อยากเป็นครู แต่เบื่อการเป็นครู

สวัสดีเพื่อนๆ ชาวพันทิปนะคะ หัวข้อดูย้อนแย้งกันใช่ไหมล่ะคะ 555 เริ่มเล่าเลยละกัน เราไม่ได้จบสายครูมาโดยตรง แต่เรามีความคิดอยากจะเป็นครูมาตั้งแต่ ป.4 ก็เพราะว่าเป็นเด็กบ้านนอก สมัยก่อนไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลย มีแค่บ้านกับโรงเรียน พอครูถามในชั้นเรียนว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร เราก็ตอบไปว่าอยากเป็นครู และก็เหมือนความคิดนี้มันถูกฝังลงในหัวไปโดยอัตโนมัติค่ะ พอโตขึ้นเราเรียนจบมหาวิทยาลัย หลักสูตร 4 ปี เคยทำงานครูครั้งแรกในชีวิต สอนเด็กต่างจังหวัด  เรามีความสุขนะคะกับการที่ได้สอน ได้เห็นพัฒนาการของเด็ก สอนอะไรไปแล้วเขาเรียนรู้ ทำได้ดีขึ้น เราก็รู้สึกภูมิใจนะคะ พอจบงานนี้ เราก็ไปทำงานสอนพิเศษค่ะ แต่ไม่ตรงเอกที่เรียนมา แต่สอนได้นะคะ งานก็โอเค เพื่อนร่วมงานโอเค แต่เราลาออกก็เพราะว่าเหนื่อยกับการเดินทางค่ะ อันนี้ทำใน กทม แล้วนะคะ ต้องออกจากบ้านก่อนเริ่มงาน 2 ชม. ส่วนที่ทำอยู่ตอนนี้ ครูโรงเรียนเอกชนค่ะ ทำมายังไม่ถึงเดือน รู้สึกเบื่อๆ เหนื่อยๆ เอื่อยๆ เหมือนไม่มีแรงกระตุ้นตัวเอง รู้สึกทรมานอย่างบอกไม่ถูก แต่เวลาสอน เราก็รู้สึกโอเคนะคะ เวลาพูดคุยกับเด็ก แต่พอเวลาสอนเสร็จเท่านั้นแหละ ต้องมานั่งตรวจสมุด ออกข้อสอบ ตอนเช้าก็ต้องยืนเวร 07.00-08.00 และตอนเย็น 15.15-16.30 ที่นี่เราต้องออกจากบ้านหกโมง ก็ถือว่าใกล้กว่า แต่รู้สึกไม่โอเคกับหารตื่นตีห้าเท่าไหร่ อ้อ! และต้องทำงาน จันทร์-เสาร์ นะคะ เพราะสอนชดเชยหยุดโควิดที่ผ่านมา ในใจจริงอยากลาออกค่ะ แต่ด้วยภาระหน้าที่ อีกอย่างก็พึ่งเริ่มงาน อยากจะบอกว่าพี่ที่เขาทำอยู่ที่นี่มาก่อน พูดกับเราตั้งแต่วันแรกเลยว่าอย่าออกนะ 555 ไอ้เราก็คิด พึ่งมาวันแรกก็พูดขนาดนี้เลยหรอ เอาไงล่ะที่นี้ เห้อ.. ชีวิต 

บางทีก็มีคิดอยากทำงานอย่างอื่นนะคะ อาจจะเจอที่ใช่ตัวเองมากกว่านี้ก็ได้เนาะ

**ขอแก้ไขเพิ่มเติมนะคะ จริงๆแล้ว คิดว่าไม่ได้เป็นที่งานหรอกค่ะ อาจจะเป็นเพราะความคิดตัวเองด้วยส่วนนึง