อยากให้ทุกคนแทนเราเป็นตัวทุกคนนะคะที่ถ้าอยู่ในสถานการเดียวกัน อยากให้นึกภาพตาม ภาพคุณๆในรูปแบบที่เราเป็น สวัสดีค่ะเรื่องเกี่ยวกับการที่เราผิดหวัง ที่ผ่านมาเราผิดหวังมสเยอะมากค่ะ ลืมบอกว่าเราอายุ 15ปีนี้น่าจะเป็นการเริ่มต้นที่ดีค่ะ เราเข้ากันสอบเข้าค่ะเป็นโครงการภาษาอังกฤษค่ะต่อเข้าเรียนมอสี่ตอนนี้เราก็เรียนโครงการนี้อยู่ค่ะ แต่อยากต่อโครงการนี้ต่อก็เลยเข้าทำการสอบเข้า เราไม่เคยเครียดเรื่องการสอบเข้าเลยค่ะเพราะเราเก่งมากทำไมเราถึงบอกว่าตัวเองเก่งเพราะคนรอบข้างก็บอกว่าเก่งคะที่ผ่านมาคะแนนสอบเราทำดีมาตลอดแล้วตอนที่จะส่งข้อมูลหนึ่งแล้วก็สอบติดเข้าคงการนี้ตั้งแต่รอบแรกแล้วก็เลยไม่กลัวค่ะ เรายอมรับว่าเราอ่านหนังสือไม่มากแต่ข้อสอบที่เราทำมันง่ายกว่าที่คิดพาร์ทแรกเป็นconverเรามั่นใจว่าทำได้ถ้าgrammaก็ง่ายกว่าที่คิดReadingก็ง่ายกว่าที่คิดแต่part vocabเราเดา หลังจากออกจากห้องสอบภาที่เราเดาเพื่อนก็เดาเหมือนกันเพราะมันเป็นคำศัพท์ที่ไม่สามารถพบเจอได้ในชีวิตประจำวันนะคะถึงอ่านก็คงจะไม่เจอ. แต่เราเป็นคนขาดความมั่นใจในตัวเองค่ะเราบอกทุกคนว่าเราทำไม่ได้เราบอกทุกคนว่าเราเพราะเรากลัวว่าถ้ามันไม่ติดขึ้นมาเราคงจะหน้าแตกมันก็เป็นอย่างนั้นค่ะแล้วสอบไม่ติดเพื่อนเราที่เราเก่งกว่าเขามาตลอดเค้ามองเราเป็นคู่แข่งด้วยซ้ำเค้าสอบติดค่ะ เด็กที่ไม่ได้เรียนห้องโครงการengมาก่อนก็ติด วันนั้นเรา ก็ตื่นเต้นทั้งวันที่จะฟังผลสอบแล้วกลับมาบ้านแล้วนอนแต่พอตื่นมาเพื่อนส่งผลสอบมาในแชทกลุ่มค้นหารายชื่อเราไม่มีชื่อเราค่ะแต่มีชื่อเพื่อนเราเราก็เลยโทรไปหาเพื่อนว่าเธอผลสอบออกแล้วเธอติดนะแต่เราไม่ติดสิ่งที่ฉันคาดหวังไว้คือการที่โทรไปบอกเพื่อนว่าผลสอบออกแล้วเราสอบติดทั้งคู่ แต่มันไม่เป็นอย่างที่หวังค่ะเราร้องไห้เหมือนคนบ้าไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้ต้องผิดหวังกับเรื่องการเรียนเพราะเรียนดีมาตลอดที่บ้านไม่เคยคาดหวังค่ะไม่กดดันด้วยร้องไห้หนักมากได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมคืออันนี้เป็นการสอบรอบแรกนะคะรอบนี้เหมือนการคัดคนเก่งเค้าจะรับแค่คนที่คะแนนผ่าน 60% ขึ้นไปซึ่งเค้ารับจำนวน 28 คนแต่คนผ่าน 27 คือได้ 120 คะแนนขึ้นไปตอนที่เราร้องไห้แม่เข้ามากอดค่ะแม่บอกว่าไม่เป็นไรให้เริ่มต้นใหม่แต่เราร้องไห้เหมือนคนเป็นบ้าบวกอาการเป็นโรคซึมเศร้าแต่พอแม่ร้องไห้ตามเรายิ่งเจ็บค่ะ เพื่อนเพื่อนลงรูปรายชื่อที่สอบติดลงใน Facebook ว่าติดแล้วนะมีคนมายินดีด้วยแต่เราคือคนที่ไม่เคยคาดว่าจะไม่ติดแล้วต้องทนมองเราไม่ได้อิจฉาเพื่อนค่ะมันความผิดเราพ่อแม่เพื่อนโพสต์รูปว่าลูกไม่เคยทำให้ผิดหวังพูดว่าลูกสอบติดแล้วแต่พ่อแม่เราต้องมานั่งปลอบใจก็ไม่เป็นไรนะลูกรอบที่สองยังมี แล้วเราขอแม่ไม่ไปโรงเรียน อยากอยู่กับตัวเองสักพัก วันอาทิตย์นี้เพื่อนเพื่อนจะไปรายงานตัวกัน มันควรจะเป็นภาพที่เราเดินไปจ่ายเงินยืนยันตัวกับแม่ยิ้มกับเพื่อน มันไม่ใช่ค่ะ เราร้องอยู่บ้านได้แต่ภาวนาให้คะแนนผิดพลาดเราเปิดดูรายชื่อคนสอบติดซ้ำแล้วซ้ำอีกทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีชื่อเราทรมานมากค่ะจะผ่านไปยังไงด้วยซ้ำอีกสองเดือนถึงจะมีการสอบโครงการนี้รอบที่สองแล้วเราไม่รู้จะทนได้ถึง2เดือนไหม ทุกคนจะทำยังไงดีคะถ้าอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเรา