วันนี้เป็นวันที่เราต้องตัดสินใจว่าเราจะซิ่วไปเรียนปี1ใหม่หรือทนต่อไปดี
ตอนนี้เรียนเทอมสองอีก2เดือนจบปี1แล้วท้าวความตอนที่เรากำลังขึ้นปี1ใหม่
คือเรามาเรียนไกลบ้านมากบ้านเราอยู่จังหวัดหนึ่งแต่ต้องมาเรียนมหาลัยที่ไกลบ้านมากมาเรียนอยู่ต่างจังหวัดซึ่งเราไม่เคยไปไหนไกลขนาดนี้เลยมาเรียนที่ไกลบ้านเข้ามาตอนปี1แรกๆก็ดีอยู่นะดูมีเพื่อนเยอะแต่เล่นด้วยได้อยู่3เดือนทะเลาะกันกลุ่มแตกมันเอาเรื่องที่เราเคยเล่าให้พูดให้คนอื่นฟังเอาเราไปเผ้าแบบสุดๆจนเป็นเรื่องใหญ่เราโดดคนครึ่งห้องเลยอะโพสด่าเม้นด่าตอนคบกับพวกนั้นก็เป่าหูให้เราไม่ชอบคนนั้นคนนี้เราก็ด้วยความโมโหก็ด่าคนอื่นไว้เยอะจนพอตอนนี้ไม่มีใครชอบเราด้วยซ้ำอะไรที่เราเคยทำดีไว้เขาไม่เคยจำเลยจำเอาแต่สิ่งที่เราไม่ดีไว้ตอนนี้เหลือเพื่อนแค่คนเดียวเราลำบากมากเวลาทำงานกลุ่มก็ไม่มีใครอยากให้อยู่ด้วยเพราะความที่เขาเล่นด้วยกันเป็นกลุ่มของเขาแล้วและส่วนหนึ่งเขามองเราเป็นคนไม่ดีไปแล้วเลยไม่มีใครอยากยุ่งกับเราเท่าไหร่เวลาเราออกไปนำเสนอไม่มีแม้กระทั่งเสียงปรบมือไม่มีแม้กระทั่งเสียงหัวเราะหรือรอยยิ้มเวลาเราทำตัวโก๊ะๆเรายอมรับเราชอบสาขาภาษาอังกฤษมากแต่เราอ่อนที่สุดห้องจริงๆทุกคนั้งที่สอบก็ได้คะแนนน้อยตลอดเรารู้สึกด้อยมากๆถ้ามีเพื่อนคอยซัพพอร์ตก็ดีสิแต่นี้ไม่มีเลยมีแต่คอยเยาะเย้ยเราอึดอัดมากเวลาถามงานก็ไม่ใครตอบเพื่อนที่เล่นด้วยก็คงอึดอัดที่ต้องพอยไม่มีเพื่อนคบไปด้วยนางก็เป็นคนเก็บตัวเราเลยต้องไปกินข้าวคนเดียวไปออกค่ายทำกิจกรรมคนเดียวเหงามากกับการมาเรียนที่ไกลๆบ้านแบบนี้ไม่ค่อยพึ่งพาใครได้ป่วยมาต้องดูแลตัวเองเวลาไปเรียนก็โดนพูดแซะพูดใส่ตลอดไปปรึกษาพี่รหัสนางก็น่ารักแต่พักหลังนางงอนเราที่ไม่ค่อยพูดกับนางแบบเราชอบนางนิ่งนางก็หาว่าเราหน้าเหวี่ยงใส่เราก็เลยขอโทษไปนางก็ห่างขสกเราไปเลย เราเหนื่อยมาที่ต้องทนมาตั้งหลายเดือน *ประเด็นคือเราเคยเหตุการณ์แบบนี้ตอนมัธยมปลายเราทนมาตั้ง3ปีกับการโดนหักหลังโดนพูดใส่โดนนินทาเราคิดว่าขึ้นมหาลัยจะเป็นการเริ่มต้นใหม่แต่ไม่เลยเราเจอแบบเดิมแถมไม่มีแม่ให้ค่อยปรึกษาเรา
อดทนมาจนตอนนี้อีก2เดือนจะจบปี1แล้วเราเลยตัดสินใจพูดกับแม่แม่ก็เข้าใจแม่ให้เราเลือกว่าพรุ่งนี้จะกลับไปเรียนหรือไปลาออกแล้วเรียนปี1ใหม่ที่ใกล้ๆบ้านดีอย่างน้อยจะพอมีเพื่อนเก่าที่เคยเรียนด้วยกันจังหวัดนี้ ...แต่เราก็เสียดายหรือเราควรทนต่อไปดีเราไม่ควรเป็นผู้แพ้ดีทุกคนได้อ่านแล้วคิดยังไงค่ะ
