สวัสดีผมชื่อ ป้อง แล้วผมอยากจะเล่าเรื่องราวตอนที่ผมมีความรัก
เรื่องมันเริ่มตอนม.3ผมย้ายโรงเรียนแต่ก็ระหว่างย้ายผมก็มาแก้งานที่รร.
แล้วผมได้คุยกับเพื่อนสาวที่ตอนอยู่ด้วยกันก็ไม่สนิทแต่พอเราจะออกเขาก็มาชวนเราคุยมาชวนเล่นเกมผมก็อยู่ด้วยกันในโลกออนไลน์เล่นเกม มีความสุขมันเหมือนฝันแต่มันไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด มีผช.ที่เคยจีบเข้ามาหาเขาและก็มีผช.อีกคนที่มาเล่นเกมด้วย ผมเลยรู้สึกตัวเองยังดีไม่พอผมจึงตัดสินใจเดินออกมาใช้ชีวิตแบบโดดเดี่ยวบนทางของตัวเองและมันก็สำเร็จผมได้แข่งขัน ผมได้การยอมรับจากคนที่นี่ และผมเหมือนราชาที่อยู่บนบัลลังไม่มีใครปฏิเสธในตัวผม นั้นแหละครับมันเป็นอีโก้มันมาทันทีผมคิดว่าผมเก่งมากๆแต่วันนึงอาจารได้ถามผมว่าจะเรียนต่อที่นี่ไหมผมจึงบอกไปว่าไม่ผมจะออกไปทำธุรกิจหลังจากนั้น อาจารก็ไม่เสนองานแข่งขันหรืออะไรให้ผมเหมือนโดนปลดยศเป็นคนธรรมดาความรู้สึกมันแย่มากแล้วผมก็เลยคิดทบทวนว่าตัวเองทำอะไรลงไปทำให้หลายๆคนเสียใจเพราะทางที่ผมกำลังเดินอยู่มันต้องเสียหลายอย่างไปทั้งเพื่อนทั้งคนรักและหลายๆอย่างแต่จริงๆคิดว่าผมแค่ไม่รู้จักกึ่งกลางทำอะไรก็ต้องดีสุดหรือแย่สุดตลอดผมเสียใจ ผมอยากกลับไปขอโทษเขาผมจึงตามหาเขาหลายครั้งไปรร.20ครั้งไม่เจอไปดูหนังแต่โชคชะตาก็ตลกเสมอแหละเขาดูไปก่อนแล้วเมื่อวาน ไปกินบุฟเฟ่ต์เขากลับไปกินอีกร้าน นั้นแหละผมเลยคิดว่าผมไม่คู่ควรจึงฝึกตัวเองให้อยู่ในกึ่งกลางที่สุดพัฒนาจิตใจ ร่างกายความคิดให้โตเพื่อวันนึงจะได้กลับไปหาเขาแต่ผมรู้มันไม่ง่ายหรอกผมคิดว่าเขาคงโกรธที่อยู่ๆก็มาอยู่ๆก็ไปทำเหมือนเขาเป็นของเล่นผมไม่รู้ว่าเขาจะโกรธไหมผมมีเขาเป็นแรงผลักดันผมอยากให้เขากลับมาผมคิดว่าครั้งนี้คงเป็นโอกาสสุดท้ายแล้วมันน่าตื่นเต้นเหมือนเรากำลังกึ่งรอดกึ่งตาย555
อีกไม่นานก็จะวันเกิดเขา
(โอกาสสุดท้าย)
ช่วยแนะนำผมหน่อยหรือด่าผมแบบแรงๆก็ได้
ปล. ตลอดเวลาที่ผมอยู่ด้วยผมไม่ค่อยรู้เลยว่าผมได้สิทธิเหนือกว่าผช.คนอื่นได้คุยได้ลงสตอรี่วันเกิดเขาก็ทักมาหาผม ตอนนั้นผมคิดว่าไม่ใช่รักจากผมแต่เป็นแค่อยากชนะผช.คนอื่นเท่านั้น แต่ตอนนี้มันคือ รัก
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับหวังว่าจะเป็นแรงบัลดานใจให้เพื่อนๆถ้าเขียนแล้วงงขอโทษนะจริงๆเรื่องยาวกว่านี้
บทเรียนแห่งรักของนายอีโก้
เรื่องมันเริ่มตอนม.3ผมย้ายโรงเรียนแต่ก็ระหว่างย้ายผมก็มาแก้งานที่รร.
