เกิดมาไม่เคยกินร้านนี้ กินครั้งแรกก็เด๋อๆ

ตามหัวกท.เลยค่ะ ของจขกท. เวลากินข้าวเหนียว กับอาหารอิสาน ถ้ากินคนเดียวที่บ้านก็ใช้มือเลย พวกข้าวเหนียว ส้มตำ ไก่ย่าง หมูย่าง ... ในซอยบ้านร้านข้าวเหนียว ของทอดต่างๆ จะให้ส้อมพลาสติกสีขาว มาอันนึง เป็

จขกท. เป็นคนที่คว้าอะไร หยิบอะไรมาได้ แค่ดูแล้วสะอาด ปลอดภัย คือใช้กินได้หมด ไม่สนว่าตะเกียบจะเขย่ง สั้นยาวไม่เท่ากัน คีบได้เป็นพอ ช้อนส้อม หนักเบาไม่เท่ากันก็ไม่สน ดัมเบลฉันก็ยกมาแล้ว แค่นี้สบายมากถ้

สำหรับผม ใช้มือจับฉีกกินเลย มีดส้อมไม่ต้อง ได้รสชาติสะใจดี แบบได้อารมณ์กินไก่อร่อยๆ(ล้างมือให้สะอาดก่อนนะครับ)

ฉันตั้งกท.นี้เหรอ ปกติฉันไม่ใช้คำว่าทาน นี้เบลอขนาดไหนเนี้ย ตามหัวกท. ค่ะ คุณให้ความสำคัญเรื่อง ช้อนส้อม เรื่องตะเกียบ กันไหมคะ ว่าต้องเข้าคู่กัน ลายเดียวกัน น้ำหนักสมดุลกัน จขกท. ไปทานข้าวกับ เพื่อ

วันนี้ขอกลับมาเล่าเรื่องเบาๆ แต่ดันติดอยู่ในหัวแปลกๆ ครับ คือเมื่อคืนเลิกงานดึกมาก เหนื่อยจนไม่มีแรงจะสั่งข้าวหรือเดินไปซื้ออะไรทั้งนั้น สุดท้ายเลยหยิบ “มาม่า” รสต้มยำกุ้งที่กองอยู่บนชั้น

เมื่อก่อนจขกท. ก็ใช้มือล้วงหยิบกินตรงๆ เป็นคนที่ชอบกิน พวกขนมถุงๆมาก บางทีนั่งกินไปทำงานไป ดูทีวี ดูหนังไป รู้สึกว่าไม่สะดวก มือเลอะจะเล่นโทรศัพท์ ใช้คีบอร์ด จะหยิบ จะจับอะไร ก็ต้องเดินไปล้างมือก่อน

ส่วนตัวเวลาทานที่ร้าน รู้สึกลำบากเวลาจะจิ้มเฟรนช์ฟรายส์ หรือไก่ทอด ทำให้ความเพลิดเพลินในการทานลดลง ไม่รู้เพื่อนๆ ท่านอื่นๆ ที่ใช้ส้อมแบบใหม่นี้ รู้สึกอย่างไร ขอทราบความเห็นครับ

จขกท. เป็นคนที่กินข้าวไวมาก ฉายา กินข้าวเหมือนชกมวย 3 นาทีหมด เพื่อนชอบบอก แบบติดตลกว่า ตอนเรียนก็กดดันฉัน เธอคือตัวฆ่าค่าเฉลี่ย min max เพื่อน(จขกท. จะสอบได้เต็ม หรือเกือบเต็มตลอด พอเทียบกะเพื่อนบาง