สวัสดีค่ะเพื่อนๆ เรามีคำถามเป็นความสงสัยเล็กๆที่ไม่ได้สร้างปัญหามากมายอะไรให้ชีวิตหรอกนะคะ แต่อยากรู้ว่าในมุมมองของพวกคุณคิดว่าเรื่องนี้เป็นยังไง ตอนนี้เราอายุประมาณเลขสองกว่าๆ ยังไม่เคยมีแฟนแต่มีคนคุยมาเยอะมาก555 ไอ้คำว่าคนคุยนี่ทำเศร้ามาหลายครั้งเเล้วเหมือนกัน เวลาที่เริ่มคุยกับใครสักคนในข่วงเวลานึง เรารู้สึกว่าคนคนนั้นspecial สำหรับเรามาก เวลาคิดจะพิมพ์อะไรก็คิดอยู่นานมาก แต่คนคุยทุกคนที่ผ่านมาในชีวิตเราชอบทำให้เรารู้สึกว่าเค้าชอบเรามากกว่าเราชอบเค้า เค้ามักจะชวนเราไปนู้นไปนี่ แต่เพราะเราเขินแล้วก็รู้สึกประหม่ามาก เลยหาข้ออ้างอยู่บ่อยๆ ทั้งที่จิงก็อยากไปนะแต่มันเขินมากจิงๆ แต่ว่าก็ไม่เคยคุยกับใครได้นานจริงๆ พอเราเริ่มที่จะเปิดใจหน่อยแล้วผู้ชายเค้าก็เริ่มไม่ได้ใน่ใจเราเท่าไหร่แล้ว ก็เลยรู้สึกนอยด์บ้าง ทั้งนี่ทั้งนั้นเราก็ยังชอบเค้าอยู่เหมือนเดิม พอเวลาผ่านมาเรื่อยๆก็เริ่มหายไปๆ จนสุดท้ายก็หายไปเลย อันนี้ที่เราพูดคือเราไม่ได้พูดถึงคนเดียวนะ แบบรวมๆแล้วเป็นแบบนี้แทบทุกคน ถึงเวลาที่เราต้องกลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม เค้าก็ทำได้จริง ไม่ใช่เพื่อนที่สามารถคุยกันได้ปกติด้วยกลายเป็นเพื่อนที่ห่างเหินกันไปเลยเค้าดูดำเนินชีวิตกันปกติมากเหมือนไม่คยชอบเรา แต่เรากลับนอนหงอยอยู่ฝ่ายเดียว อยากทักเค้าไปมากอยากทักไปถามแต่ก็กลัวรำคาญกัน เราเลยกลายเป็นคนโดนจีบที่อกหักมาโดยตลอดซะงั้น555
พอทุกคนได้อ่ทนแล้วคิดยังไงกันบ้างคะ คิดว่าผู้หญิงเป็นฝ่ายที่มีความรู้สึกมากกว่าผู้ชายจริงมั้ยหรือว่าจริงๆแล้วเราจะยังไม่เจอคนที่รู้สึกกับเรามากกว่าเรารู้สึกกับเค้าจริงๆ แล้วก็เรารู้สึกว่าเราอยากมีแฟนเป็นตัวเป็นตนกับเค้ามั้งจิงๆคงเพราะไม่มีเพื่อนด้วยมั้งเลยเหงาเป็นพิเศษ555