ผม คบกับภรรยามา 20 ปี มีลูกด้วยกัน 2 คน โดยเขาเป็นคนที่ ชอบโพสเฟสมากๆ ไปเที่ยวไหน ทานที่ไหน จะต้องโพสรูปสวยๆ ทำให้มีคนมากด ไลค์ และขอเป็นเพื่อนเยอะมาก บางทีก็มี ผช มา DM มาขอคุย ขอพบ ซึ่งผมก็ไว้ใจภรรยาผม ว่า คงไม่มีอะไร เพราะคิดว่าเค้ารักเรา ซื่อสัตย์กับเรา
คบกันมา 20 ปี สร้างบ้าน สร้างกิจการ สร้างฐานะพอ อยู่ได้ มีเงินเที่ยว ตปท ปีละหลายครั้ง
ส่วนเรื่องทะเลาะเบาะแว้ง ก็มีบางตามประสาลิ้นกับฟัน แต่เขาเป็นคนโมโหง่าย จะหงุดหงิดบ้างถ้าโดนขัดใจ
แต่ผมส่วนใหญ่ตามใจ มีบ้างที่ขัดใจ แต่ท้ายสุดก็ไม่วายตามใจ
เรื่องมีอยู่ว่า เขาเปรยตอนนั่งด้วยกันในรถ ว่า อยากได้ กำไร ยี่ห้อ... จะซื้อแล้วนะ ผม ขับไป ก็ ตามประสาคนชอบขัดก่อน ว่า "ดูดีหรือ ยัง กำไล brand name ถ้าเบื่อมันราคา ขายต่อยากนะ ไม่ซื้อพวกอย่างอื่นเช่นกระเป๋า ราคาไมน่าตกมากนะ แค่นั้น นางเริ้มของขึ้น ด่าๆๆ ผม (ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าต้องเงียบอย่างเดียว) ด่าว่า "เงินก็เงินของ ก. ทำไมชอบ เจือก ก. อยู่กับ ม. มา 20 ปี ม. ไม่เคยซื้ออะไรให้
ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า ควรเงียบอย่างเดียว ยังไม่วาย มือเธอ มีแก้วกาแฟในมือ มาราดหัวผม
สาดเต็มหน้ารถเลย ท้ายสุดแอร์ดับ. ผมพยายามหา ที่ล้างรถเร็วที่สุด กลัวว่า น้ำกาแฟจะเข้าช่องแอร์ ช่องวิทยุ
ล้างรถเสร็จ เธอบอกจะกลับบ้าน (แอร์ยังไม่เย็น) น่าเกิดจากอะไรช๊อตสักอย่าง เกือบถึงบ้านนางยังไม่หายโมโห บอกจะขายรถคันนี้ ม. เอาเล่มมาเดี๋ยวนี้ ก. จะขาย ผมเลยบอกใจเย็นๆ อย่าเพิ่งขาย คันนี้ผมรัก ทันใดนั้น เธอหยบกาแฟถ้วยที่ 2 ราดหัว และ ราดในช่องแอร์อีกครั้ง ผมก็ ของเริ่มขึ้น รอบแรกยังใจเย็นไปล้างแล้ว รอบ2 ราดอีก เริ่ม หัวร้อนแล้ว ผมจึงตะโกนใส่หน้าไปว่า ทำไมทำแบบ รถ เพิ่งล้าง ใจเย็นๆ สิ
นางบอก ก. ไม่เย็น ม. ไปเอาเล่มมาเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่เอามาบ้านพัง(จอดอยู่หน้าบ้าน) เธอเดินเข้าบ้าน ทุ่มเก้าอี้ทานข้าว ขาหักไป 2 ตัว เขวี้ยงของ กระจัดกระจายไป ทั่ว ผมเหลือ อด + โมโห เลย ไพร่งไปว่า แบบนี้ ก็หย่ากัน แบ่งคนละครึ่ง ด้วยความโมโห เดินออกนอกบ้าน เอา รถไปลางอีกรอบ และไปร้านแอร์ซ่อมแอร์ที่เปิดไปติด ปรากฏวงจรข้างในไฟช๊อต ไม่มีอะไหล่ ต้องซ่อมแผง อย่างเดียว วิ่งๆๆ หาที่ซ่อม กว่าจะเสร็จ 2 ทุ่ม
