รู้สึกดีๆกับผู้ชายคนนึงแต่เพื่อนมาขอให้เราช่วย

ก่อนอื่นเราต้องบอกก่อนว่านี่คือกระทู้แรกของเรา ขออภัยไว้ล่วงหน้าถ้าหากว่าเราแท็กผิดห้องหรืออะไรก็แล้วแต่.....

             ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ แต่เพื่อนที่ว่าไม่ใช่เพื่อนในกลุ่มแก๊งนะคะแต่เป็นเพื่อนที่ก็รู้จักกัน เราจะขอเล่าย้อนกลับไปก่อน

คือเรารู้จักกับผู้ชายคนนึงแต่ก็รู้จักแบบเห็นหน้าผ่านๆนะคะเรารู้สึกชอบผู้ชายคนนี้มากๆ แล้วเราเพิ่งมารู้เอาทีหลังว่านางคือรุ่นน้องโรงเรียนประถมเก่าเรา(ซึ่งเรากับนางห่างกันปีเดียว) มาเจอกันอีกทีตอนม.ต้น แต่เราก็ไม่ได้อะไรมากมายค่ะแค่รู้สึกว่าเออชอบจังแต่ไม่ได้มีการพูดคุยกันหรือทักทายอะไร เราไม่คิดว่าน้องมันจะรู้จักเราด้วยซ้ำจริงๆแล้ว จนแล้วจนเล่าเราก้แอบมองนางมาตลอดไม่ได้มีการสารสัมพันธ์ใดๆเกิดขึ้น 

           

             (ปัจจุบันเราขึ้นม.ปลายกันแล้วนะคะทั้งเราทั้งน้องคนนั้น) จนไม่นานมานี้มีเพื่อนคนนึงนางมาบอกเราว่านางชอบคนนี้ๆนะซึ่งเราก็เออออไปก็ไม่ได้บอกหรอกว่าเราก็แอบรู้สึกดีๆให้น้องคนนั้น แล้วเพื่อนคนนั้นก็ขอให้เราช่วยตอนแรกเราก็อยากจะปฎิเสธนะคะแต่ไม่รู้อะไรดลใจให้เรารับปากไป เราก็บอกตามทฤษฎีง่าวๆของเราที่คิดเองณ ตอนนั้นเลยค่ะว่าเออก็ลองทักเขาไปคุยเรื่องที่เขาสนใจดิ เอ้อขอเล่าย้อนไปอีกนิดนะคะจริงๆแล้วช่วงนี้เราเริ่มได้เล่นเกมด้วยกันแล้วค่ะเพราะเพื่อนผู้ชายในห้องเรากับน้องคนนั้นเล่นเกมตี้เดียวกัน จึงทำให้เรากับนางได้มาเล่นเกมด้วยกัน แล้วปากเราดันพล่อยไปเผลอบอกเพื่อนว่าทีหลังก็ทักไปชวนน้องมันเล่นเกมดิจะได้หาเรื่องทักไปคุยไรงี้ เพราะปกติเราจะเป็นคนทักไปชวนบ้างไม่ก็เพื่อนผู้ชายของเราบ้าง ค่ะนั่นแหละเราเริ่มรู้สึกนิดๆแล้วว่าทำไมง่าวขนาดนี้นะเปิดทางให้คนอื่นขนาดนั้นทำไมกัน

             

              เราก็เลยพยายามตัดใจแล้วก็เริ่มคิดที่จะจัดการความรู้สึกตัวเอง คิดว่าจะช่วยเพื่อนแบบจริงจัง จนกระทั่งกีฬาสีโรงเรียนเรากับน้องคนนั้นได้อยู่สีเดียวกัน น้องมันอยู่ม.5ส่วนเราม.6 จึงจำเป็นที่น้องต้องมาช่วยเราทำงานกลายเป็นว่าพวกเราต้องประสานงานกัน ซึ่งทุกคนเข้าใจเราใช่ไหมคะว่าคนเราพอมันยิ่งใกล้กันน่ะมันเลยยิ่งยากที่จะหักห้ามใจอีกต่อไป (เกลียดการใช้ภาษาของตัวเอง55555) แล้วระหว่างที่เราช่วยกันทำงานมันก็ต้องมีโมเม้นเล็กๆน้อยๆอยู่แล้วแหละซึ่งในส่วนนี้เราไม่ขอใส่รายละเอียดนะคะ พอจบกิจกรรมที่โรงเรียนเราก็ไม่ค่อยได้คุยกันหรอกค่ะนอกจากจะได้เล่นเกมด้วยกันอีก แต่ก็นั่นแหละเราไม่ค่อยกล้าที่จะทักน้องมันไปคุยไม่ใช่ว่าเราใจกากเพราะชอบน้องมันหรอกนะคะ แต่เราค่อนข้างแคร์ความรู้สึกเพื่อนอีกคนซึ่งเราไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แต่ถามว่าเรายังช่วยเพื่อนคนนั้นอยู่ไหม ก็ยังช่วยอยู่ค่ะ นางชอบเอามาลงในแอคไพรเวทซึ่งเราก็อยู่ในนั้นเราเห็นหมดว่าความสัมพันธ์ของพวกนางไปถึงไหนกันแล้ว เราเลยรู้สึกเจ็บๆนิดๆเวลาเห็นอะไรแบบนั้น

              ถ้าใครอ่านมาถึงตอนนี้แล้วคิดว่าเราเป็นคนไม่ดีเพราะยังมีเรื่องในใจแบบนี้ก็เตือนเราดีๆนะคะ ขอร้องเลยเราโคตรใจบางคิดนานมากกว่าจะกล้าเอามาปรึกษาทุกคน