ในช่วงโควิดที่ผ่านมาแฟนเราเป็นโรคผมร่วงค่ะ ซึ่งต้องใช้เวลารักษาค่อนข้างนาน เค้าเลยลาออกจากงานหลังคบกับเราได้ประมาณเดือนกว่าๆ ซึ่งเราก็โอเคไม่มีปัญหา อยู่รักษาตัวไปก่อน แต่แฟนเรามีพฤติกรรมติดเพื่อน นอนดึก ไม่ดูแลตัวเอง จนทะเลาะกันหลายครั้ง พอผ่านไปสักพัก เค้าก็อยากให้เราไปหาเค้าที่ต่างจังหวัด เราก็โอเค ไม่ได้เจอกันนานเลยไปหาเค้า ส่วนค่าห้องพักค่ากินเราออกเองหมด(ที่ออกค่าห้องเพราะเค้าไปอยู่บ้านเพื่อนแล้วเพื่อนเยอะมากเราเลยไม่โอเคตรงนี้) เพราะเรารู้ว่าเค้าไม่มีงานทำ เลยอยากให้เซฟเงินตัวเองไว้ค่ะ
พอผ่านไปหลายๆเดือน เค้าก็จะให้เราไปหาบ่อยขึ้น ซึ่งเราเองก็ต้องทำงานมาใช้จ่ายให้ตัวเองเดือนชนเดือนอยู่แล้ว พอบ่นเรื่องค่าห้องไปเค้าก็ทำเป็นตัดพ้อตัวเอง ว่าเป็นเพราะเค้าไม่ดีอย่างนู้นอย่างนี้ ...ทำให้เราใจอ่อน...เราก็เลยไปหาเค้าอีกเหมือนเคย ซึ่งเราก็เป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด พอเราเริ่มจะไม่โอเค เริ่มพูดขึ้นมาอีกครั้ง เค้าก็บอกว่าจะไปทำงานกับเพื่อน จะหางานทำให้ได้ ซึ่งพอเราได้ยินก็โอเคขึ้นมาหน่อย เพราะผมของแฟนเราเริ่มขึ้นแล้ว เราก็หางานแถวบ้านเค้าให้ทำแบบที่สามารถทำงานแบบใส่หมวกได้ แต่พอไปสัมภาษณ์ แฟนเรากลับพูดแบบไม่อยากทำงานนี้ เรื่องมากหางานไปอีก พอหาหลายๆที่ให้ก็ไม่ไปซักที่ เราโมโหจนร้องไห้เลยค่ะ สุดท้ายเค้าก็ไปทำงานกับเพื่อนแบบไม่ใช้วุฒิ เงินเดือนน้อย ทั้งๆที่ตัวเองจบปริญญาตรีมา ซึ่งตอนนั้น เราก็บ่นๆไปแต่ก็ยอมให้เค้าทำ เพราะจะได้มีเงินมาใช้จ่ายส่วนตัวบ้าง ค่าหมอบ้าง ซึ่งเราแทบไม่เคยที่จะไปยุ่งเรื่องเงินของเค้าเลย เพราะเรารู้ว่าเค้ามีเหตุจำเป็นที่ต้องใช้จ่ายเยอะแยะ
แต่มันก็ยังเหมือนเดิม ให้เราไปหา ตอนที่ตัวเองมีงานทำแล้ว แต่ไม่เคยช่วยออกค่าใช้จ่ายอะไรให้เราเลย พฤติกรรมก็เป็นเหมือนเดิม นอนดึก ไม่รักษาตัวเอง ถึงผมจะขึ้นจนเกือบหมดแล้วก็ตาม เวลาไปเที่ยวหรือไปกินอะไรส่วนใหญ่เราก็จะออกทั้งหมด แฟนเราจะช่วยไม่ไม่เกิน 200 เราก็เกรงใจไม่กล้าพูดเพราะงานเค้ามันได้เงินน้อย แต่เวลาไปซื้อของอะไรแบบนี้ แฟนเราจะหยิบเยอะมากแล้วก็ให้เราจ่ายตลอดอีกแล้ว เราก็คบกับแฟนมา7-8เดือนได้ เราหางานให้เค้าทำได้อีกที่นึง เป็นงานที่ทำอยู่บ้าน แต่เวลามีพรีเซ้นหรือหาข้อมูลอะไรเค้าจะไม่อยากทำ เราจะต้องคอยทำงานให้เค้าไปนำเสนอคนอื่นอีกที ซึ่งงานอื่นที่เราหาให้ก็มี แต่ไม่เอา อยากทำงานที่ตัวเองหา แต่งานนั้นไม่เปิดรับสมัครซักที แฟนเราก็รอให้เปิดรับสมัครนั่นแหละ..