กลับมาบ้าน เธอเก็บกระเป๋าไปแล้ว แม่บ้านบอกว่า เรียก taxi ,ไป
ผมเริ่มใจแป้ว แล้วว่า ตายแล้ว คำพูดเรา พูดแรงไปแน่ๆ เลย ขึ้นห้องอาบน้ำ หายโมโห และเริ่มคิดถึงแล้ว โทรศัพท์หา ปรากฏ block โทรศัพท์ ไลน์ facebook. ทุกอย่าง ติดต่อไม่ได้ เริ่ม เครียดมากขึ้น โ ทรไปที่รู้จักก็บอกไม่ได้ไปหา (เคยทะเลาะแต่ไม่แรงเท่านี้ เธอ หนีไปเปิด รร. นอน นี่4 ทุ่มกว่าแล้ว เริ่มกระวนกระวายมากขึ้น เพราะ ครั้งนี้ เราพูดไปแรงมาก ตอนนี้ หายโกรธหายโมโห และเธอก็หายไปด้วย ผมใช้เวลาทั้งคืนโทรศัพท์หา รร. ใน กทม. เช้าวันถัดมา โทรไล่ทุก รร. ที่ ตามจังหวัดหัวเมืองต่าง และแล้ว เจอ เป็น ที่สุดท้าย ปรากฏ เจอชื่อเธอ พักอยู่ ผมไม่รอช้า คว้าเสื้อ บึ่งรถ ระยะทาง 600 กว่าโล ใช้เวลา 5 ชม. นิดๆ
ไปถึง ตี1 แจ้งที่ front ว่าขอ เบอร์ห้อง ผมเป็นสามี นามสกุลเดียวกัน front โทรขึ้นไป เธอปฏิเสธไม่ให้ผมขึ้นไป ผม ทั้งร้องไห้ ทั้งขอโทษ ขอร้อง แต่ เธอ วางสาย ผมนั่งรอที่ front จนเข้า กะเจอเธอให้ได้ แต่แล้วเธอเห็นผม เลยออก อีกทาง สุดท้ายไม่เจอกัน ผมเอง ง่วงทั้งง่วง ยังไม่ได้นอน เลยเปิด รร. ข้างๆ ติดกัน เพื่อเข้าพัก พลางโทรหาเพื่อนสนิทเธอ ว่า ช่วยพูดให้ที่ เพื่อนสนิทเธอ บอกจะรีบ จองตั๋วมา ช่วยให้ เรา ก็ดีใจ ว่า เพื่อนเธอ มาช่วยกล่อมให้ดีกัน ไฟลต์ มาถึงตอนเย็น เพื่อนเขาบอกว่า ยัง ไม่ต้องมาเจอ ให้อยู่ห่างๆก่อน เธอ กับเพื่อนเธอ อยู่ รร. ต่อ อีก 2 วัน ใช้เวลา ขับรถเที่ยวถ่ายรูปตาม สถานที่ต่างๆ ส่วนผม รอ อย่างมีความหวังว่าเธอจะหายโกรธ
วันรุ่งขึ้นตอนเย็นๆ เพื่อนเขาโทรมาชวนทานข้าว ผมเลยรีบไปซื้อดอกไม้ช่อโตไปขอโทษ เข้าไปร้องไห้กอดเธอว่า ขอโทษ ที่พูดไปไม่ได้คิด + โมโห และโงเขลา ผม ขอปฏิญาณว่า จะไม่พูด อะไรแบบนี้และจะตามใจเธอทุกอย่าง ทุกอย่างเหมือนจะไปด้วยดี ทานข้าวกันเสร็จ เค้าไปกับเพื่อ(รถเช่า) ผมขับรถที่ขับมา กลับ รร.
