำอาชีพอื่นเค้าก็บอกว่าเค้าไม่ยอมทำอะไรที่เค้าไม่ถนัดหรอก เราก็ไม่รู้จะพูดกับพ่อยังไงแล้วค่ะ ของที่บ้านรถมี่บ้านเค้าก็ไม่ดูแลพอว่างๆเค้าก็เอาแต่นั่งเล่นเกมอย่างเดียว เครียดมากค่ะเค้ารู้ว่าบางครัง้มี่ทะเลาะกันอยู่ทุกวันนี้เค้าก็ไม่สนใจ้ว่าเกิดจากที่เค้านั่งเล่นเกม ตอนนี้รู้สึกไม่ชอบพ่อมากเลยค่ะรู้สึกเสียใจไม่อยากคุยกับเค้าตอนนี้พ่อจะให้รอใช้เงินลุงตู้อบ่างเดียวดึกๆเค้านั่งเล่นเกมถึงตีหนึ่งตีสองตื่นเกือบเที่ยงนั่งทำงานแปปๆแล้วก็นอนต่อแทบจะทั้งวันเราไม่รู้จะทำยังไงดีตอนนี้จะขายของยังไม่มีเงินที่จะลงทุนเลยค่ะเราควรทำยังไงให้เค้าเลิกเล่นเกมแล้วมองปัญหาตอนนี้บ้างค่ะว่าควรทำยังไงตอนนี้เค้าไม่ค่อยจะสนใจเลยค่ะ
พ่อติดเกมฟุตบอลมากๆจนไม่สนใจคนรอบข้าง