คือว่า เรากับคนคุยเก่าเราเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันเรียกเป็นAแล้วกันนะครับ
เราคุยกันได้ประมาณแปปเดียวประมาณ3เดือนตอนยังคุยกันเพื่อนในกลุ่มก็โอเคไม่ได้ว่าอะไรมาก
แต่พอเราเลิกคุยกับAทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิม เราเป็นคนขอเลิกคุยกับAเอง เราว่าเรากับAคงมีอะไรหลายๆอย่าง
ที่เราพยายามปรับกันไม่ได้ เรากับAก็พยายามกันแล้วแต่เราก็ยังแบบรู้สีกไม่ดีอยู่ เราเลยรู้สึกว่าพอดีกว่า (เราคงเห็นแก่ตัวมากๆเลยเนอะ)
ตอนเราเลิกคุยกันเราตกลงว่าจะเป็นเพื่อนกันได้ แต่Aขออย่างนึงคือ จะคุยกับใครก็ได้แต่อย่าคุยกับคนในสาขาได้ไหม เราก็ตกลงไป
หลังจากนั้นเรากับAก็ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ พอมหาลัยมีกิจกรรมเราก็ต้องซ้อมกิจกรรมเราแยกออกจากกลุ่มมาแค่คนเดียว
เเล้วเราก็ไม่ค่อยได้อยู่กับเพื่อนกลุ่มของเรา ปกติเราจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แต่พักหลังๆเราไปกับเพื่อน2คนเป็นประจำเรียกCกับDแล้วกัน
(2คนนี้ไม่ได้เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันกับเราที่ไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่รนในกลุ่มก็พอรู้จักกันอยู่บ้าง)
เพราะว่าเราเลิกซ้อมดึกมากแล้ว2คนนี้อยู่อีกฝ่ายก็เลิกดึกเหมือนกันเราเลยไปด้วยกันบ่อย พอเราไปบ่อยAกับเพื่อนอีกคนเรียกเป็นBแล้วกันก็เริ่มน้อยใจ
AกับB บอกว่าเราไม่มีเวลาให้เหมือนเมื่อก่อนเลยเราก็ขอโทษพวกเขาแค่เราก็มีเถียงกันบ้างแล้วเราก็ดีกัน หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไร
แต่พอหลังจากที่ผมประกวดดาวเดือนของมหาลัยเสร็จแล้วช่วงนั้นเราสนิทกับCมากทำให้เราไปไหนมาไหนด้วยกันมากขึ้น
แล้วเราก็ชอบกัน ใช่ครับมันไม่ควรเลย
เเล้วเราก็ตัดสินใจคุยกันหลังจากนั้นเราโทรไปบอกA ว่าเราคุยกับCครับ Aก็ไม่โอเค เราก็พยายามหาเหตุผลต่างๆจากความคิดเราไปบอกA
พอกลับมาคิดดูเเล้วเราสมเพชตัวเองมากที่ทำแบบนั้นไป Aบอกว่าถ้ามีงจะคุยกับCเราคงเป็นเพื่อนกันไม่ได้แล้วแหละ แล้วก็แยกย้ายกันไป
ตอนนั้นเรายังไม่ทันได้ขอโทษAด้วยซ้ำที่ทำตามที่สัญญาไม่ได้ เพราะเรามัวแต่จะหาเหตุผลจากความคิดเราที่จะทำให้Aเข้าใจ เราคงแย่มากๆเลย
ในตอนนั้นเราไม่รู้จริงๆว่าAรู้จักกับCขนาดนั้น เราคิดว่าคงแค่รู้จักกันผ่านๆ เราคิดแบบนั้นมาตลอดแต่มารู้ทีหลังว่าAมองCเป็นเพื่อนมาโดยตลอด
ลงsecที่เรียนด้วยกัน ชวนกันไปเที่ยว ผมไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้เลย ถ้าผมรู้ผมคงไม่ทำเรื่องน่ารังเกียจแบบนี้
หลังจากนั้นเรากับAก็ไม่ได้คุยกันอีกเลยครับแล้วBก็คงเกียจผมด้วยเพราะเขาสนิทกัน แต่เพื่อนที่เหลือในกลุ่มก็ไม่ได้อะไรนะครับ
เราก็ถามเพื่อนทุกคนเลยว่าAเป็นไงมั่ง ก็ยังแบบเขายังไม่อยากเจอหน้าเรา มีอยู่วันนึงผมเข้าไปในห้องที่มีเขาอยู่เขาหนีกลับเลยครับ
เราเลยถามเพื่อนว่าAไปไหนเพื่อนบอกไม่มันบอกไม่อยากเจอหน้ามีงอะ ยิ่งทำให้ผมรังเกียจตัวเองมากขึ้นทุกที
เราเลยตัดสินใจออกมาจากกลุ่มครับ เผื่อให้Aสบายใจขึ้น อย่างน้อยเราก็คิดว่าคงเป็นอย่างนั้นนะ
และวันเกิดAเราโทรไปร้องเพลงอวยพรAพอเราพูดจบเรารีบกดวางเลยครับ ไม่คิดด้วยซ้ำว่าAจะรับ
