จะอยู่ต่อหรือยอมแค่นี้

สวัสดีเพื่อน ๆ ทุกคน วันนี้ผมอยากจะมาขอความคิดเห็นในเรื่องที่ผมจะเล่าในวันนี้ เรื่องที่ผมจะเล่าและความรักที่เกิดขึ้นนี้ เกิดขึ้นภายในร้านสะดวกซื้อแห่งนึง ตัวผมเป็นผู้ช่วยผู้จัดการร้าน ร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง ขึ้นชื่อว่าร้านสะดวกซื้อย่อมต้องมีพนักงาน มีน้องคนนึงที่ทำงานอยู่สาขาใกล้เคียงในช่วงปิดเทอม ได้มีคำสั่งย้ายสาขามาทำงานที่เดียวกับที่ผมอยู่ ครั้งแรกที่เราได้พบกันเป็นการพบกะนในฐานะลูกค้ากับพนักงาน ในการพบกันครั้งนี้เป็นการพบกันในฐานะผู้ร่วมงาน ตัวผมก็เพียงแต่คิดว่า คงเหมือนพนักงานคนอื่น ๆ ที่มาทำงานไปวัน ๆ เพียงเพื่อรับเงินเดือน ในแต่ละวันก็เท่านั้น แต่เมื่อระยะเวลาผ่านไป เธอคนนี้กลับทำให้ผมต้องมองเธอใหม่อีกครั้ง เธอช่างไม่เหมือนกับพนักงานคนไหนที่ผมเคยเจอมา เธอเป็นคนขยัน เหนื่อยยังไงก็ไม่ท้อ แม้กระทั่งตอนไม่สบาย เธอก็ยังไม่หยุดหากยังทำงานไหว ผมเคยถามเธอ ทำไมไม่สบายถึงไม่หยุดพัก เธอกลับตอบผมเพียงว่า จะให้หยุดแล้วคนที่เขากำลังรอกลับบ้านต้องมาทำงานในส่วนของเธอแทน เธอขอมาทำดีกว่า เรากลับนิ่งอึ้งในคำตอบของเธอ ในทางกลับกันคนในร้านมักจะขาดงานบ่อย โดยไปเที่ยวแล้วลาป่วย ผมเลยอยากรู้จักเธอให้มากขึ้น โดนที่ยังแอบหวังลึก ๆ ในใจ ขอให้เธอยังไม่มีใครในใจ เวลาผ่านเลยไป ทุกวันที่ผมอยู่ทำงานในรอบดึก ผมจะรีบเคลียงานให้เสร็จเพื่อจะซื้อข้าวให้เธอทานด้วยกันทุกเช้า เพียงหวังจะได้มีเวลาอยู่กับเธอเพียงซักนิดก็ยังดี ๆ แต่ฟ้าก็ยังมีตา ทำให้เรามีวันหยุดที่ตรงกัน ทำให้เราได้มีเวลามากขึ้น ผมเริ่มจะเข้ามามีบทบาทในชีวิตของเธอ จะความใกล้ชิดจนมากลายเป็นความผูกพัน ในที่สุดเราก็ได้เป็นแฟนกัน ผมกับเธอห่างกัน 7 ปี ช่วงเวลาที่เราคบกัน ผมเข้าใจนะ เพื่อน ๆ หลายคนคงคิดเหมือนผม ว่าถ้าหยุดเวลาได้เราคงอยากหยุดช่วงเวลาเหล่านั้นเอาไว้ แต่ผมยังเคยนึกอยู่เสอม ส่าอายุของเราห่างกับเธอ เธอจะมารักเราจริงหรอ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของในวันนั้น ก็ได้เปิดมือถือของเธอดู แล้วภาพในอดีตของผมก็ลอยเข้ามา ผมเคยสงสัยนะ ทำไมกันตลอดเวลาทำไมถึงไม่ค่อยได้เห็นรูปของผม ในเฟสเธอเลย แล้วผมก็เจอคำตอบในมือถือของเธอ เธอแอบสร้าง IG ลับโพสตั้งแต่ครั้งแรกพร้อมรุปถ่ายที่เราเจอกัน บรรยายทุกอย่างลงเรื่องเราของเรามาตลอด แต่ผมกลับนึกว่าเธอเพียงแค่คบกับผมเพียงช่วงปิดเทอม ผมเป็นคนเจออะไรมาเยอะ แต่กลับมีน้ำตาเมื่อเห็น IG ของเธอ มันทำให้ผมเข้าใจผู้หญิงคนนึงได้มากขึ้น แล้วก็ถึงเวลาเปิดเทอม เธอต้องไปเรียนต่อยังมหาลัยที่ไกลขึ้น ผมกล้าพูดได้เลยว่า ถ้าเป็นคนอื่น แม้ตัวอยู่ใกล้ก็อาจจะมีคนอื่นได้ แต่กลับคน ๆ นี้ ผมคิดแค่ว่าเธอคือรักที่ผมคิดว่าสุดท้ายของผมแล้ว แต่ด้วยปัญหาเรื่องภาระหนี้สินที่ผมเป็นอยู่เลยทำให้ไม่สามารถ ไปพบเธอได้อยู่ช่วงเวลานึง บวกกับการทำงานที่เพิ่มขึ้นเนื่องจากสภาพคนงานที่จำนวนลดลง ทำให้เวลาของเราที่มีให้กันเริ่มน้อยลง เธอเริ่มเปลี่ยนไป โดยที่เธอก็รู้แก่ใจ ว่าตัวเองเริ่มเปลี่ยน ส่วนตัวผมวุ่นกับงาน แล้วเดินเรื่องเอกสารเรื่องหนี้สิน แต่ความผิดครั้งนี้ ผมเข้าใจว่าผมมีเวลาให้เธอน้อยลง จนอาจจะมีมือที่สามเข้ามา ผมอยากให้เธอเข้าใจในตัวผม ว่าผมรักและไว้ใจเธอมาก เพียงหวังแค่เธอกลับมา ผมก็แค่คน ๆ นึง ที่อยากจะเจอ เป้าหมายสุดท้าย เพียงหวังแค่เธอกลับมา หรือผมควรหยุดแค่นี้