เรียนจบมา10ปีทำไมยังจนเหมือนเดิมเลย

ผมก็เกิดมาจน ในสลัม
หาเงินเรียนเองตั้งแต่ ม.ต้น
ลูกคนจีน จะพูดเสมอว่า อย่านอนตื่นสาย อย่าอายทำกิน อย่าหมิ่นเงินน้อย อย่าคอยวาสนา
ไอ้ประโยคนี้แหละ ที่มันเหมือนบอกผมว่า ถ้าขี้เกียจ แล้วเป็นกาก
ผมเคยตื่นสายแค่ไม่กี่ครั้ง โดนด่าแบบเชิงดูถูก
ทุกวันนี้ ผมไม่ได้รวย แต่ก็ไม่ได้จน
ทำมาหาเก็บ แทบไม่ใช้เงินเลย
ลงทุนอะไรก็ไม่เป็น เก็บอย่างเดียว
อะไรเขียมได้ เขียม
อาหารตามห้าง แทบไม่ได้รับรู้รสชาติมันเลย
ทุกวันนี้ ยังทำกับข้าวกินเองอยู่เลย
ประหยัดได้ ประหยัด
เงินเก็บ ถึงจะมีน้อย แค่ไม่กี่แสนบาท
แต่มันเป็นเงินสำรอง ไม่ให้ผมลำบาก เวลาจะใช้เงิน
โชคชะตา เรากำหนดเอง

จริงเหลือเกินครับที่เขาบอกว่าคิดอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น
บางคนเรียนจบมาด้วยกันทุกวันนี้ยังไม่เป็นโล้เป็นพาย
โทษแต่คนอื่น โชคดีที่เราไม่ได้เป็นแบบนั้น

เอะอะ โยนไปให้เป็นเรื่องของคนยุคก่อน สบายกว่ายุคนี้ ปรับความคิดใหม่เถอะ
แต่ละช่วงมันก็มีฐานเงินเดือน ค่าเงิน อัตราเงินเฟ้อในช่วงของมัน

ถ้าผมพูดว่า หูยย ทำไมสมัยนี้เงินเดือนคนรุ่นใหม่เยอะจัง โดยเฉพาะสายไอที เขียนโปรแกรม เงินเดือนต่ำๆ ก็ 5-6 หมื่นล่ะ
การที่ จขกท. ทำไม่ได้แบบนี้ คือ จขกท. ไม่มีความสามารถเองใช่หรือไม่

อ้อ!

พอดีข้าพเจ้าเกิดมา 60+ ปีแล้วน่ะ
พ่อแม่ก็ไม่ได้มีอะไรให้มากกว่า ได้เรียนจบ ป ตรี แล้ว ออกไปปากกัดตีนถีบเอาเอง

ตอนทำงาน (หนัก) 10 ปีแรก ก็ยังจนนะ ไม่มีรถเก๋งสวยๆ ขับ
ได้บ้านมาหลังเดียวตอนนั้น เล็กๆ 40 ตร.ว.

แต่หลังจากนั้น ยิ่งทำงานหนักขึ้นเรื่อยๆ ก็จนน้อยลงๆ
ไม่ได้มีเวลามานั่งรำพันรันทดโชคชะตาฟ้าลิขิตอะไร
วันๆ ตั้งใจหาเงินให้ได้มากกว่าที่จะใช้ ไม่สร้างหนี้

ไม่มีอะไร
ก็แค่อยากบอกว่า คนที่ ไม่เก่ง เขาทำกันยังไง ถึง ไม่จน น่ะ