เรื่องของผมเอง เข้าเรื่องเลยนะครับ
1. ผมซื้อต่อบ้านมือสองมาเจ็ดปีแล้ว ลักษณะเป็นบ้านทาวโฮมที่ไม่มีครัวในตัวบ้าน (ฟังค์ชั่นออกแบบมาให้มีแค่เคาเตอร์เล็กๆไว้ชงกาแฟเท่านั้น) ด้วยหน้าที่ภาระงานที่ต้องทำงานเป็นชิฟต์กลางคืน (คือเริ่มงานสามสี่ทุ่ม เลิกหกโมงเช้า) ทำให้กลับถึงบ้านตอนเช้าก็หลับ ตื่นมาบ่ายๆก็เดินออกไปตลาดหน้าหมู่บ้าน หาอะไรทานมื้อบ่าย และซื้อข้าวห่อเผื่อไว้สำหรับมื้อเย็น ก่อนกลับเข้าออฟฟิศไปทำงาน
ปัญหาคือ > แม่ผมสั่งให้ผมต่อเติมหลังบ้านเพื่อทำครัวไทย ผมบอกแม่ว่าผมไม่ต้องการทำในตอนนี้ เพราะค่าใช้จ่ายสูงมาก (พื้นที่ประมาณ15ตรม) รวมลงเข็ม ทำฐาน ก่ออิฐ วางระบบท่อน้ำ หลังคา บลาๆ เคยหาผรม.มาตีราคา ถูกสุดเคยได้ราคาที่ 3แสน แพงสุดโดนไป5แสน
ความเสี่ยงอีกเรื่องคือ ข้างบ้านผมในหมู่บ้าน ไม่มีใครทำแล้วไม่ทรุดสักราย เพราะอดีตหมู่บ้านผมเป็นดินอ่อนสไตล์กรุงเทพ พอผมค้านแม่ แม่ก็ตอบกลับมาว่า "มีบ้านก็ต้องมีครัวสิลูก" ซึ่ง...มันไม่สอดคล้องกับชีวิตผมในปัจจุบันที่อยู่ตัวคนเดียว และไม่ได้แต่งงานหรือมีลูก ผมเลยรู้สึกไม่อยากลงทุนกับมัน
2. ผมมีแฟนครับ ทำงานเป็นพยาบาลที่เข้ากะกลางคืน ดึกพอๆกับผม แฟนผมไม่ได้กดดันอะไรในเรื่องค่าใช้จ่ายอะไร จนกระทั่งช่วงปีใหม่ ผมนั่งแท็กซี่ไปเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่แฟน อยู่ดีๆแฟนก็ถามว่า "เธอซื้อรถสักคันดีไหม" คือแฟนผมบอกว่าไหนๆผมมีบ้าน(ที่ผ่อนมาได้ 70เปอร์เซนแล้ว) ก็น่าจะมีรถสักคันได้แล้ว เผื่อวันไหนใครมีธุระจะได้ใช้รถ ผลัดกันขับ หรือวันไหนวันหยุดจะได้ไปเที่ยวด้วยกัน
ปัญหาคือ > ทุกวันนี้หมู่บ้านผม นั่งมอไซค์วินออกไปแค่สามกิโลก็จะถึงสถานีบีทีเอส (สถานีชานเมืองหน่อยๆ) และการไปทำงานของผมตลอดเจ็ดปีนี้ก็พึ่งบีทีเอสเป็นหลัก และทุกเสาร์อาทิตย์ถ้าอยากไปไหน ก็จะใช้แท็กซี่ตลอด
เรื่องรถเป็นอะไรที่รู้กันอยู่แล้วว่า มีแต่ค่าใช้จ่าย ค่าเสื่อม ค่ารายปีต่างๆ พอผมลองหาข้อมูลเรื่องรถก็พบว่าตัวเองคงมีความสามารถแค่ Eco Car สักคันนึง
พอมาคิดต้นทุนเรื่องพวกนี้ ค่ารถตีกลมๆว่า 700,000 กับ ค่าต่อเติมครัวหลังบ้านตีถูกสุดก็ 300,000
รวมไปรวมมา มัน 1ล้านครับ
ซึ่งเงิน 1ล้านเนี่ย มันคือเงินเก็บของผมตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมาเลย ซึ่งยอมรับว่าไม่ได้เยอะหรอกครับเมื่อเทียบกับคนอื่น แต่ก็ตั้งใจเก็บเท่าที่ทำได้แล้วหล่ะ
ทุกวันนี้เวลาถูกคาดหวังให้ลงเงินเพื่อทำอะไรใหญ่ๆ จะกลายเป็นคนกลัวการใช้เงินไปเลย เพราะผมก็มองว่ามันไม่ได้สร้างรายได้กลับมาจริงๆ
ถ้าผมลงทุนสร้างครัว แล้วเปิดขายอาหารเดลิเวอรี่ มันก็ยังพอเข้าใจได้ หรือ ถอยรถแล้วไปขับแกร็บหรือเอารถไปใช้ออกหาเงิน ก็พอเข้าใจได้ แต่ส่วนตัวเราเป็นมนุษย์เงินเดือน ไม่ได้ทำอะไรพวกนี้อยู่แล้ว ผมเลยมองไม่เห็นถึงความจำเป็นในการใช้เงินในช่วงนี้เลย
อยากทราบว่ามีใครเคยเจอแบบผมไหมครับ แล้วเจอในเรื่องถูกขอให้ใช้เงินในเรื่องอะไรบ้าง และคุณแก้ปัญหาหรือปรับความเข้าใจยังไงกันบ้างครับ
ขอบคุณครับ
