คือเราอยู่กับพ่อ แม่เราเสียตั้งแต่เด็ก แล้วเวลาเราจะปรึกษาอะไรพ่อท่านจะเงียบไม่มีคำตอบให้เปลี่ยนเรื่องคุย คุยเรื่องของตัวเองว่าไปเจอคนนั้นคนนี้มา และสรุปเรื่องที่เราปรึกษาไม่ได้คำตอบ และเวลาเราเรียนได้เกรดดีไม่เคยชม ทำอะไรดีๆก็ไม่เคยพูดให้ชื่นใจ มีแต่บอกว่าต้องดีกว่านี้ พอทำผิดนิดๆหน่อยๆหรือไม่ได้ตั้งใจด่าแบบเสียความรู้สึกมาก (กูทำผิดอะไรขนาดนั้นวะ) ชอบเอาไปเปรียบกับคนอื่น ทำไมเขาทำได้ตัวเองทำไมทำไม่ได้?? เรากับพ่อจะคุยเรื่องส่วนตัวน้อยมากๆ ส่วนมากพ่อจะคุยแต่เรื่องเรียน ท่านกดดันเรามาก ตีกรอบชีวิตเราเกินไป ไม่เคยได้ออกจากบ้านไปเที่ยวไหนตั้งแต่แม่เสีย ขนาดเราบอกพ่อว่าป่วยเป็นไข้ทับระดู แกยังว่าเราพูดอะไรเพ้อเจ้อ ซึ่งตอนนั้นเราจิตตกมาก คือไม่สบายอยู่แล้ว แต่ดันมาเจอคำพูดจากคนเป็นพ่อ ในยามที่เราป่วยเฟลมาก จนทุกครั้งที่ป่วยไม่ว่าจะมากหรือน้อย เราไม่บอกแกเลย บางทีก็คิดว่าพ่อเป็นผู้ชายอาจจะไม่กล้าแสดงออกแบบอ่อนโยนหรือแสดงความรักต่อลูก ซึ่งบางครั้งเราก็อยากให้พ่อแสดงมันออกมาบ้าง เพราะเราต้องการมัน ต้องการจริงๆความอบอุ่น ความรักจากพ่อ เพราะคนที่เรารักมากสนิทมากนั่นก็คือแม่ แม่เราก็ไม่อยู่แล้ว
#เราต้องจัดการกับความรู้สึกกับตัวเองยังไง #บางทีท้อก็อยากได้กำลังใจบ้าง