วันรุ่งขึ้น ขับรถ กลับ กทม. กัน 3 คน ถึงบ้านเรียบร้อย คิดว่าคงจะสานสัมพันธ์ ค่อยๆดีขึ้น แต่นี่คือจุดเริ่มต้น เธอเริ่มต้นด้วยการไล่ผมไปนอน โซฟา และไม่ให้ผม เข้าห้องนอน ผม ทั้งขอร้องทั้งก้มกราบ ทั้งร้องให้ ขอให้เธอให้อภัย เธอบอกว่า มันหมดไปแล้วความรัก เธอไม่ได้รักผมแล้ว มันจบแล้ว ไม่มีวันหวนแล้ว และเธอก็เอาข้อบกพร่องต่างๆ ของผม ว่า แต่ละข้อ ทนมานาน 20 ปีแล้ว ปล่อยเธอไปเถอะ ปล่อยเธอ ให้ได้เจอคนตามใจเธอปรารถนา แต่ผม ไม่ยอม คุกเข่าขอร้อง ร้องให้แล้ว ร้องให้อีก เธอบอกว่าที่กลับมาเพราะลูก แต่สถานะ เรา ใม่ใช่คนที่รักกันแล้ว ผมฟังแล้ว ร้องให้ หนักมาก เพราะตลอดเวลาทั้งรัก ซื่อสัตย์ และตามใจเธอทุกอย่างตลอด แต่เวลาคนจะเลิกกัน ก็จะยกแต่ข้อเสีย และ ลืมข้อดี ไป ผมบอก ผมรับไม่ได้ ให้โอกาสผม ทำดี ปรับตัวอีกครั้ง ผมจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจอีก เธอตอบปฏิเสธทุกครั้ง
ตลอดเวลาตั้งแต่ มีปัญหาทะเลาะกันวันนั้น ถึงวันนี้ร่วมกว่า 20 วัน ไม่มีวันไหนผมนอน ได้หลับ ทานข้าวได้อร่อยเลย ผมเสียใจมากๆ ร้องให้ ขอคืนดีกับเธอทุกวัน แต่เธอ เย็นชามากๆ เฉย นิ่ง ไม่มีความรู้สึก อะไร กับผมแล้ว
ช่วงหลังๆ โทรศัพท์เธอ อยู่บนมือเธอตลอด ไม่ยอมให้ผม จับโทรศัพท์ และเมื่อไรที่วางชาร์จ ก็จะคว่ำหน้า (มันเริ่มผิดสังเกตนะ อาการแบบนี้)
ท้ายสุดวันนี้เธออยู่ในห้องน้ำ สบโอกาสเหมาะ ได้หยิบโทรศัพท์เธอมาเปิดไลน์ เห็นตั๋วเครื่องบินไป กลับ จองไปจังหวัดที่เธอหนีไป แต่ ของเพื่อนเธอ จองแต่ขาไป (คนละ booking) และแอบเห็นเธอ จอง รร. 5 ดาว แบบ โรแมนติก พร้อมสั่ง request ขอเตียง king size. มันแปลกนะ ถ้าไปกับเพื่อน คงจองเตียงคู่ นะ และ เพิ่งกลับมาไม่กี่
วัน ต้องไป จังหวัดเดิมอีกแล้ว ไปคราวนี้ตั้ง 6 วัน เดินออกจากห้องน้ำพอดี เห็นผมจับโทรศัพท์ เธอโกรธมาก ที่ไปรู้ เรื่องของเธอ
เธอโมโห ของขึ้นไม่ต่างกับวันราดกาแฟ แต่ผมเงียบและพูดเสียงเบาๆ ว่าขอโทษ
แต่ในหัวสมองผมนี่ มันวิ่งสับสนไป มากมายเหลือเกิน
1 โอกาสยากที่ไปกับเพื่อน จะนอนเตียง king
