แบบนี้เรียกว่า รู้สึกตัวทั่วพร้อม หรือไม่ครับ

เวลาเอาจิตมาวางไว้ที่กาย รับรู้ถึงลมหายใจเข้ามาที่กลางอกแล้วแผ่ขยายออกไปทั่วทั้งกาย พร้อมกับความซาบซ่านแผ่กระจายออกไปจากกลางอกแผ่ไปทั่วร่างกายทุกอณูรูขุมขนของร่างกาย รู้สึกซาบซ่านของผิวหนังและรูขุมขน
แต่เมื่อเอาจิตมาวางไว้ที่ปลายจมูกจะรู้สึกถึงลมหายใจเข้าออกชัดเจน ไม่รู้สึกของความซาบซ่านของกาย

เมื่อกำหนดดูความซาบซ่านของกายนั้นไปเรื่อยๆจะรับรู้ลมหายใจน้อยลงเรื่อยๆ เหลือแต่ความซาบซ่านของกาย เมื่อลมหายใจหายดับสนิท ความซาบซ่านก็ค่อยๆหายไป เหลือแต่ความว่างมืดสนิทและจิตตั้งมั่น เหมือนดำดิ่งไปกับความว่างนั้น แต่มีสติรู้บริบูรณ์ ขณะจิตรวมจิตจะไม่สามารถถอนออกจากสมาธิได้ทันที ต้องให้จิตอยู่ในความสงบจะถอนออกมาของจิตเอง

อยากถามว่าแบบนี้เรียกว่าความรู้สึกตัวทั่วพร้อมหรือไม่
ผมควรเอาจิตมาวางไว้ที่ปลายจมูกหรือที่กายดีครับ