เรารู้เหนื่อย เคว้ง รู้สึกไม่มีที่พึ่ง รู้ท้อรู้สึกทุกอย่างมืดไปหมดเลยเราความทำไงดี คิดมากเรื่องอะไรก็ไม่รู้ เราควรทำไง

เหนื่อยจนไม่อยากเดินไปต่อ ท้อทุกอย่าง หรืออาจจะเป็นที่ตัวเองเป็นคนคิดมากด้วยเลยทำให้ทุกอย่างมืดไปหมดตัณไปหมด หาทางออกไม่ได้ ทำยังไงถึงจะหายจากความทุกข์ใจแบบนี้ สามารถระบายกับใครได้บ้างหลังไมค์ได้นะ

รู้สึกแบบได้ยินเสียงคนคุยกันในหัว แต่เหมือนเสียงตัวเอง คุยกันแบบ ต้องทำยังไงให้ซันมีความสุข พวกเขาเรียกเราว่าซันแต่ไม่ใช่ชื่อที่ใช้จริง และบางทีพวกเขาก็คุยกับเรา มีทั้งปลอบ บางคนก็ด่า บางคนก็สอนและเรา

ตอนนี้เหนื่อยและท้อกับชีวิตมาก จนบางทีก็คิดสั้น สับสนไปหมดระหว่างต้องอยู่ชดใช้กรรม หรือต้องจากไปดี มันเป็นความรู้สึกเคว้งไปหมดเครียดไปหมด มองไปทางไหนก็มีแต่ทางตัน ไม่รู้ต้องทำยังไงกับชีวิตบัดซบแบบนี่ด

ผมเป็นคนที่คิดมากคิดเล็กคิดน้อยตลอดไม่ว่าจะเรื่องอะไรอยากจะปล่อยวางตรงนี้มากแต่ไม่เคยทำได้สักครั้งผมมีเรื่องให้คิดตลอดเวลามันรู้สึกท้อรู้สึกเหนื่อยหลายๆเรื่องทั้งเรื่องครอบครัวและเพื่อนรอบข้างมันรู้สึ

ใครเคยเป็นแบบผมช่วยแนะนำหน่อยครับไม่รู้ต้องทำยังไงผมรู้สึกแย่มากเป็นแบบนี้มาเกือบๆเดือนได้แล้วรู้สึกท้อเศร้าเสียใจไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกันเแต่เป็นแบบนี้มาเกือบๆ2ปีได้แล้วรู้สึกไม่อยากจะอยู่ต่ออยากจะหา

เป็นชอบคิดมากค่ะ แต่มาพักหลังๆชอบคิดว่าทุกอย่างมันน่าเบื่อ ตัวเองไม่มีค่า เหนื่อย ล้า ท้อ เคยคิดแม้กระทั้งไม่อยากอยู่บนโลก ดูจากภายนอกเราก็เป็นคนสนุกร่าเริงคนนึง เคยพูดว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้ากับคนในค

คือเพื่อนเราอยากฆ่าตัวตาย เพราะนางเจอปัญหาทางครอบครัว คนรอบข้างและแฟน ซึ่งนางมาปรึกษามาระบายกับเราตลอดเพราะนางไม่รู้จะระบายกับใคร จากการที่เราฟังนางเล่าหรือระบายมา คือนางน่าสงสารมาก (นางเสี่ยงเป็นโรคซ

เราเป็นโรคซึมเศร้าเเถมยังอกหักค่ะ ทุกอย่างมันรุ้มเร้าไปหมด พังทลายทุกอย่าง เหมือนโลกของเราสลายเลย ไม่อยากทำอะไร ท้อ เหนื่อยใจ มองอะไรก็อยากจะร้องไห้ไปหมด เราอยากจะระบายมันออกมาเเต่ก็ไม่ใครให้ระบาย เรา

เรื่องมีอยู่ว่าเรารู้สึกว่าเราเปลี่ยนไปมาก เบื่อทุกอย่างชอบคิดสั้นอยากตุย พ่อแม่ไม่เข้าใจเรา ไม่อยากไปโรงเรียน หมดไฟในชีวิต