2 เพื่อนเธอจองตั๋วไป แต่ยังไม่จองกลับ เหมือนรอดู สถานการณ์เป็นกันชน
3 เธอหลุดปากว่า คบกับผมมา20 ปี เธอไม่มีความสุข ขอโอกาสเธาพบคนใหม่
4 โทรศัพท์เธอผมไม่ได้จับอีกแล้ว ทั้งๆที่เมื่อก่อน เราแลกโทรศัพท์กันดูตลอด
5 สามีที่ดีและตามใจเธอตลอด ทำผิด แต่เธอไม่ยอมให้อภัย เลย. บอกตลอดว่าหมดใจ ไม่มีใจแล้ว
สถานการณ์แบบนี้ มันเหมือนว่าเธอตั้งธงที่จะสลัดผมที่แล้ว เริ่มต้นกับใครสักคน
ผมกลัวเธอจะไป ในทางไม่ดี การตัดสินใจ เจอคนผิด เพราะแค่ทะเลาะกับผม
ตอนนี้ผมสับสน เครียด นอนไม่หลับ กลืนน้ำกลืนข้าวไม่ลง คือ ผม ไม่เคยทะเลาะหนักเท่าวันนั้นเลย
บอกตรงว่าไม่รู้จะทำอย่างไรให้เธอ กลับมาเหมือนเดิม
ถามเธอ เธอบอก ไม่ๆๆๆๆๆๆๆ
หมดแล้วจริงๆ ครับ ที่คบกันมา 20 ปี มีลูกด้วยกัน สร้างฐานะ สร้างอนาคตร่วมกัน มันพังทลายลงเพราะคำพูดพล่อยๆ ของผมเพียงประโยคเดียว ชีวิตเศร้า ชีวิตพัง เครียด จนอยากคิดสั้นให้มันจบๆ ลงไป จะได้ ไม่ต้องทรมาน
ผมต้องทำอย่างไรถึงได้เธอคนเดิมกลับมา
คาดว่ากำลังโดนภรรยา สวมเขา เพราะ ความที่เราไว้ใจ เชื่อใจ และ คิดว่ายังไงเค้าก็รักเรา และความโง่เขลาเบาปัญญาของผม
คบกันมา 20 ปี สร้างบ้าน สร้างกิจการ สร้างฐานะพอ อยู่ได้ มีเงินเที่ยว ตปท ปีละหลายครั้ง
ส่วนเรื่องทะเลาะเบาะแว้ง ก็มีบางตามประสาลิ้นกับฟัน แต่เขาเป็นคนโมโหง่าย จะหงุดหงิดบ้างถ้าโดนขัดใจ
แต่ผมส่วนใหญ่ตามใจ มีบ้างที่ขัดใจ แต่ท้ายสุดก็ไม่วายตามใจ
เรื่องมีอยู่ว่า เขาเปรยตอนนั่งด้วยกันในรถ ว่า อยากได้ กำไร ยี่ห้อ... จะซื้อแล้วนะ ผม ขับไป ก็ ตามประสาคนชอบขัดก่อน ว่า "ดูดีหรือ ยัง กำไล brand name ถ้าเบื่อมันราคา ขายต่อยากนะ ไม่ซื้อพวกอย่างอื่นเช่นกระเป๋า ราคาไมน่าตกมากนะ แค่นั้น นางเริ้มของขึ้น ด่าๆๆ ผม (ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าต้องเงียบอย่างเดียว) ด่าว่า "เงินก็เงินของ ก. ทำไมชอบ เจือก ก. อยู่กับ ม. มา 20 ปี ม. ไม่เคยซื้ออะไรให้
ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า ควรเงียบอย่างเดียว ยังไม่วาย มือเธอ มีแก้วกาแฟในมือ มาราดหัวผม
