เราไม่รู้ว่าเราเจอปัญหาแบบนี้คนเดียวไหม ??
เริ่มจากเราออกไปเรียนต่างจังหวัดได้หลายปี จะกลับมาบ้านบ้างนานๆที
ที่บ้านมีพ่อ แม่ และ ยาย พื้นที่ในบ้านไม่ได้เป็นส่วนตัวมากนัก พื้นที่กินข้าว ดูทีวี เป็นพื้นที่เดียวกัน
พ่อเราเป็นเสาหลัก ซึ่งเป็นคนชอบเมา เมาทุกเย็น ทำงานเสร็จก็จะเมา แล้วหาเรื่องคนในบ้านทุกวัน ย้ำว่าทุกวันจริงๆ
แล้วยายซึ่งเป็นคนที่เรื่องเยอะ ขี้บ่น เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แล้วไม่เคยจะถูกคอกับพ่อ ทำให้ทุกๆเย็นจะมีปากเสียงกันตลอด จนไม่มีใครดูทีวีได้ ทุกคนต้องเข้าห้องนอนตั้งแต่หัวค่ำ ให้พอเมานั่งบ่นอยู่คนเดียวข้างนอก
แม่ผู้เป็นคนกลาง ไม่เคยห้ามใครได้เลย เพราะต่างคนต่างไม่ยอมกัน เวลาเรากลับบ้าน พ่อก็จะเมาแล้วบ่น ทำงานคนเดียวบ้าง ตายๆไปก็ดีบ้าง
แล้วก็มียายที่จุกจิกเรื่องเล็กๆน้อยๆอีกมากมาย พอพ่อได้ยินก็ไม่พอใจ ก็ทะเลาะกันอีก แม่รู้ว่าเราไม่โอเค แม่พยายามบอกพ่อว่าวันนี้เบาๆบ้างนะ นานๆลูกกลับบ้านมาทั้งที แต่ไม่ได้ผลหรอกค่ะ พ่อก็ทำตัวเหมือนเดิม
เราทุกข์ใจมาก เวลาจะกลับบ้าน เราเตรียมเสื้อผ้าไปเป็นอาทิตย์ แต่พอไปอยู่จริงๆ เราอยู่ได้แค่สองคืน
เราสงสารแม่มาก แม่อยากให้เรากลับมาอยู่นานๆ จริงๆเราเป็นคนใจร้อน เรากลัวว่าเราจะเผลอตะโกนด่าคนในบ้าน เราเลยอยากหนีกลับ
ตอนนี้เรามุ่งมั่นทำงาน เก็บเงินทำบ้านให้ทุกคนมีพื้นที่ส่วนตัว ให้พ่อแม่ไม่ต้องทำงานหนัก อยากให้ครอบครัวมีความสุขเหมือนครอบครัวอื่นเขาบ้าง
ใครมีคำแนะนำ หรือ อยากเล่าเรื่องของตัวเองบ้างก็น้อมรับค่ะ.
ขอบคุณค่ะ
ใครที่คิดว่าบ้านไม่ใช่ที่พักใจบ้าง
เริ่มจากเราออกไปเรียนต่างจังหวัดได้หลายปี จะกลับมาบ้านบ้างนานๆที
ที่บ้านมีพ่อ แม่ และ ยาย พื้นที่ในบ้านไม่ได้เป็นส่วนตัวมากนัก พื้นที่กินข้าว ดูทีวี เป็นพื้นที่เดียวกัน
พ่อเราเป็นเสาหลัก ซึ่งเป็นคนชอบเมา เมาทุกเย็น ทำงานเสร็จก็จะเมา แล้วหาเรื่องคนในบ้านทุกวัน ย้ำว่าทุกวันจริงๆ
แล้วยายซึ่งเป็นคนที่เรื่องเยอะ ขี้บ่น เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แล้วไม่เคยจะถูกคอกับพ่อ ทำให้ทุกๆเย็นจะมีปากเสียงกันตลอด จนไม่มีใครดูทีวีได้ ทุกคนต้องเข้าห้องนอนตั้งแต่หัวค่ำ ให้พอเมานั่งบ่นอยู่คนเดียวข้างนอก
แม่ผู้เป็นคนกลาง ไม่เคยห้ามใครได้เลย เพราะต่างคนต่างไม่ยอมกัน เวลาเรากลับบ้าน พ่อก็จะเมาแล้วบ่น ทำงานคนเดียวบ้าง ตายๆไปก็ดีบ้าง
แล้วก็มียายที่จุกจิกเรื่องเล็กๆน้อยๆอีกมากมาย พอพ่อได้ยินก็ไม่พอใจ ก็ทะเลาะกันอีก แม่รู้ว่าเราไม่โอเค แม่พยายามบอกพ่อว่าวันนี้เบาๆบ้างนะ นานๆลูกกลับบ้านมาทั้งที แต่ไม่ได้ผลหรอกค่ะ พ่อก็ทำตัวเหมือนเดิม
เราทุกข์ใจมาก เวลาจะกลับบ้าน เราเตรียมเสื้อผ้าไปเป็นอาทิตย์ แต่พอไปอยู่จริงๆ เราอยู่ได้แค่สองคืน
เราสงสารแม่มาก แม่อยากให้เรากลับมาอยู่นานๆ จริงๆเราเป็นคนใจร้อน เรากลัวว่าเราจะเผลอตะโกนด่าคนในบ้าน เราเลยอยากหนีกลับ
ตอนนี้เรามุ่งมั่นทำงาน เก็บเงินทำบ้านให้ทุกคนมีพื้นที่ส่วนตัว ให้พ่อแม่ไม่ต้องทำงานหนัก อยากให้ครอบครัวมีความสุขเหมือนครอบครัวอื่นเขาบ้าง
ใครมีคำแนะนำ หรือ อยากเล่าเรื่องของตัวเองบ้างก็น้อมรับค่ะ.
ขอบคุณค่ะ