คือเราคุยกับคนนึงมาสัก2เดือนกว่าๆแล้ว เจอกันบ้างช่วง2เดือน เขามาจีบเราแต่เฝตอนนั้นเรายังไม่ชอบ เขาชวนเราไปกินข้าวบ่อยมากๆแต่เราไม่กล้าไปเลยก็แค่กินข้าวแต่เรากลัวเราหวั่นไหวง่าย เรามารู้ตัวว่าชอบเขาตอนเขาจะไป เราเลยบอกเขาว่าเราจะจีบเขาเอง แต่เขารู้สึกกับเราน้อยลงแล้วนะเขาก็บอกว่าถ้าอยากทำก็ทำนะแต่เขาก็ไม่ค่อยสนับสนุน เราพยายามคุยกับเขาหาเรื่องคุย ชวนเขาไปกินข้าวบ้าง อยากเจอเขาทุกวัน ในหัวเรามีแต่เขาทั้งนั้น มันกระวนกระวายมากๆเหมือนคลั่งรัก ที่ผ่านมาเคยมีเพื่อนที่ไม่สนิทบอกว่าคนเนี่ยเขาคุยกับผู้หญิงเยอะนะรุกแรง เคยคุยกับเขาเหมือนกัน พี่เขาก็บอกว่าเขาไม่ปกติ (แล้วอะไรคือคำว่าไม่ปกติ เรางงมากๆ) เขาไม่ปกติยังไง หรือเขาทำอะไรมากกว่านั้นแต่ก็ไม่มีนิเท่าที่สอบถามคือเขาแค่ชอบการอยู่ด้วย และไม่อยากให้เข้าไปยุ่งเท่าไหร่ เรารับฟังนะแต่เราก็ชอบเขามากจนเราไม่ได้ใส่ใจตรงนั้น คือที่ผ่านมาเราพยายามถามไปเรื่อยว่ายังไงแต่ไม่เคยบอกตรงๆว่าได้ยินมา เขาบอกว่าบางทีคนก็ชอบคิดว่าเขาคุยเยอะเจ้าชู้ แต่เขาแค่เป็นคนที่ชอบเล่นกับผู้หญิงในชีวิตเขามีแต่ผู้หญิง90% ตั้งแต่เกิดมา เขาบอกว่าเขาไม่ชอบการเตะบอล ไม่ชอบไปเที่ยวกินเหล้าเท่าไหร่เลยไม่ค่อยมีเพื่อนผู้ชาย เขารู้สึกว่าเขาอยู่กับเพื่อนผู้หญิงแล้วสบายใจ เขาเป็นคนที่ติดแฟนมากๆ เขาโลกส่วนตัวสูงมาก และร่างกายอ่อนแอ เขาเป็นคนเฟรนลี่มาก บางทีคนชอบเข้าใจผิดว่าการคุยของเขาคือการเข้าไปจีบ เขาบอกว่าเขาแค่ถามไถ่ปกติเลย (แต่เราก็ฟังหูไว้หู ไม่รู้ที่เขาพูดหรือคนอื่นบอกอันไหนจริง)
จนมาวันนี้เรากลับพร้อมกับเขาจะไปกินข้าวกัน เพื่อนคนที่เคยคุยเห็นเลยดึงเราไว้ ตอนนั้นเรารู้สึกแย่มากเป็นห่วงความรู้สึกเขา เหมือนนินทาข้างหลังเขาเลยแล้วเขาต้องเดินคนเดียว แล้วเพื่อนคนนั้นก็เล่าให้เราฟังพร้อมกับเพื่อนของเพื่อนอีกคนก็ยืนยันอีกเสียง บอกว่าอยู่ห่างๆเขาไว้อย่าไปใกล้มากเขาไม่ปกติ เราฟังแล้วเราเฟลมากๆเพราะเหมือนมาว่าคนที่เราชอบ เราก็ถามว่าทำไมเขาก็พูดอย่างเดิมว่าเขารุกแรงมาก จะตามติดตลอด เหมือนเขาเข้าหาผู้หญิงผิดวิธี เราบอกเราไม่เข้าใจ เพราะเขาไม่เคยมาลุ่มล่ามหรืออะไรกับเราเลย เราเลยไม่เข้าใจ แล้วคำที่เรารู้สึกไม่โอเคมากๆคือ ออกห่างเถอะเดี๋ยวพี่ที่สาขาที่คณะผู้ชายก็ไม่เข้าหาหรอก! เพราะแค่เราคุยกับเขาหรอ?
ต่างบอกว่าเขาไม่ปกติ ไม่ปกติ! บอกว่าเขาหม้อ ชอบอยู่ใกล้ผู้หญิง เหมือนโรคจิตนิดๆ ต่างบอกว่าสังเกตมั้ยเขาไม่ค่อยมีเพื่อน ทั้งเพื่อนและคนในสาขาไม่ค่อยอยากยุ่งกับเขาเท่าไหร่ และมีพี่คนนึงเขาบอกว่าเคยมายุ่งกับแฟนเขาช่วงแรกๆ (เราคิดสองมุมคือคุณไม่ชอบเขารึเปล่าเลยบอกว่าเขาโรคจิต เวลาคนเราชอบใคาก็คงอยากอยู่ด้วย กับเขาโรคจิตจริงๆ) เราสังเกตนะ เราคุยกับเขามาเราอยู่ด้วยกันบ้างเรารู้และเราก็เห็นเขาในมุมที่คนอื่นไม่เห็นเราจึงสับสนมากๆ เพราะกับเราเขาไม่เคยลุ่มล่ามไม่เคยทำอะไรเราเลยที่แมดงว่าเขาโรคจิต หม้อ ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆเราคงไม่รอดแล้ว เราเลยไม่รู้จะเชื่ออะไร คนส่วนมากต่างบอกกันแบบนั้น เรานั่งกินข้าวกับเขาน้ำตาเราก็ไหลไปเพราะเราสงสารมาก+กับสับสนว่ามีแต่เคนว่าเขาขนาดนี่เลยหรอ เราอึดอัดมากไม่รู้จะทำยังไงไม่รู้ว่าจะเชื่อใครดี อีกใจเราก็อยากพอแต่อีกใจเราก็ยังอยากมีเขาอยู่ เรากลัวแต่อีกความริดก็ไม่กลัว แล้ววันนี้เขาบอกว่าพอเขาหันมามองเราอ่ะกำแพงที่เขาเคยสร้างมันลดลงเรื่อยๆเพราะความเป็นตัวเองของเรา เราทำให้เขาใจเต้นและสบายใจ และเมื่อไหร่ที่เขาพร้อมเขาจะบอกบางอย่างกับเราเป็นสิ่งดี เขาพูดตอนกินข้าวที่เรารู้สึกสับสนเรากลัวว่าเขาจะขอเราเป็นแฟน... เราจึงพูดดีกไปว่าบอกตอนนี้ได้มั้ยถ้าไม่ระวังเสียใจนะ เราก็พูดแรงไป หรือว่าไม่มั้ง เราสับสนมากๆวันที่เขามาจีบเราไม่ได้สนใจพอเขาจะไปเราก็จีบเขาเองมาจนเขาลดกำแพงลงเยอะมากให้เราเข้าไป แต่กลับมาเจอเรื่องแบบนี้เราไปตาอไม่เป็นจริงๆ
เราจะทำไงดี คนที่เรากำลังคุยกำลังชอบ ทุกคนส่วนมากต่างบอกว่าเขาไม่ปกติ?
