*หัวข้อกระทู้เรียกแขกเฉยๆนะคะ ขออภัยทุกท่าน🙏🏻

ลูกชายอายุ 17 เดือน ประมาณ 1 ขวบ 3 เดือนค่ะ
ปกติน้องเป็นเด็กร่าเริงว่าง่าย ยิ้มเก่ง
ดิฉันเป็นคุณแม่ Full time ไม่มีพี่เลี้ยง
แต่มาสังเกตได้ว่าช่วง 1 สัปดาห์ที่ผ่านมานี้น้องเปลี่ยนไปมากเลยค่ะ อยู่ดีๆก็กลายเป็นเด็กว่ายาก กินข้าวยาก ดื้อ ต่อต้าน แล้วช่วงนี้น้องค่อนข้าง sensitive มากค่ะ เข่น เวลามีคนพูดด้วยเสียงดังนิดหน่อยน้องจะร้องไห้ง่ายมาก เพราะน้องนึกว่าโดนดุ ทั้งๆที่พูดคุยร้องเพลงกันปกติ แต่เสียงดังไปหน่อย

บอกก่อนนะคะ ว่าเราไม่เคยตีลูกเลยนะคะ เป็นคุณแม่สายอุ้ม กอด บอกรัก แต่ยอมรับค่ะวันที่มาตั้งกระทู้นี้คุณแม่ความอดทนหมด เผลอปรี้ดใส่น้อง 1 ที มีน้ำตากันเลยทีเดียว ก็เพราะคุณลูกชายตัวดีนี่ล่ะค่ะรื้อชั้นหนังสือลงมากองแล้วเล่นเป็นนักวิทยาศาสตร์ เอานมมาเทราด พอคุณแม่บอกให้ช่วยกันเก็บก็ไม่เอา (ทั้งๆที่ปกติจะช่วยกันเก็บตลอด) แถมพอคุณแม่จับมือแล้วพูดด้วยเสียง kind but firm ว่าเก็บกันค่ะ นางก็ร้องไห้โวยวายจนสติคุณแม่หลุด

คุณแม่ก็เลยรู้สึกว่าที่พยายามรักดูแลลูกน้อยมาอาจจะยังดีไม่พอสำหรับลูกชายรึเปล่าคะ? เราบกพร่องในการเป็นแม่มากขนาดที่ลูกชายเราจะกลายเป็นเด็กดื้อเงียบแบบนี้เลยเหรอ ทั้งๆที่เราออกจากงานที่เรารัก เพื่อมาดูแลเขา ให้สิ่งดีๆทุกอย่าง เขาอยากทำอะไรก็ support ตลอด หรือเราคาดหวังมากไป? เราควรทำไงดีคะ ถ้าเราเป็นแม่ที่ไม่ดีในสายตาลูกขนาดนี้?? ใครมีเทคนิคปราบลูกต่อต้าน tantrum เยอะๆบ้างคะ พอทราบมาบ้างว่าช่วงวัยนึงเด็กจะเข้าสู่วัยทอง แบบนี้คือเริ่มเข้าวัยทอง 2 ขวบแล้วมั้ยคะ?

คุณแม่ตอนนี้จิตใจสบสนย่ำแย่มากค่ะ culture shock มาก ไปต่อไม่ถูก ลูกชายตอนนี้เลยต้องไปทำงานกับคุณพ่อมา 2 วันแล้วเพราะคุณแม่ไม่ไหวจริงๆ