ภิกษุทั้งหลาย ! พวกภิกษุบริษัทในกรณีนี้, สุตตันตะเหล่าใด ที่กวีแต่งขึ้นใหม่ เป็นคำร้อยกรอง ประเภทกาพย์กลอน   มีอักษรสละสลวย   มีพยัญชนะอันวิจิตร   เป็นเรื่องนอกแนว  เป็นคำกล่าวของสาวก  

เมื่อมีผู้นำสุตตันตะ เหล่านั้นมากล่าวอยู่    เธอจักไม่ฟังด้วยดี ไม่เงี่ยหูฟัง    ไม่ตั้งจิต     เพื่อจะรู้ทั่วถึง   และจักไม่สำคัญว่าเป็นสิ่งที่ตนควรศึกษาเล่าเรียน.  

ภิกษุทั้งหลาย ! ส่วนสุตตันตะเหล่าใดที่เป็น    คำของตถาคต เป็นข้อความลึก   มีความหมายซึ้ง  เป็นชั้นโลกุตตระ  ว่าเฉพาะด้วยเรื่องสุญญตา,

เมื่อมี ผู้นำสุตตันตะเหล่านั้นมากล่าวอยู่;     เธอย่อมฟังด้วยดี     ย่อมเงี่ยหูฟัง    ย่อมตั้งจิตเพื่อจะรู้ทั่วถึง และย่อมสำคัญว่าเป็นสิ่งที่ตนควรศึกษาเล่าเรียน จึงพากันเล่าเรียน   ไต่ถาม   ทวนถามแก่กันและกันอยู่ว่า    “ข้อนี้เป็น อย่างไร ? มีความหมายกี่นัย ?”ดังนี้.  

ด้วยการทำดังนี้     เธอย่อมเปิดธรรมที่ถูกปิดไว้ได้.   ธรรมที่ยังไม่ปรากฏ เธอก็ทำให้ปรากฏได้, ความสงสัย ในธรรมหลายประการที่น่าสงสัยเธอก็บรรเทาลงได้      

ภิกษุทั้งหลาย !     ภิกษุบริษัทเหล่านี้ เราเรียกว่าบริษัทที่มีการลุล่วงไปได้    ด้วยการสอบถามแก่กันและกันเอาเอง, หาใช่ด้วยการชี้แจงโดยกระจ่างของบุคคลภายนอกเหล่าอื่นไม่ (ปฏิปุจฉาวินีตาปริสาโนอุกกาจิตวินีตา) จัดเป็นบริษัทที่เลิศ แล.      
 ทุก. อํ. ๒๐/๙๒/๒๙๒.

กรณีนี้เราจะทราบได้ยังไงว่า สิ่งไหนควรฟัง สิ่งไหนไม่ควรฟัง