สาดเต็มหน้ารถเลย ท้ายสุดแอร์ดับ. ผมพยายามหา ที่ล้างรถเร็วที่สุด กลัวว่า น้ำกาแฟจะเข้าช่องแอร์ ช่องวิทยุ
ล้างรถเสร็จ เธอบอกจะกลับบ้าน (แอร์ยังไม่เย็น) น่าเกิดจากอะไรช๊อตสักอย่าง เกือบถึงบ้านนางยังไม่หายโมโห บอกจะขายรถคันนี้ ม. เอาเล่มมาเดี๋ยวนี้ ก. จะขาย ผมเลยบอกใจเย็นๆ อย่าเพิ่งขาย คันนี้ผมรัก ทันใดนั้น เธอหยบกาแฟถ้วยที่ 2 ราดหัว และ ราดในช่องแอร์อีกครั้ง ผมก็ ของเริ่มขึ้น รอบแรกยังใจเย็นไปล้างแล้ว รอบ2 ราดอีก เริ่ม หัวร้อนแล้ว ผมจึงตะโกนใส่หน้าไปว่า ทำไมทำแบบ รถ เพิ่งล้าง ใจเย็นๆ สิ
นางบอก ก. ไม่เย็น ม. ไปเอาเล่มมาเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่เอามาบ้านพัง(จอดอยู่หน้าบ้าน) เธอเดินเข้าบ้าน ทุ่มเก้าอี้ทานข้าว ขาหักไป 2 ตัว เขวี้ยงของ กระจัดกระจายไป ทั่ว ผมเหลือ อด + โมโห เลย ไพร่งไปว่า แบบนี้ ก็หย่ากัน แบ่งคนละครึ่ง ด้วยความโมโห เดินออกนอกบ้าน เอา รถไปลางอีกรอบ และไปร้านแอร์ซ่อมแอร์ที่เปิดไปติด ปรากฏวงจรข้างในไฟช๊อต ไม่มีอะไหล่ ต้องซ่อมแผง อย่างเดียว วิ่งๆๆ หาที่ซ่อม กว่าจะเสร็จ 2 ทุ่ม
กลับมาบ้าน เธอเก็บกระเป๋าไปแล้ว แม่บ้านบอกว่า เรียก taxi ,ไป
ผมเริ่มใจแป้ว แล้วว่า ตายแล้ว คำพูดเรา พูดแรงไปแน่ๆ เลย ขึ้นห้องอาบน้ำ หายโมโห และเริ่มคิดถึงแล้ว โทรศัพท์หา ปรากฏ block โทรศัพท์ ไลน์ facebook. ทุกอย่าง ติดต่อไม่ได้ เริ่ม เครียดมากขึ้น โ ทรไปที่รู้จักก็บอกไม่ได้ไปหา (เคยทะเลาะแต่ไม่แรงเท่านี้ เธอ หนีไปเปิด รร. นอน นี่4 ทุ่มกว่าแล้ว เริ่มกระวนกระวายมากขึ้น เพราะ ครั้งนี้ เราพูดไปแรงมาก ตอนนี้ หายโกรธหายโมโห และเธอก็หายไปด้วย ผมใช้เวลาทั้งคืนโทรศัพท์หา รร. ใน กทม. เช้าวันถัดมา โทรไล่ทุก รร. ที่ ตามจังหวัดหัวเมืองต่าง และแล้ว เจอ เป็น ที่สุดท้าย ปรากฏ เจอชื่อเธอ พักอยู่ ผมไม่รอช้า คว้าเสื้อ บึ่งรถ ระยะทาง 600 กว่าโล ใช้เวลา 5 ชม. นิดๆ
