เป็นคนล้มเหลวในชีวิต

สวัสดีค่ะ เราเป็นผู้หญิงคนนึง  อายุเกือบ30แล้ว  ชีวิตเราเหมือนถูกบังคับให้ทำนั่นนี่มาตลอด เราเรียนสายสังคมมา เราแอดมิชชั่นได้เอง แต่เราไม่อยากเรียน เพราะตอนนั้นคิดว่าจบมาหางานอยากแน่ๆ เราเลยไปสมัครสอบครูของม.ราชภัฎ จ่ายตังจองโรงแรมแล้ว  ที่บ้านไม่ให้ไป โดยให้เหตุผมว่าอยากให้เรียนมหาลัยนั้นมากกว่า เราก็ตามใจ ที่บ้านเราจะฟังพี่เรา ถ้าพี่เราพูดอะไร เค้าจะฟังแล้วให้เราทำตาม  พอเรียนไปได้สักพัก เราเริ่มไม่ชอบ ขอซิ่ว แต่ที่บ้านไม่ให้ เราก็เรียนๆไปไม่ให้ติดf จบมาเกรดไม่สวย2.5นิดๆ  เอกนี้หางานยากมาก บ้านเราอยู่ต่างจังหวัดเรียนจบกลับมา เราสมัครงานได้ที่ กทม  แต่ที่บ้านไม่ยอมให้ไป พี่ไม่ให้ไปโดยให้เหตุผลว่าอยากให้เราอยู่บ้าน ดูแลพ่อแม่ พ่อแม่เราอายุ50กว่าๆค่ะ ยังไม่แก่มาก  เราก็เลยอยู่ช่วยที่บ้าน ที่บ้านเปิดร้านอาหารเล็กๆไม่ได้ขายดิบขายดีอะไร เพราะอยู่บ้านนอก เราอยู่แบบนั้นมาเรื่อยๆ พอมีเงินบ้างแต่ไม่มีเก็บ เมื่อไม่กี่ปีก่อนเราตัดสินใจออกรถเพราะที่บ้านไม่มีรถ ตอนแรกตกลงคือช่วยกันผ่อนกับพี่ พี่เราผ่อนได้ไม่ถึงปี มีปัญหาเรื่องเงินจากการกระทำของตนเองทแต่คนอื่นต้องรับผลไปด้วย จากนั้นมาเราต้องหาส่งรถเอง  ซึ่งหนักมากๆเพราะไม่มีงาน ตอนนี้เราอยากทำงานเพราะที่บ้านมีปัญหาเรื่องเงินเรา พยายามหางานแล้วแต่ไม่มีที่ไหนเรียกไปสัมภาษณ์งานเลย อาจจะเพราะเราอายุเยอะ แถมไม่มีประสบการณ์ (แถมหุ่นไม่ดี) เมื่ออาทิตย์ก่อนมีไปสอบของหน่วยงานรัฐมาค่ะ เค้าบอกเราว่าเราทำข้อเขียนได้เยอะมาก แต่จบไม่ตรงสายเค้า ถ้าเค้ารับเรา เค้าต้องสอนงานเราเยอะกว่าคนอื่น แล้วเค้าก็ไม่รับเรา เราเอาเงินเก็บก้อนสุดท้ายของแม่เข้ากรุงเทพเพื่อมาสอบ หวังไว้มากว่าจะได้ ตอนรู้ผลว่าไม่ได้ แทบไม่อยากกลับบ้านเลย เหมือนเอาความผิดหวังกลับไปฝากคนที่บ้าน  เราเสียใจนะ กลับมาบ้านเหมือนแม่ก็หงุดหงิดใส่ ตอนนี้เราก็ยังหาสมัครงานอยู่ทุกวันๆ ที่ไหนเปิดรับเราก็ยื่นไปหมด  เราเหนื่อย ท้อ  ส่วนเรื่องความรัก  เราคุยกับคนๆนึงมาเกือบสองปีแล้ว ตอนเค้าเข้ามาคือดีมาก พอคุยไปได้สักแปปสืบได้ว่ามีแฟนอยู่แล้ว เราเสียใจนะ เพราะเราเป็นคนรักใครแล้วเรารักมาก เราทุ่มให้หมดทุกอย่าง แต่เค้าก้ไม่ยอมปล่อยเราไป  ตอนนี้เรารักเค้ามากเรื่อยๆ ความรู้สึกมันมากขึ้นๆ จนกลัวว่ามันจะหยุดไม่อยู่ ส่วนเค้าก็ไม่ได้ทำอะไรให้มันชัดเจนขึ้นมาเลย พอเราจะไปเค้าเหมือนยื้อดึงไว้  พอเราอยู่เค้าก็ไม่สนใจ เราพยายามกับมันมาก เราท้อ เราเหนื่อยมาก  เราเหมือนคนไม่มีค่า  เราคิดอยากตายอยู่ทุกๆวัน เราร้องไห้ตลอดทุกวัน  ระบายกับเพื่อนก็พูดได้ไม่หมด เราอึดอัด รู้สึกโลกมันโหดร้ายกับเรามากจนไม่อยากอยู่แล้ว  ท้อมาก อยากตาย