ใครเคยทะเลาะกับคนที่บ้านหรือคนรัก เรื่องการใช้เงินก้อนใหญ่เพื่ออะไรสักอย่างที่ไม่สร้างรายได้กลับมาไหมครับ
1. ผมซื้อต่อบ้านมือสองมาเจ็ดปีแล้ว ลักษณะเป็นบ้านทาวโฮมที่ไม่มีครัวในตัวบ้าน (ฟังค์ชั่นออกแบบมาให้มีแค่เคาเตอร์เล็กๆไว้ชงกาแฟเท่านั้น) ด้วยหน้าที่ภาระงานที่ต้องทำงานเป็นชิฟต์กลางคืน (คือเริ่มงานสามสี่ทุ่ม เลิกหกโมงเช้า) ทำให้กลับถึงบ้านตอนเช้าก็หลับ ตื่นมาบ่ายๆก็เดินออกไปตลาดหน้าหมู่บ้าน หาอะไรทานมื้อบ่าย และซื้อข้าวห่อเผื่อไว้สำหรับมื้อเย็น ก่อนกลับเข้าออฟฟิศไปทำงาน
ปัญหาคือ > แม่ผมสั่งให้ผมต่อเติมหลังบ้านเพื่อทำครัวไทย ผมบอกแม่ว่าผมไม่ต้องการทำในตอนนี้ เพราะค่าใช้จ่ายสูงมาก (พื้นที่ประมาณ15ตรม) รวมลงเข็ม ทำฐาน ก่ออิฐ วางระบบท่อน้ำ หลังคา บลาๆ เคยหาผรม.มาตีราคา ถูกสุดเคยได้ราคาที่ 3แสน แพงสุดโดนไป5แสน
ความเสี่ยงอีกเรื่องคือ ข้างบ้านผมในหมู่บ้าน ไม่มีใครทำแล้วไม่ทรุดสักราย เพราะอดีตหมู่บ้านผมเป็นดินอ่อนสไตล์กรุงเทพ พอผมค้านแม่ แม่ก็ตอบกลับมาว่า "มีบ้านก็ต้องมีครัวสิลูก" ซึ่ง...มันไม่สอดคล้องกับชีวิตผมในปัจจุบันที่อยู่ตัวคนเดียว และไม่ได้แต่งงานหรือมีลูก ผมเลยรู้สึกไม่อยากลงทุนกับมัน
2. ผมมีแฟนครับ ทำงานเป็นพยาบาลที่เข้ากะกลางคืน ดึกพอๆกับผม แฟนผมไม่ได้กดดันอะไรในเรื่องค่าใช้จ่ายอะไร จนกระทั่งช่วงปีใหม่ ผมนั่งแท็กซี่ไปเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่แฟน อยู่ดีๆแฟนก็ถามว่า "เธอซื้อรถสักคันดีไหม" คือแฟนผมบอกว่าไหนๆผมมีบ้าน(ที่ผ่อนมาได้ 70เปอร์เซนแล้ว) ก็น่าจะมีรถสักคันได้แล้ว เผื่อวันไหนใครมีธุระจะได้ใช้รถ ผลัดกันขับ หรือวันไหนวันหยุดจะได้ไปเที่ยวด้วยกัน
ปัญหาคือ > ทุกวันนี้หมู่บ้านผม นั่งมอไซค์วินออกไปแค่สามกิโลก็จะถึงสถานีบีทีเอส (สถานีชานเมืองหน่อยๆ) และการไปทำงานของผมตลอดเจ็ดปีนี้ก็พึ่งบีทีเอสเป็นหลัก และทุกเสาร์อาทิตย์ถ้าอยากไปไหน ก็จะใช้แท็กซี่ตลอด
เรื่องรถเป็นอะไรที่รู้กันอยู่แล้วว่า มีแต่ค่าใช้จ่าย ค่าเสื่อม ค่ารายปีต่างๆ พอผมลองหาข้อมูลเรื่องรถก็พบว่าตัวเองคงมีความสามารถแค่ Eco Car สักคันนึง
พอมาคิดต้นทุนเรื่องพวกนี้ ค่ารถตีกลมๆว่า 700,000 กับ ค่าต่อเติมครัวหลังบ้านตีถูกสุดก็ 300,000
รวมไปรวมมา มัน 1ล้านครับ
ซึ่งเงิน 1ล้านเนี่ย มันคือเงินเก็บของผมตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมาเลย ซึ่งยอมรับว่าไม่ได้เยอะหรอกครับเมื่อเทียบกับคนอื่น แต่ก็ตั้งใจเก็บเท่าที่ทำได้แล้วหล่ะ
ทุกวันนี้เวลาถูกคาดหวังให้ลงเงินเพื่อทำอะไรใหญ่ๆ จะกลายเป็นคนกลัวการใช้เงินไปเลย เพราะผมก็มองว่ามันไม่ได้สร้างรายได้กลับมาจริงๆ
ถ้าผมลงทุนสร้างครัว แล้วเปิดขายอาหารเดลิเวอรี่ มันก็ยังพอเข้าใจได้ หรือ ถอยรถแล้วไปขับแกร็บหรือเอารถไปใช้ออกหาเงิน ก็พอเข้าใจได้ แต่ส่วนตัวเราเป็นมนุษย์เงินเดือน ไม่ได้ทำอะไรพวกนี้อยู่แล้ว ผมเลยมองไม่เห็นถึงความจำเป็นในการใช้เงินในช่วงนี้เลย
อยากทราบว่ามีใครเคยเจอแบบผมไหมครับ แล้วเจอในเรื่องถูกขอให้ใช้เงินในเรื่องอะไรบ้าง และคุณแก้ปัญหาหรือปรับความเข้าใจยังไงกันบ้างครับ
ขอบคุณครับ