ไปถึง ตี1 แจ้งที่ front ว่าขอ เบอร์ห้อง ผมเป็นสามี นามสกุลเดียวกัน front โทรขึ้นไป เธอปฏิเสธไม่ให้ผมขึ้นไป ผม ทั้งร้องไห้ ทั้งขอโทษ ขอร้อง แต่ เธอ วางสาย ผมนั่งรอที่ front จนเข้า กะเจอเธอให้ได้ แต่แล้วเธอเห็นผม เลยออก อีกทาง สุดท้ายไม่เจอกัน ผมเอง ง่วงทั้งง่วง ยังไม่ได้นอน เลยเปิด รร. ข้างๆ ติดกัน เพื่อเข้าพัก พลางโทรหาเพื่อนสนิทเธอ ว่า ช่วยพูดให้ที่ เพื่อนสนิทเธอ บอกจะรีบ จองตั๋วมา ช่วยให้ เรา ก็ดีใจ ว่า เพื่อนเธอ มาช่วยกล่อมให้ดีกัน ไฟลต์ มาถึงตอนเย็น เพื่อนเขาบอกว่า ยัง ไม่ต้องมาเจอ ให้อยู่ห่างๆก่อน เธอ กับเพื่อนเธอ อยู่ รร. ต่อ อีก 2 วัน ใช้เวลา ขับรถเที่ยวถ่ายรูปตาม สถานที่ต่างๆ ส่วนผม รอ อย่างมีความหวังว่าเธอจะหายโกรธ
วันรุ่งขึ้นตอนเย็นๆ เพื่อนเขาโทรมาชวนทานข้าว ผมเลยรีบไปซื้อดอกไม้ช่อโตไปขอโทษ เข้าไปร้องไห้กอดเธอว่า ขอโทษ ที่พูดไปไม่ได้คิด + โมโห และโงเขลา ผม ขอปฏิญาณว่า จะไม่พูด อะไรแบบนี้และจะตามใจเธอทุกอย่าง ทุกอย่างเหมือนจะไปด้วยดี ทานข้าวกันเสร็จ เค้าไปกับเพื่อ(รถเช่า) ผมขับรถที่ขับมา กลับ รร.
วันรุ่งขึ้น ขับรถ กลับ กทม. กัน 3 คน ถึงบ้านเรียบร้อย คิดว่าคงจะสานสัมพันธ์ ค่อยๆดีขึ้น แต่นี่คือจุดเริ่มต้น เธอเริ่มต้นด้วยการไล่ผมไปนอน โซฟา และไม่ให้ผม เข้าห้องนอน ผม ทั้งขอร้องทั้งก้มกราบ ทั้งร้องให้ ขอให้เธอให้อภัย เธอบอกว่า มันหมดไปแล้วความรัก เธอไม่ได้รักผมแล้ว มันจบแล้ว ไม่มีวันหวนแล้ว และเธอก็เอาข้อบกพร่องต่างๆ ของผม ว่า แต่ละข้อ ทนมานาน 20 ปีแล้ว ปล่อยเธอไปเถอะ ปล่อยเธอ ให้ได้เจอคนตามใจเธอปรารถนา แต่ผม ไม่ยอม คุกเข่าขอร้อง ร้องให้แล้ว ร้องให้อีก เธอบอกว่าที่กลับมาเพราะลูก แต่สถานะ เรา ใม่ใช่คนที่รักกันแล้ว ผมฟังแล้ว ร้องให้ หนักมาก เพราะตลอดเวลาทั้งรัก ซื่อสัตย์ และตามใจเธอทุกอย่างตลอด แต่เวลาคนจะเลิกกัน ก็จะยกแต่ข้อเสีย และ ลืมข้อดี ไป ผมบอก ผมรับไม่ได้ ให้โอกาสผม ทำดี ปรับตัวอีกครั้ง ผมจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจอีก เธอตอบปฏิเสธทุกครั้ง