จนมาวันนี้เรากลับพร้อมกับเขาจะไปกินข้าวกัน เพื่อนคนที่เคยคุยเห็นเลยดึงเราไว้ ตอนนั้นเรารู้สึกแย่มากเป็นห่วงความรู้สึกเขา เหมือนนินทาข้างหลังเขาเลยแล้วเขาต้องเดินคนเดียว แล้วเพื่อนคนนั้นก็เล่าให้เราฟังพร้อมกับเพื่อนของเพื่อนอีกคนก็ยืนยันอีกเสียง บอกว่าอยู่ห่างๆเขาไว้อย่าไปใกล้มากเขาไม่ปกติ เราฟังแล้วเราเฟลมากๆเพราะเหมือนมาว่าคนที่เราชอบ เราก็ถามว่าทำไมเขาก็พูดอย่างเดิมว่าเขารุกแรงมาก จะตามติดตลอด เหมือนเขาเข้าหาผู้หญิงผิดวิธี เราบอกเราไม่เข้าใจ เพราะเขาไม่เคยมาลุ่มล่ามหรืออะไรกับเราเลย เราเลยไม่เข้าใจ แล้วคำที่เรารู้สึกไม่โอเคมากๆคือ ออกห่างเถอะเดี๋ยวพี่ที่สาขาที่คณะผู้ชายก็ไม่เข้าหาหรอก! เพราะแค่เราคุยกับเขาหรอ?
ต่างบอกว่าเขาไม่ปกติ ไม่ปกติ! บอกว่าเขาหม้อ ชอบอยู่ใกล้ผู้หญิง เหมือนโรคจิตนิดๆ ต่างบอกว่าสังเกตมั้ยเขาไม่ค่อยมีเพื่อน ทั้งเพื่อนและคนในสาขาไม่ค่อยอยากยุ่งกับเขาเท่าไหร่ และมีพี่คนนึงเขาบอกว่าเคยมายุ่งกับแฟนเขาช่วงแรกๆ (เราคิดสองมุมคือคุณไม่ชอบเขารึเปล่าเลยบอกว่าเขาโรคจิต เวลาคนเราชอบใคาก็คงอยากอยู่ด้วย กับเขาโรคจิตจริงๆ) เราสังเกตนะ เราคุยกับเขามาเราอยู่ด้วยกันบ้างเรารู้และเราก็เห็นเขาในมุมที่คนอื่นไม่เห็นเราจึงสับสนมากๆ เพราะกับเราเขาไม่เคยลุ่มล่ามไม่เคยทำอะไรเราเลยที่แมดงว่าเขาโรคจิต หม้อ ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆเราคงไม่รอดแล้ว เราเลยไม่รู้จะเชื่ออะไร คนส่วนมากต่างบอกกันแบบนั้น เรานั่งกินข้าวกับเขาน้ำตาเราก็ไหลไปเพราะเราสงสารมาก+กับสับสนว่ามีแต่เคนว่าเขาขนาดนี่เลยหรอ เราอึดอัดมากไม่รู้จะทำยังไงไม่รู้ว่าจะเชื่อใครดี อีกใจเราก็อยากพอแต่อีกใจเราก็ยังอยากมีเขาอยู่ เรากลัวแต่อีกความริดก็ไม่กลัว แล้ววันนี้เขาบอกว่าพอเขาหันมามองเราอ่ะกำแพงที่เขาเคยสร้างมันลดลงเรื่อยๆเพราะความเป็นตัวเองของเรา เราทำให้เขาใจเต้นและสบายใจ และเมื่อไหร่ที่เขาพร้อมเขาจะบอกบางอย่างกับเราเป็นสิ่งดี เขาพูดตอนกินข้าวที่เรารู้สึกสับสนเรากลัวว่าเขาจะขอเราเป็นแฟน... เราจึงพูดดีกไปว่าบอกตอนนี้ได้มั้ยถ้าไม่ระวังเสียใจนะ เราก็พูดแรงไป หรือว่าไม่มั้ง เราสับสนมากๆวันที่เขามาจีบเราไม่ได้สนใจพอเขาจะไปเราก็จีบเขาเองมาจนเขาลดกำแพงลงเยอะมากให้เราเข้าไป แต่กลับมาเจอเรื่องแบบนี้เราไปตาอไม่เป็นจริงๆ