แค่ขอพื้นที่ระบายความรู้สึก😔

ไม่ไหร่จะจำ ไม่ไหร่จะจบ  เสียใจหรอมันไม่มากไปกว่านี้หรอก...เพราะทุกวันนี้ก็ไม่ได้สุขอะไร อยู่เพราะภาระที่ก่อ ภาระทางกาย ภาระทางวัตถุ ไม่เป็นไร ขอให้ร่างกายมันไหว ให้ชะตาเข้าข้างเราด้านทำมาหากินก็พอ และให้ลูก2คนเป็นเด็กดีให้ได้ 
มันก็เรื่องราวเดิมๆ ที่ไม่รู้ตอนไหนจะพังลง 
ใครจะมองยังไง จงภูมิใจที่สองมือสองตีนตัวเองอดทนอดกลั้นทำ 
รักตัวเองให้มากๆๆๆๆๆๆ 
มีแค่เรา แค่ฉัตร แค่ณิริน มันคือสุข ไม่ต้องคิดเยอะ คิดแค่มีเงินส่งเรียน มีเงินสำรองสักก่อนเท่าที่ทำได้เป็นต้นทุน รับผิดชอบภาระตัวเอง
เรื่องๆให้มันเป็นสิ่งผลักให้เราสู้  
คิดอยากหนีไป หนีไปหรือตาย คิดจริง ไม่ได้คิดเพราะเรียกร้อง เปล่าประโยชน์ คนถ้าคิดที่ช่วยกันผยุงเราไม่ต้องเรียกร้อง
แต่เพราะเราห่วง  วันไหนที่หมดแรงใจสู้คงสักทาง 
บ้าน รถ มันไม่ใช่ความสุข สุขอยู่ที่การกระทำ ชีวิตวัยหาเงิน วัยมีครอบครัวมันเหนื่อย 
เราเหมือนตัวคนเดียวถ้าไม่คิดว่ามีลูก พ่อแม่ช่วยเราได้ แต่ไม่ใช่ที่รับฟังทุกข์ที้เราเจอ
นี้คือชีวิตจริง เป็นหมีควายที่เอาลูกไปร.ร. ไปซื้อของขาย ไปขายของเป็นลูกน้องตัวเองตีไป10โมงถึง2ทุ่ม เพื่อเก็บเงินให้ได้2,000 ต่อวันขึ้นไป ไม่งั้นชีวิตไม่รอดแน่ๆ กลับบ้าน วนเวียนแบบนี้ มันก็ปกติธรรมดา เราพอใจกับวงจรแบบนี้ เพราะเราตัดสินใจเป็นแม่ค้า แต่ที่เราต้องทำใจคือบริบทในชีวิตที่มันมีแต่เรื่องๆที่บรรยายไปไม่มีใครเข้าใจ ได้แต่มองคนที่มีครอบครัวมีความสุข ไม่อิจฉานะ เค้าโชคดีจัง แต่เราช่างโชคร้าย ..."เลือดทางผิด พลาด" คำๆนี้มันขึ้นสมอง แต่ไม่จำ ไม่จำเพราะเคยคิดมันคงจะคลี่คลายในสักวัน แต่วันนี้วันที่เราคิดว่าทุ่มสุดแล้ว เลิกคิดแล้วว่ามันจะเปลี่ยนได้ 
สิ่งทีรออย่างมีความหวังคือ สักวันเราจะหลุดพ้น