ตลอดเวลาตั้งแต่ มีปัญหาทะเลาะกันวันนั้น ถึงวันนี้ร่วมกว่า 20 วัน ไม่มีวันไหนผมนอน ได้หลับ ทานข้าวได้อร่อยเลย ผมเสียใจมากๆ ร้องให้ ขอคืนดีกับเธอทุกวัน แต่เธอ เย็นชามากๆ เฉย นิ่ง ไม่มีความรู้สึก อะไร กับผมแล้ว
ช่วงหลังๆ โทรศัพท์เธอ อยู่บนมือเธอตลอด ไม่ยอมให้ผม จับโทรศัพท์ และเมื่อไรที่วางชาร์จ ก็จะคว่ำหน้า (มันเริ่มผิดสังเกตนะ อาการแบบนี้)
ท้ายสุดวันนี้เธออยู่ในห้องน้ำ สบโอกาสเหมาะ ได้หยิบโทรศัพท์เธอมาเปิดไลน์ เห็นตั๋วเครื่องบินไป กลับ จองไปจังหวัดที่เธอหนีไป แต่ ของเพื่อนเธอ จองแต่ขาไป (คนละ booking) และแอบเห็นเธอ จอง รร. 5 ดาว แบบ โรแมนติก พร้อมสั่ง request ขอเตียง king size. มันแปลกนะ ถ้าไปกับเพื่อน คงจองเตียงคู่ นะ และ เพิ่งกลับมาไม่กี่
วัน ต้องไป จังหวัดเดิมอีกแล้ว ไปคราวนี้ตั้ง 6 วัน เดินออกจากห้องน้ำพอดี เห็นผมจับโทรศัพท์ เธอโกรธมาก ที่ไปรู้ เรื่องของเธอ
เธอโมโห ของขึ้นไม่ต่างกับวันราดกาแฟ แต่ผมเงียบและพูดเสียงเบาๆ ว่าขอโทษ
แต่ในหัวสมองผมนี่ มันวิ่งสับสนไป มากมายเหลือเกิน
1 โอกาสยากที่ไปกับเพื่อน จะนอนเตียง king
2 เพื่อนเธอจองตั๋วไป แต่ยังไม่จองกลับ เหมือนรอดู สถานการณ์เป็นกันชน
3 เธอหลุดปากว่า คบกับผมมา20 ปี เธอไม่มีความสุข ขอโอกาสเธาพบคนใหม่
4 โทรศัพท์เธอผมไม่ได้จับอีกแล้ว ทั้งๆที่เมื่อก่อน เราแลกโทรศัพท์กันดูตลอด
5 สามีที่ดีและตามใจเธอตลอด ทำผิด แต่เธอไม่ยอมให้อภัย เลย. บอกตลอดว่าหมดใจ ไม่มีใจแล้ว
สถานการณ์แบบนี้ มันเหมือนว่าเธอตั้งธงที่จะสลัดผมที่แล้ว เริ่มต้นกับใครสักคน
ผมกลัวเธอจะไป ในทางไม่ดี การตัดสินใจ เจอคนผิด เพราะแค่ทะเลาะกับผม
ตอนนี้ผมสับสน เครียด นอนไม่หลับ กลืนน้ำกลืนข้าวไม่ลง คือ ผม ไม่เคยทะเลาะหนักเท่าวันนั้นเลย
บอกตรงว่าไม่รู้จะทำอย่างไรให้เธอ กลับมาเหมือนเดิม
ถามเธอ เธอบอก ไม่ๆๆๆๆๆๆๆ
หมดแล้วจริงๆ ครับ ที่คบกันมา 20 ปี มีลูกด้วยกัน สร้างฐานะ สร้างอนาคตร่วมกัน มันพังทลายลงเพราะคำพูดพล่อยๆ ของผมเพียงประโยคเดียว ชีวิตเศร้า ชีวิตพัง เครียด จนอยากคิดสั้นให้มันจบๆ ลงไป จะได้ ไม่ต้องทรมาน
ผมต้องทำอย่างไรถึงได้เธอคนเดิมกลับมา