อยากรู้ว่าจะจัดการความรู้สึกยัง และทำยังไงให้ลืมเรื่องในอดีต

เริ่มจากที่ผ่านมาตั้งแต่เด็กจนโต แม่เรารักและดูแลใส่ใจเราน้อยมาก น้อยมากๆ เค้าจะใส่ใจและตามใจน้องเรามากๆจะดุด่าว่าเราตลอด ได้ทุกเวลา ไม่ว่าจะคนเยอะหรือคนน้อย ด่าเราแรงมาก ด่าแบบตะโกนเลยก็ว่าได้ เหมือนคนควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ โมโหแค่ไหนใส่เต็มตลอด พอเราเริ่มโตเป็นสาวก็ยังไม่หยุดพฤติกรรมแบบนี้ เรารู้สึกอายมาตลอดและมันคือปมในใจมาตลอด จนบ้างวันคนแถวบ้านทนฟังในสิ่งที่เค้าด่าเราไม่ไหวเค้าก็มาเตือน แต่แม่ก็ไม่หยุดพฤติกรรมแบบนี้ ทั้งด่าทั้งแช่งต่างๆนานา แช่งถึงขั้นที่ว่า "จะไม่มีความเจริญรุ่งเรืองในชีวิต จะมีแต่ความตกต่ำ" ทุกคำที่เค้าพูดออกมา มันไม่สมควรที่จะออกจากปากของคนเป็นแม่ ไล่เราออกจากบ้าน โดยที่ไม่สนใจว่าเราเป็นผู้หญิง พอเราไม่มีที่ไปจะเข้าบ้าน ก็นั่งหัวเราะเยอะเราว่าเราไปไหนไม่ได้ คือทุกอย่างมันคือปมในใจมาตลอดจนทุกวันนี้  (ต้องบอกก่อนพ่อเราทำงานอยู่เมืองนอกเลยไม่รู้พฤติกรรมแบบนี้ที่แม่ทำกับเราเพราะสมัยนี้นไม่มีมือแบบทุกวันนี้) (เราโตมากับยายเพราะแม่ไม่ค่อยอยู่บ้านทำงานต่างจังหวัดบ้าง)ไม่รู้จะกำจัดความรู้สึกแบบนี้ออกไปยังไง เวลาที่แม่มาขอความช่วยเหลือกับเราทีไรเราจะรู้สึกไม่อยากช่วย แต่สุดท้ายก็ต้องช่วย จะกำจัดความรู้สึกยังไงดีคะ