คือคบกับแฟนมาสักพักแล้ว เรากับแฟนนิสัยเหมือนกันเยอะมากทำให้รู้ใจกันในหลายๆเรื่อง ที่มาคบกันได้เพราะตอนคุยกันไปเรื่อยๆมันมีอะไรที่เหมือนกันจนน่าตกใจมีเรื่องให้ว้าวอยู่ตลอด ซึ่งเราไม่เคยเจอคนที่เข้าใจเราเข้ากับเราได้ขนาดนี้ บวกกับเค้าเป็นผู้ชายที่ตรงสเปกเราหมดทุกอย่าง เราเลยตัดสินใจคบกับเค้า เค้าเป็นผู้ชายที่เข้าหาผู้หญิงไม่เก่งหมายถึงไม่ใช่ผู้ชายที่จีบผู้หญิงเป็น หยอดไม่เป็น ตอนคุยกันเค้าเป็นคนทักเรามาก่อน แต่เราเป็นคนจีบเค้า 555555 เกริ่นก่อนนะคะว่าแฟนเราทำงานกลางคืนเป็นนักดนตรีค่ะ ในมุมของหลายๆคนจะมองว่านักดนตรีเจ้าชู้หน้าม่อเต๊าะเก่ง แต่ไม่มีอยู่ในตัวแฟนเราเลย เราถูกเตือนบ่อยมากเรื่องนี้ตอนแรกเราก็ชั่งใจเพราะก็มีความคิดแบบนี้เหมือนกันเคยเจอนักดนตรีมาจีบแล้วเค้าก็คุยเยอะคุยกับเราอยู่แต่ก็คุยกับอีกคนไปด้วย แต่คนนี้เค้าไม่มีร่องรอยความเจ้าชู้เลย เค้าชัดเจนกับเรามาก ปกติเค้าทำงานประจำด้วย กลางวันทำงานกลางคืนเล่นดนตรี เวลาแทบจะไม่เหลือทำอะไรแต่เค้ามีเวลามากินข้าวกับเรา วันหยุดก็พาเราไปกินไปเที่ยว เค้าบอกเพื่อนว่าคุยกับเรา พาเราไปเจอเพื่อนๆ พาเราไปที่บ้านให้พ่อแม่เห็นว่าคบกับคนนี้ มันชัดเจนจนเราไม่กลัวเรื่องผู้หญิงคนอื่นเลย เราสบายใจมากที่ตัดสินใจคบกับคนนี้ พอคบกันเราก็มีโอกาสได้ตามเค้าไปเล่นที่ร้านบ่อยๆ เค้าก็อยากให้เราไปดูเวลาเค้าทำงานเป็นยังไง เราก็เห็นหลายๆอย่าง แฟนเราหน้าตาดีมันก็ต้องมีผู้หญิงเข้ามาชอบเป็นเรื่องธรรมดาเราจะเห็นประจำเวลาลูกค้ามาขอไลน์ขอเบอร์หรืออะไรก็แล้วแต่แต่แฟนเราจะบอกว่ามีแฟนแล้วแล้วก็จะชี้มาที่เราให้เค้ารู้ว่าแฟนอยู่ตรงนั้นนะ เราหมดห่วงเรื่องผู้หญิงไปเลยเพราะเราเป็นคนที่แอนตี้เรื่องนี้มาก เราไม่เคยทะเลาะกันเลย มีแค่งอแงนิดหน่อยก็หายแล้ว ไม่เคยมีปัญหาอะไรหนักๆหรือเถียงทะเลาะกันเลย มันเข้ากันจนบางทีก็คิดว่าเราจะเจอคนแบบนี้ได้บ่อยแค่ไหนกัน
แต่คบกันมาสักพักแล้วมันก็ต้องมีบ้างที่(เรา)คิดว่ามันเป็นปัญหา คืออย่างที่บอกไปว่าแฟนเราทำงานทั้งกลางวันกลางคืนเค้าเลยเป็นคนที่ไม่มีเวลาเท่าไหร่ เวลาให้ตัวเองยังแทบจะไม่มี เวลาที่จะมาให้เราไม่ต้องพูดถึง งานประจำเข้า9โมงกว่าๆ เลิกทุ่มกว่า(ตามเวลาจริง) เล่นดนตรีตั้งแต่3ทุ่มเกือบ4ทุ่ม เลิกเที่ยงคืนตี1 กว่าจะได้กลับบ้านนอนก็ล่อไปตี2ตี3 แต่ทุกวันนี้แฟนเราไม่มีเล่นดนตรีกลางคืนเพราะงานถูกแคน จากพิษโควิดรอบ2 เลยทำให้เค้ามีเวลาอยู่กับงานประจำมากขึ้น กลายเป็นว่าทุกวันนี้เลิกงานไวสุดคือ3ทุ่ม ช้าสุดก็เกือบ5ทุ่ม ด้วยงานของเค้ามันเป็นงานยากมันต้องเสร็จวันต่อวันถ้าไม่เสร็จเค้าก็ยังไม่อยากกลับ เค้าทุ่มเวลาให้งานเต็ม100 กลับบ้านคือเหนื่อยทุกวัน เราจะถามเค้าทุกวันว่าเหนื่อยมั้ยทั้งที่คำตอบก็เหมือนเดิมทุกวันคือเหนื่อย เค้าโหมงานจนเราเองก็รับรู้ถึงความเหนื่อยบางครั้งก็รู้สึกเหนื่อยไปด้วย ถามว่าที่เค้าเป็นแบบนี้เราเข้าใจเค้ามั้ย ตอนแรกที่เราคบกันก็เป็นช่วงเค้าเปลี่ยนงานมาทำที่ใหม่พอดี ซึ่งที่เก่าเค้า จะเลิกงานไว 