คน A ไม่เคยเจอจริงๆ แต่เค้าเคยเรียน รร สมัยเด็กกับผม แต่ไม่ได้เจอมานานมากแล้ว ตอนนี้ก็คุยกันอยู่แต่ไม่ได้บ่อยมากครับ แต่ผมกับเค้า style อะไรก็ชอบเหมือนกันหมด เค้าก็คุยดีกับผมมาก ปรึกษาหารือกันได้ทุกเรื่อง ผมให้เกียรติเค้ามาก เค้าไม่ได้คุยกับผมขนาด 1 อาทิตย์ผมยังไม่กังวลอะไรเลยผมคิดว่าเค้าอาจจะไม่ว่าง ทำการบ้าน หรือยุ่งๆในเรื่องเรียน ผมกับเค้าอายุห่างกัน 2 ปีครับ ผมแก่กว่าเค้า 2 ปี ผมคิดว่าเค้าคือคู่ชีวิตผมผมคิดว่าอย่างนั้น เพราะในเรื่องศาสนากับวัฒนธรรม ก็เหมือนกับผมครับเลยคิดว่าอะไรๆตรงนั้นมันง่ายครับ
คน B เค้ารู้จักกับผมผ่านทางเพื่อน เค้าน้องกว่าผม 2 ปี ครับเหมือนคน A เลย แต่ตอนที่ผมออกห่างจากเค้าเพราะตอนนั้นเค้ามีแฟน ตอนนั้นผมก็แค่คนคุยแก้เหงา ตอนนั้นผมไม่รู้สึกหวั่นไหวอะไรกับเค้าเลย แต่เราคุยกันจนรู้สึกผูกพันกันแบบตัดไม่ขาดครับ ขนาดผมถอยออกมาเหือบปี เค้าก็ยังทักมาทางเพื่อนเพื่อให้ผมกลับไปคุยกับเค้า เวลาเค้าไม่เหลือใครเค้านึกผมได้คนแรก จนกลับมาคุยรอบนี้ผมรู้สึกหวั่นไหวเค้า เพราะคิดว่าเค้าคงโตขึ้นมาแล้ว เลยผมตัดสินใจไปเจอเค้าจริงๆ อยู่กับเค้าไม่นานครับไปในฐานะเพื่อนหรือพี่น้อง แต่พอไปหาเหมือนเค้าไม่ได้สนใจผมเลย เค้าเอาแต่คุยกับผู้ชา่ยคนอื่นในโทรศํพท์ เค้าเป็นคนเหงาแล้วหาคนคุยไปเรื่อยอะครับ แต่ถ้าวัดในเรื่องฝันถึงหรืออะไรผมจะฝันถึง B บ่อยมากครับแบบนึกถึงแล้วมันจะร้องให้ ผมรู้สึกรักเค้ามาก ตอนนั้นผมคุยกับ A แล้วพอ B กลับมาคุยกับผม ผมกลับรู้สึกหวั่นไหวมากกว่า A แต่ในเรื่องศาสนาและวัฒนธรรมคนละศาสนากับผม มันคิดว่ามันยากตรงนี้หน่อย แต่ผมรักเค้าจนผมสับสบกับตัวเองว่าผมควรรักใครมากกว่า อีกคนผมไม่เคยกังวลหรือคิดมากอะไรเลยว่าที่เค้าหายไปเพราะอะไรผมเข้าใจตรงนั้น แต่อีกคนผมรู้สึกจะบ้าตายกับเค้า เค้าไม่ตอบผมก็คิดไปเรื่องจนมันปั่นทอนตัวเอง แต่แม้ผมจะโกรธเค้ายังไง แต่ในใจลึกๆผมยังรักเค้าเหมือนเดิมครับ แต่ผมรู้ถึงนิสัยคน B มากกว่า A เพราะ B เค้ามีอะไรก็ระบายกับผมแม้กระทั่งนิสัยตัวเองคือผมทำทุกอย่างเหมือนแฟนนะแหละครับ แต่ต่างคนต่างไม่ชัดเจน จะถามเค้าตรงๆก็ไม่กล้า
ถ้าพี่ๆเคยผ่านมาก่อนผมหรือไกล้เคียงรบกวนมาพูดคุยได้นะครับ ผมไม่รู้จะเอายังไงดี ขอบคุณครับผม
สับสนกับชีวิตตัวเองครับ ชอบผู้หญิงทั้งสองคนแต่ยังเอาชีวิตตัวเองไม่ถูก
คน B เค้ารู้จักกับผมผ่านทางเพื่อน เค้าน้องกว่าผม 2 ปี ครับเหมือนคน A เลย แต่ตอนที่ผมออกห่างจากเค้าเพราะตอนนั้นเค้ามีแฟน ตอนนั้นผมก็แค่คนคุยแก้เหงา ตอนนั้นผมไม่รู้สึกหวั่นไหวอะไรกับเค้าเลย แต่เราคุยกันจนรู้สึกผูกพันกันแบบตัดไม่ขาดครับ ขนาดผมถอยออกมาเหือบปี เค้าก็ยังทักมาทางเพื่อนเพื่อให้ผมกลับไปคุยกับเค้า เวลาเค้าไม่เหลือใครเค้านึกผมได้คนแรก จนกลับมาคุยรอบนี้ผมรู้สึกหวั่นไหวเค้า เพราะคิดว่าเค้าคงโตขึ้นมาแล้ว เลยผมตัดสินใจไปเจอเค้าจริงๆ อยู่กับเค้าไม่นานครับไปในฐานะเพื่อนหรือพี่น้อง แต่พอไปหาเหมือนเค้าไม่ได้สนใจผมเลย เค้าเอาแต่คุยกับผู้ชา่ยคนอื่นในโทรศํพท์ เค้าเป็นคนเหงาแล้วหาคนคุยไปเรื่อยอะครับ แต่ถ้าวัดในเรื่องฝันถึงหรืออะไรผมจะฝันถึง B บ่อยมากครับแบบนึกถึงแล้วมันจะร้องให้ ผมรู้สึกรักเค้ามาก ตอนนั้นผมคุยกับ A แล้วพอ B กลับมาคุยกับผม ผมกลับรู้สึกหวั่นไหวมากกว่า A แต่ในเรื่องศาสนาและวัฒนธรรมคนละศาสนากับผม มันคิดว่ามันยากตรงนี้หน่อย แต่ผมรักเค้าจนผมสับสบกับตัวเองว่าผมควรรักใครมากกว่า อีกคนผมไม่เคยกังวลหรือคิดมากอะไรเลยว่าที่เค้าหายไปเพราะอะไรผมเข้าใจตรงนั้น แต่อีกคนผมรู้สึกจะบ้าตายกับเค้า เค้าไม่ตอบผมก็คิดไปเรื่องจนมันปั่นทอนตัวเอง แต่แม้ผมจะโกรธเค้ายังไง แต่ในใจลึกๆผมยังรักเค้าเหมือนเดิมครับ แต่ผมรู้ถึงนิสัยคน B มากกว่า A เพราะ B เค้ามีอะไรก็ระบายกับผมแม้กระทั่งนิสัยตัวเองคือผมทำทุกอย่างเหมือนแฟนนะแหละครับ แต่ต่างคนต่างไม่ชัดเจน จะถามเค้าตรงๆก็ไม่กล้า
ถ้าพี่ๆเคยผ่านมาก่อนผมหรือไกล้เคียงรบกวนมาพูดคุยได้นะครับ ผมไม่รู้จะเอายังไงดี ขอบคุณครับผม