ก่อนอื่นขอเล่าก่อนนะคะ ทำงานที่เดียวกับแฟนเพราะต่างคนต่างย้ายมาเจอกัน คบกันได้ประมาณ4ปีแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเพราะเขาพักอยู่บนที่ทำงานเราพักข้างนอก
แต่ในระหว่างคบกันเพื่อนในที่ทำงานไม่มีใครรู้เพราะกฎของบริษัทห้าม คบกันแรกๆไม่มีปัญหาอะไรแต่พอผ่านมาเมื่อต้นปี63เขาเริ่มเปลี่ยนทำห่างเหิน ไม่สนใจ ปกติเขาจะกลับบ้านทุกเสาร์-อาทิตย์เราไม่ได้เอ๊ะใจอะไรคงไม่มีเรื่องผู้หญิงอื่นเพราะทำงานวันธรรมดาวันหยุดก็กลับบ้าน
จนเมื่อปลายเดือนกันยายน63เรารู้ว่าเขาไปหมั้นกับเด็กนักเรียนหมู่บ้านเดียวกันความรู้สึกเราตอนรู้เรื่องเหมือนผิดหวังไปหมดทุกอย่าง ให้เขามาเคลียร์วันนั้นเขาบอกเขารักเด็ก ส่วนเราให้เป็นแค่พี่น้องกันได้ไหมเราร้องให้จนไม่มีน้ำตากินไม่ได้นอนไม่หลับน้ำหนักลด
แต่ต้องมาทำงานเจอหน้ากันทุกวันทำงานร่วมกันทุกวัน เขาเฉยชาใส่เราเปลี่ยนเป็นคนละคนสรรพนามใช้เรียกตัวเองก็เปลี่ยนไป
ตั้งแต่วันนั้นเขาไม่โทรหา ไม่ไลน์หา ไม่เคยถามว่าเราเป็นยังไง เราเองก็ได้แต่ฝืนเพราะเล่าใครในที่ทำงานก็ไม่ได้ เขียนเรื่องขอย้ายงาน
คิดว่าหลังปีใหม่จะไม่ได้เจอกันแล้ว แต่ก็เป็นห่วงพ่อแม่เลยไม่ย้ายเพราะงานที่เงินเดือนระดับ3Kหาแทบไม่มีแล้วเลยต้องทนอยู่
กลางวันมาทำงาน กลางคืนก็กลับไปนอนร้องให้คนเดียวที่ห้องจะ5เดือนแล้วที่เป็นแบบนี้ แถมบางวันผู้หญิงคนใหม่พอเรียนเสร็จยังมาหาเขาที่ออฟฟิต
แต่เขาบอกกับคนที่ทำงานว่าเป็นน้องสาวเพราะเขาอายุห่างกัน18ปี คือตอนนี้ไม่มีกำลังใจในการทำงานใากอยากจะย้ายหรือลาออกแต่ก็ติด
เรื่องเงืนเดือนกับพ่อแม่. ......ต้องทำยังไงให้ตัดใจจากเขาได้ แบบไม่ต้องคิดอะไรเวลาเห็นเขากับคนใหม่แล้วตัวเองก็ต้องมาเจ็บแบบนี้
เอายังไงต่อดี?
แต่ในระหว่างคบกันเพื่อนในที่ทำงานไม่มีใครรู้เพราะกฎของบริษัทห้าม คบกันแรกๆไม่มีปัญหาอะไรแต่พอผ่านมาเมื่อต้นปี63เขาเริ่มเปลี่ยนทำห่างเหิน ไม่สนใจ ปกติเขาจะกลับบ้านทุกเสาร์-อาทิตย์เราไม่ได้เอ๊ะใจอะไรคงไม่มีเรื่องผู้หญิงอื่นเพราะทำงานวันธรรมดาวันหยุดก็กลับบ้าน
จนเมื่อปลายเดือนกันยายน63เรารู้ว่าเขาไปหมั้นกับเด็กนักเรียนหมู่บ้านเดียวกันความรู้สึกเราตอนรู้เรื่องเหมือนผิดหวังไปหมดทุกอย่าง ให้เขามาเคลียร์วันนั้นเขาบอกเขารักเด็ก ส่วนเราให้เป็นแค่พี่น้องกันได้ไหมเราร้องให้จนไม่มีน้ำตากินไม่ได้นอนไม่หลับน้ำหนักลด
แต่ต้องมาทำงานเจอหน้ากันทุกวันทำงานร่วมกันทุกวัน เขาเฉยชาใส่เราเปลี่ยนเป็นคนละคนสรรพนามใช้เรียกตัวเองก็เปลี่ยนไป
ตั้งแต่วันนั้นเขาไม่โทรหา ไม่ไลน์หา ไม่เคยถามว่าเราเป็นยังไง เราเองก็ได้แต่ฝืนเพราะเล่าใครในที่ทำงานก็ไม่ได้ เขียนเรื่องขอย้ายงาน
คิดว่าหลังปีใหม่จะไม่ได้เจอกันแล้ว แต่ก็เป็นห่วงพ่อแม่เลยไม่ย้ายเพราะงานที่เงินเดือนระดับ3Kหาแทบไม่มีแล้วเลยต้องทนอยู่
กลางวันมาทำงาน กลางคืนก็กลับไปนอนร้องให้คนเดียวที่ห้องจะ5เดือนแล้วที่เป็นแบบนี้ แถมบางวันผู้หญิงคนใหม่พอเรียนเสร็จยังมาหาเขาที่ออฟฟิต
แต่เขาบอกกับคนที่ทำงานว่าเป็นน้องสาวเพราะเขาอายุห่างกัน18ปี คือตอนนี้ไม่มีกำลังใจในการทำงานใากอยากจะย้ายหรือลาออกแต่ก็ติด
เรื่องเงืนเดือนกับพ่อแม่. ......ต้องทำยังไงให้ตัดใจจากเขาได้ แบบไม่ต้องคิดอะไรเวลาเห็นเขากับคนใหม่แล้วตัวเองก็ต้องมาเจ็บแบบนี้