อยากทำแต่ที่นั่น บอกว่าที่นั่นได้เงินเยอะ จนเราโมโหเลยทะเลาะกัน.. เพราะงานมันไม่เปิดรับสมัครจะให้ทำยังไง เอาแต่รอก็ไม่ไหวมั้ย สุดท้ายเค้าก็ยอมทำงานที่เราหาให้ แต่มันก็เหมือนกับเราทำงานให้เค้าอยู่ดี
เวลาไปกินอะไร เราออกให้ตลอด ย้ำแบบว่าตลอด ขนาดเราไปกินชาบูกัน หัวละกี่ร้อย แค่เรากับแฟนเราก็เยอะแล้ว แฟนเราดันโทรชวนน้องมากินด้วย เท่านั้นไม่พอน้องแฟนเราดันเอาแฟนมาด้วยอีก สรุปเราจ่ายสี่คน ทั้งๆที่แฟนเราบอกว่าเดี๋ยวแฟนเราจะออกส่วนของแฟนน้องเอง แต่สุดท้ายก็เป็นเราที่ต้องจ่าย เรามีความคิดที่อยากเลิกมาก หลายๆครั้งแต่เราไม่รู้จะเอาเหตุผลอะไรไปบอกเลิก ถ้าเอาแต่เหตุผลนี้อย่างเดียวเราจะคิดว่าเราเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า เพราะเราเคยจะเลิกไปทั้งเรื่องนอนดึก ไม่รักษาตัวเอง แฟนเราก็ปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้น เปลี่ยนเป็นนอนตี 1 บ้าง เที่ยงคืนบ้าง จากที่นอนตอนเช้ามาตลอด
เราไม่อยากเป็นคนที่เห็นแก่เงินขนาดนั้นค่ะ แต่เราก็มีภาาระค่าใช้จ่ายต่อเดือนของเราเหมือนกัน ถ้าเลิกกันด้วยเหตุผลนี้ เราจะเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่าคะ?
เราจะทำยังไงกับแฟนดีคะ
พอผ่านไปหลายๆเดือน เค้าก็จะให้เราไปหาบ่อยขึ้น ซึ่งเราเองก็ต้องทำงานมาใช้จ่ายให้ตัวเองเดือนชนเดือนอยู่แล้ว พอบ่นเรื่องค่าห้องไปเค้าก็ทำเป็นตัดพ้อตัวเอง ว่าเป็นเพราะเค้าไม่ดีอย่างนู้นอย่างนี้ ...ทำให้เราใจอ่อน...เราก็เลยไปหาเค้าอีกเหมือนเคย ซึ่งเราก็เป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด พอเราเริ่มจะไม่โอเค เริ่มพูดขึ้นมาอีกครั้ง เค้าก็บอกว่าจะไปทำงานกับเพื่อน จะหางานทำให้ได้ ซึ่งพอเราได้ยินก็โอเคขึ้นมาหน่อย เพราะผมของแฟนเราเริ่มขึ้นแล้ว เราก็หางานแถวบ้านเค้าให้ทำแบบที่สามารถทำงานแบบใส่หมวกได้ แต่พอไปสัมภาษณ์ แฟนเรากลับพูดแบบไม่อยากทำงานนี้ เรื่องมากหางานไปอีก พอหาหลายๆที่ให้ก็ไม่ไปซักที่ เราโมโหจนร้องไห้เลยค่ะ สุดท้ายเค้าก็ไปทำงานกับเพื่อนแบบไม่ใช้วุฒิ เงินเดือนน้อย ทั้งๆที่ตัวเองจบปริญญาตรีมา ซึ่งตอนนั้น เราก็บ่นๆไปแต่ก็ยอมให้เค้าทำ เพราะจะได้มีเงินมาใช้จ่ายส่วนตัวบ้าง ค่าหมอบ้าง ซึ่งเราแทบไม่เคยที่จะไปยุ่งเรื่องเงินของเค้าเลย เพราะเรารู้ว่าเค้ามีเหตุจำเป็นที่ต้องใช้จ่ายเยอะแยะ