บุคคลโดนสาปให้โดนหักหลัง
ตอนนี้เรียนเทอมสองอีก2เดือนจบปี1แล้วท้าวความตอนที่เรากำลังขึ้นปี1ใหม่
คือเรามาเรียนไกลบ้านมากบ้านเราอยู่จังหวัดหนึ่งแต่ต้องมาเรียนมหาลัยที่ไกลบ้านมากมาเรียนอยู่ต่างจังหวัดซึ่งเราไม่เคยไปไหนไกลขนาดนี้เลยมาเรียนที่ไกลบ้านเข้ามาตอนปี1แรกๆก็ดีอยู่นะดูมีเพื่อนเยอะแต่เล่นด้วยได้อยู่3เดือนทะเลาะกันกลุ่มแตกมันเอาเรื่องที่เราเคยเล่าให้พูดให้คนอื่นฟังเอาเราไปเผ้าแบบสุดๆจนเป็นเรื่องใหญ่เราโดดคนครึ่งห้องเลยอะโพสด่าเม้นด่าตอนคบกับพวกนั้นก็เป่าหูให้เราไม่ชอบคนนั้นคนนี้เราก็ด้วยความโมโหก็ด่าคนอื่นไว้เยอะจนพอตอนนี้ไม่มีใครชอบเราด้วยซ้ำอะไรที่เราเคยทำดีไว้เขาไม่เคยจำเลยจำเอาแต่สิ่งที่เราไม่ดีไว้ตอนนี้เหลือเพื่อนแค่คนเดียวเราลำบากมากเวลาทำงานกลุ่มก็ไม่มีใครอยากให้อยู่ด้วยเพราะความที่เขาเล่นด้วยกันเป็นกลุ่มของเขาแล้วและส่วนหนึ่งเขามองเราเป็นคนไม่ดีไปแล้วเลยไม่มีใครอยากยุ่งกับเราเท่าไหร่เวลาเราออกไปนำเสนอไม่มีแม้กระทั่งเสียงปรบมือไม่มีแม้กระทั่งเสียงหัวเราะหรือรอยยิ้มเวลาเราทำตัวโก๊ะๆเรายอมรับเราชอบสาขาภาษาอังกฤษมากแต่เราอ่อนที่สุดห้องจริงๆทุกคนั้งที่สอบก็ได้คะแนนน้อยตลอดเรารู้สึกด้อยมากๆถ้ามีเพื่อนคอยซัพพอร์ตก็ดีสิแต่นี้ไม่มีเลยมีแต่คอยเยาะเย้ยเราอึดอัดมากเวลาถามงานก็ไม่ใครตอบเพื่อนที่เล่นด้วยก็คงอึดอัดที่ต้องพอยไม่มีเพื่อนคบไปด้วยนางก็เป็นคนเก็บตัวเราเลยต้องไปกินข้าวคนเดียวไปออกค่ายทำกิจกรรมคนเดียวเหงามากกับการมาเรียนที่ไกลๆบ้านแบบนี้ไม่ค่อยพึ่งพาใครได้ป่วยมาต้องดูแลตัวเองเวลาไปเรียนก็โดนพูดแซะพูดใส่ตลอดไปปรึกษาพี่รหัสนางก็น่ารักแต่พักหลังนางงอนเราที่ไม่ค่อยพูดกับนางแบบเราชอบนางนิ่งนางก็หาว่าเราหน้าเหวี่ยงใส่เราก็เลยขอโทษไปนางก็ห่างขสกเราไปเลย เราเหนื่อยมาที่ต้องทนมาตั้งหลายเดือน *ประเด็นคือเราเคยเหตุการณ์แบบนี้ตอนมัธยมปลายเราทนมาตั้ง3ปีกับการโดนหักหลังโดนพูดใส่โดนนินทาเราคิดว่าขึ้นมหาลัยจะเป็นการเริ่มต้นใหม่แต่ไม่เลยเราเจอแบบเดิมแถมไม่มีแม่ให้ค่อยปรึกษาเรา
อดทนมาจนตอนนี้อีก2เดือนจะจบปี1แล้วเราเลยตัดสินใจพูดกับแม่แม่ก็เข้าใจแม่ให้เราเลือกว่าพรุ่งนี้จะกลับไปเรียนหรือไปลาออกแล้วเรียนปี1ใหม่ที่ใกล้ๆบ้านดีอย่างน้อยจะพอมีเพื่อนเก่าที่เคยเรียนด้วยกันจังหวัดนี้ ...แต่เราก็เสียดายหรือเราควรทนต่อไปดีเราไม่ควรเป็นผู้แพ้ดีทุกคนได้อ่านแล้วคิดยังไงค่ะ