5โมงเย็นก็เลิกแล้ว เลยทำให้เค้ามีเวลาหลังเลิกงานพาเราไปกินข้าว ก่อนจะเตรียมตัวไปเล่นดนตรี แต่พอทำที่ใหม่ เลิกงานก็ต้องรีบกลับเพื่อนเตรียมตัวไปเล่น เวลาที่พักจากงานก็ไม่เหลือแล้ว เราเข้าใจเค้าไปเองโดยอัตโนมัติ อีกอย่างก็เห็นใจเค้าด้วย เลยไม่อยากจะงอแงงี่เง่าเรียกร้องความสนใจจากเค้าเลย กลับกันเราอยากเป็นความสบายใจให้เค้าในทุกวัน เราคิดว่าเราอยากเป็นคนที่เค้าหันมาก็จะเห็นเรายิ้มให้ตลอด เราอยากเป็นพลังบวกให้เค้าตลอด ไม่อยากให้เค้ามาเหนื่อยกับเราเพิ่ม มันก็มีบ้างที่หลายๆครั้งเรานอยด์เราน้อยใจที่เค้ามีเวลาน้อย แต่พอมองกลับไปที่เค้าคือเค้าก็ไม่ได้ไม่มีเวลาเพราะไปทำอย่างอื่น เค้าทำงานเค้าเลยไม่มีเวลาแค่นั้นเอง แค่เราเห็นสภาพเค้าจากทำงานเราก็ลืมเรื่องที่นอยด์ไปเลย มันเป็นแบบนี้มาตลอด จนเค้าเองก็รู้ว่าเราเข้าใจเค้าทุกอย่าง แต่เค้าก็จะคอยถามเราตลอดว่าเบื่อมั้ยที่เค้าเป็นแบบนี้ เหนื่อยมั้ยที่ต้องไปเหนื่อยกับเค้าเวลาตามไปเล่น เราก็ตอบด้วยความจริงใจจริงๆว่ามันก็มีเหนื่อยมีเบื่อ แต่แค่เราอยู่กับเค้าอยู่ใกล้ๆเค้ามันก็มีความสุขแล้ว
เราเคยถามเค้าว่าเค้าชอบอะไรในตัวเราเค้าบอกว่าเค้าชอบที่เราเข้าใจเค้าทุกอย่าง รู้ใจเค้าไปหมด เราง่ายๆไปไหนก็ได้กินอะไรก็ได้ไม่เรื่องมาก เราเลยดีใจที่เค้ามองเห็นตรงนี้และเราก็คงมาตรฐานของตัวเองไว้มาตลอด มันเลยเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาที่เราคิดอยู่คนเดียวว่ามันคือปัญหา ก็คือ เวลาที่เราไม่สบายใจเรากลับไม่กล้าบอกเค้า เวลาเรามีปัญหาจากที่บ้านหรือกับเพื่อนเรากลับไม่เล่าให้เค้าฟัง แต่เก็บไว้เครียดคนเดียวเพราะกลัวว่าเค้าจะมาเครียดกับเราด้วย กลัวว่าปัญหาเราจะทำให้เค้าเหนื่อยเพิ่ม บางครั้งเค้าก็มองออกว่าเรามีอะไรไม่สบายใจแต่ไม่บอกเค้า เค้าบอกว่าเป็นแฟนกันมีอะไรก็แชร์กันเค้าไม่อยากให้เราเก็บไว้คนเดียว แต่ด้วยสิ่งที่เรารับรู้จากเค้ามาตลอดคือเค้าเป็นคนไม่ชอบความวุ่นวาย เค้าไม่ชอบการมีปัญหา แค่งานเค้าก็ดูเหนื่อยมาทุกวัน ไอเรามีปัญหาอะไรมันเลยทำให้เลือกที่จะไม่พูดดีกว่า ก็ใช่อยู่ว่าเราคิดแทนเค้า ถ้าบอกไปเล่าไปมันอาจจะไม่ได้แย่ แต่เราประเมินสถานการณ์แล้วการที่เราแก้ปัญหาเองหรือเก็บไว้เองมันก็ยังดีกว่า จนหลังๆที่เราไม่ได้เจอกันบ่อยเพราะเรากลับบ้านต่างจังหวัด ในช่วงที่โควิดระบาดเราเลยยังกลับกทมไม่ได้ เรากับเค้าไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน ทำได้แค่คุยกันผ่านโทรศัพท์แค่นั้น ยิ่งห่างกันมันเลยไม่ค่อยได้กอดได้ทำอะไรให้กัน การแสดงความรักเลยน้อยลง เราไม่กลัวใจเค้าแต่เรากลัวใจตัวเองว่าถ้ามันเป็นแบบนี้ไปนานๆเราจะรักเค้าน้อยลงมั้ย ทุกวันนี้เรายังรักเค้านะ ยังรักมากๆอยู่มันแค่ไม่ได้เพิ่มขึ้นจากอะไรที่มันหวือหวา แต่ถ้าวันนึงเราต้องการความรักมากขึ้น เรากลัวว่าเค้าจะคิดว่าเราเป็นคนเปลี่ยนไปเพราะเราอยู่ได้กับอะไรแบบนี้มาตลอดแต่ถ้าวันนึงเราอยากให้เค้าใส่ใจมากกว่านี้มีเวลาให้เรามากกว่านี้ เราจะกลายเป็นคนที่งี่เง่าในสายตายเค้า 🥺