เรากลายเป็นคนงี่เง่า เพราะไม่อยากมีลูกเนื่องจากสามียังติดเที่ยว

ของเราก็แบบนี้ค่ะ สุดท้ายเลิกค่ะ เที่ยวหนักขึ้นทุกวัน บ้านไม่กลับ..สุดท้ายมันติดหญิง เลี้ยงเด็กดริ้งที่ไปเที่ยวนั่นล่ะค่ะ เราเห็นท่าไม่ดีตั้งแต่แต่งงานปีแรกแล้วว่า เห้ยทำไมเที่ยวไม่หยุดอ่ะ แต่งงานแล้วคือต้องเพลาๆไหม เลยคุมไว้ค่ะ สุดท้ายพอติดหญิง มันอ้างว่าอะไรรู้ไหม ก็เราไม่มีลูกให้มัน ทุเรศค่ะ มันคือข้ออ้างค่ะ เพราะเค้ามีคนโน้นคนนี้อีกหลายคนค่ะ นึกในใจก็พฤติกรรมแบบนี้ไงกูถึงไม่เสี่ยง..คือดูๆแล้วพฤติกรรมหลายอย่างไม่พร้อมจะเป็นพ่อของลูกเราค่ะ ถ้ามีเราคงนอนสองคนกับลูกทุกคืนอ่ะ เพราะพ่อออกเที่ยว สุดท้ายสิ่งที่เราคิดก็เป็นจริงค่ะ เราคิดถูกแล้วที่ไม่ปล่อยให้ท้องเพราะคิดว่าจะเอาผู้ชายอยู่ ถ้ามีลูกคงช้ำใจกว่านี้หลายเท่าค่ะ..
แต่จขกท.อยากมีลูกก็มีเถอะค่ะ แต่ให้ลองคิดดูว่า เหตุผลที่คุณอยากมีลูกจริงๆมันเพราะอะไร...หรือแค่เพราะรู้สึกว่าแต่งงานแล้วก็ต้องมีลูก ครอบครัวจะได้สมบูรณ์ ,หรือชอบเด็ก รักเด็กอยากมีเป็นของตัวเองกับคนที่เรารัก ลองคิดดูเล่นๆว่าถ้าวันนึงเราต้องเลี้ยงเดี่ยวเราจะเลี้ยงเค้าไหวไหมแบบไม่ต้องหวังพึ่งพ่อของลูกนะคะ...เชื่อในเซนส์ตัวเองนะคะ เรื่องมีลูกไม่ใช่เล่นๆค่ะ เอาที่ใจคุณพร้อมเถอะค่ะ