แต่มันก็ยังเหมือนเดิม ให้เราไปหา ตอนที่ตัวเองมีงานทำแล้ว แต่ไม่เคยช่วยออกค่าใช้จ่ายอะไรให้เราเลย พฤติกรรมก็เป็นเหมือนเดิม นอนดึก ไม่รักษาตัวเอง ถึงผมจะขึ้นจนเกือบหมดแล้วก็ตาม เวลาไปเที่ยวหรือไปกินอะไรส่วนใหญ่เราก็จะออกทั้งหมด แฟนเราจะช่วยไม่ไม่เกิน 200 เราก็เกรงใจไม่กล้าพูดเพราะงานเค้ามันได้เงินน้อย แต่เวลาไปซื้อของอะไรแบบนี้ แฟนเราจะหยิบเยอะมากแล้วก็ให้เราจ่ายตลอดอีกแล้ว เราก็คบกับแฟนมา7-8เดือนได้ เราหางานให้เค้าทำได้อีกที่นึง เป็นงานที่ทำอยู่บ้าน แต่เวลามีพรีเซ้นหรือหาข้อมูลอะไรเค้าจะไม่อยากทำ เราจะต้องคอยทำงานให้เค้าไปนำเสนอคนอื่นอีกที ซึ่งงานอื่นที่เราหาให้ก็มี แต่ไม่เอา อยากทำงานที่ตัวเองหา แต่งานนั้นไม่เปิดรับสมัครซักที แฟนเราก็รอให้เปิดรับสมัครนั่นแหละ..อยากทำแต่ที่นั่น บอกว่าที่นั่นได้เงินเยอะ จนเราโมโหเลยทะเลาะกัน.. เพราะงานมันไม่เปิดรับสมัครจะให้ทำยังไง เอาแต่รอก็ไม่ไหวมั้ย สุดท้ายเค้าก็ยอมทำงานที่เราหาให้ แต่มันก็เหมือนกับเราทำงานให้เค้าอยู่ดี
เวลาไปกินอะไร เราออกให้ตลอด ย้ำแบบว่าตลอด ขนาดเราไปกินชาบูกัน หัวละกี่ร้อย แค่เรากับแฟนเราก็เยอะแล้ว แฟนเราดันโทรชวนน้องมากินด้วย เท่านั้นไม่พอน้องแฟนเราดันเอาแฟนมาด้วยอีก สรุปเราจ่ายสี่คน ทั้งๆที่แฟนเราบอกว่าเดี๋ยวแฟนเราจะออกส่วนของแฟนน้องเอง แต่สุดท้ายก็เป็นเราที่ต้องจ่าย เรามีความคิดที่อยากเลิกมาก หลายๆครั้งแต่เราไม่รู้จะเอาเหตุผลอะไรไปบอกเลิก ถ้าเอาแต่เหตุผลนี้อย่างเดียวเราจะคิดว่าเราเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า เพราะเราเคยจะเลิกไปทั้งเรื่องนอนดึก ไม่รักษาตัวเอง แฟนเราก็ปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้น เปลี่ยนเป็นนอนตี 1 บ้าง เที่ยงคืนบ้าง จากที่นอนตอนเช้ามาตลอด
เราไม่อยากเป็นคนที่เห็นแก่เงินขนาดนั้นค่ะ แต่เราก็มีภาาระค่าใช้จ่ายต่อเดือนของเราเหมือนกัน ถ้าเลิกกันด้วยเหตุผลนี้ เราจะเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่าคะ?