แล้วผมได้คุยกับเพื่อนสาวที่ตอนอยู่ด้วยกันก็ไม่สนิทแต่พอเราจะออกเขาก็มาชวนเราคุยมาชวนเล่นเกมผมก็อยู่ด้วยกันในโลกออนไลน์เล่นเกม มีความสุขมันเหมือนฝันแต่มันไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด มีผช.ที่เคยจีบเข้ามาหาเขาและก็มีผช.อีกคนที่มาเล่นเกมด้วย ผมเลยรู้สึกตัวเองยังดีไม่พอผมจึงตัดสินใจเดินออกมาใช้ชีวิตแบบโดดเดี่ยวบนทางของตัวเองและมันก็สำเร็จผมได้แข่งขัน ผมได้การยอมรับจากคนที่นี่ และผมเหมือนราชาที่อยู่บนบัลลังไม่มีใครปฏิเสธในตัวผม นั้นแหละครับมันเป็นอีโก้มันมาทันทีผมคิดว่าผมเก่งมากๆแต่วันนึงอาจารได้ถามผมว่าจะเรียนต่อที่นี่ไหมผมจึงบอกไปว่าไม่ผมจะออกไปทำธุรกิจหลังจากนั้น อาจารก็ไม่เสนองานแข่งขันหรืออะไรให้ผมเหมือนโดนปลดยศเป็นคนธรรมดาความรู้สึกมันแย่มากแล้วผมก็เลยคิดทบทวนว่าตัวเองทำอะไรลงไปทำให้หลายๆคนเสียใจเพราะทางที่ผมกำลังเดินอยู่มันต้องเสียหลายอย่างไปทั้งเพื่อนทั้งคนรักและหลายๆอย่างแต่จริงๆคิดว่าผมแค่ไม่รู้จักกึ่งกลางทำอะไรก็ต้องดีสุดหรือแย่สุดตลอดผมเสียใจ ผมอยากกลับไปขอโทษเขาผมจึงตามหาเขาหลายครั้งไปรร.20ครั้งไม่เจอไปดูหนังแต่โชคชะตาก็ตลกเสมอแหละเขาดูไปก่อนแล้วเมื่อวาน ไปกินบุฟเฟ่ต์เขากลับไปกินอีกร้าน นั้นแหละผมเลยคิดว่าผมไม่คู่ควรจึงฝึกตัวเองให้อยู่ในกึ่งกลางที่สุดพัฒนาจิตใจ ร่างกายความคิดให้โตเพื่อวันนึงจะได้กลับไปหาเขาแต่ผมรู้มันไม่ง่ายหรอกผมคิดว่าเขาคงโกรธที่อยู่ๆก็มาอยู่ๆก็ไปทำเหมือนเขาเป็นของเล่นผมไม่รู้ว่าเขาจะโกรธไหมผมมีเขาเป็นแรงผลักดันผมอยากให้เขากลับมาผมคิดว่าครั้งนี้คงเป็นโอกาสสุดท้ายแล้วมันน่าตื่นเต้นเหมือนเรากำลังกึ่งรอดกึ่งตาย555
อีกไม่นานก็จะวันเกิดเขา
(โอกาสสุดท้าย)
ช่วยแนะนำผมหน่อยหรือด่าผมแบบแรงๆก็ได้
ปล. ตลอดเวลาที่ผมอยู่ด้วยผมไม่ค่อยรู้เลยว่าผมได้สิทธิเหนือกว่าผช.คนอื่นได้คุยได้ลงสตอรี่วันเกิดเขาก็ทักมาหาผม ตอนนั้นผมคิดว่าไม่ใช่รักจากผมแต่เป็นแค่อยากชนะผช.คนอื่นเท่านั้น แต่ตอนนี้มันคือ รัก
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับหวังว่าจะเป็นแรงบัลดานใจให้เพื่อนๆถ้าเขียนแล้วงงขอโทษนะจริงๆเรื่องยาวกว่านี้