แล้วเราก็ถามรูมเมทเราที่เป็นเพื่อนเดียวกันในกลุ่มที่ไปงานวันเกิดAว่าAว่าไงมั่ง มันก็บอกว่าโทรมาทำไมไม่คิดจะขอโทษกูหน่อยหรอแล้วก็ด่า
ผ่านไปหลายวันผมโทรไปขอโทษAครับ แล้วก็อธิบายว่าAก็ไม่ได้เป็นเพื่อนกับCหนิจะอะไรทำไม(ตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่าเขาคิดว่าCเป็นเพื่อน)
แล้วก็เถียงกันอีกแล้วเขาก็ว่าCนั้นแหละที่เซี่ยมให้ผมเลิกคุยกับAแล้วคุยต่อแทน ผมก็เถียง แต่สุดท้ายผมก็คิดว่าเขาจะคิดยังไงก็สิทธ์ของเขา
แล้วก็ขอโทษAอีกครั้งกับสิ่งที่ผมทำไป แลัวก็วางสายไป แต่หลังจากนั้นไม่นานAก็โทรกลับมาแล้วบอกว่า
กูมาคิดดูแล้วจะโทรมาขอโทษกูหรือปกป้องตัวเองกับCกันแน่ว่ะ ผมก็ไม่เถียงจะคิดแบบนั้นก็แล้วแต่
แล้วAก็บอกอีกว่ารู้ปะว่าสิ่งที่ผมกับCทำ
โครตน่าขยะแขยงอะ กูว่าเราต่างคนต่างอยู่เถอะผมก็ตอบไปแค่ว่าอืม
แล้วนั้นแหละครับก็เป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกแย่จนถึงทุกวันนี้
บางทีก็คิดนะว่าถ้าไม่มีเราอะไรก็คงไม่เป็นแบบนี้ แย่กับนั้นคือมารู้ว่าAคิดกับCเป็นเพื่อน แต่Cไม่ได้คิดแบบนั้น
อยากหนีไปเลยจากปัญหานี้แต่ก็ทำไม่ได้ เราสมเพชตัวเองมากๆที่ทำตัวน่ารังเกียจน่าขยะแขยงแบบนั้นออกไป
ปล.แค่อยากมาระบายหนะครับ
แนะนำก็ได้นะครับว่าควรใช้ชีวิตต่อจากนี้ยังไงหรือจะด่าก็ได้นะ
คุยกับคนรู้จักของคนคุยเก่าแล้วทำให้เสียเพื่อน ชีวิตเปลี่ยนไปมาก
เราคุยกันได้ประมาณแปปเดียวประมาณ3เดือนตอนยังคุยกันเพื่อนในกลุ่มก็โอเคไม่ได้ว่าอะไรมาก
แต่พอเราเลิกคุยกับAทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิม เราเป็นคนขอเลิกคุยกับAเอง เราว่าเรากับAคงมีอะไรหลายๆอย่าง
ที่เราพยายามปรับกันไม่ได้ เรากับAก็พยายามกันแล้วแต่เราก็ยังแบบรู้สีกไม่ดีอยู่ เราเลยรู้สึกว่าพอดีกว่า (เราคงเห็นแก่ตัวมากๆเลยเนอะ)
ตอนเราเลิกคุยกันเราตกลงว่าจะเป็นเพื่อนกันได้ แต่Aขออย่างนึงคือ จะคุยกับใครก็ได้แต่อย่าคุยกับคนในสาขาได้ไหม เราก็ตกลงไป
หลังจากนั้นเรากับAก็ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ พอมหาลัยมีกิจกรรมเราก็ต้องซ้อมกิจกรรมเราแยกออกจากกลุ่มมาแค่คนเดียว
เเล้วเราก็ไม่ค่อยได้อยู่กับเพื่อนกลุ่มของเรา ปกติเราจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แต่พักหลังๆเราไปกับเพื่อน2คนเป็นประจำเรียกCกับDแล้วกัน
(2คนนี้ไม่ได้เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันกับเราที่ไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่รนในกลุ่มก็พอรู้จักกันอยู่บ้าง)
เพราะว่าเราเลิกซ้อมดึกมากแล้ว2คนนี้อยู่อีกฝ่ายก็เลิกดึกเหมือนกันเราเลยไปด้วยกันบ่อย พอเราไปบ่อยAกับเพื่อนอีกคนเรียกเป็นBแล้วกันก็เริ่มน้อยใจ
AกับB บอกว่าเราไม่มีเวลาให้เหมือนเมื่อก่อนเลยเราก็ขอโทษพวกเขาแค่เราก็มีเถียงกันบ้างแล้วเราก็ดีกัน หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไร
แต่พอหลังจากที่ผมประกวดดาวเดือนของมหาลัยเสร็จแล้วช่วงนั้นเราสนิทกับCมากทำให้เราไปไหนมาไหนด้วยกันมากขึ้น
แล้วเราก็ชอบกัน ใช่ครับมันไม่ควรเลย
เเล้วเราก็ตัดสินใจคุยกันหลังจากนั้นเราโทรไปบอกA ว่าเราคุยกับCครับ Aก็ไม่โอเค เราก็พยายามหาเหตุผลต่างๆจากความคิดเราไปบอกA
พอกลับมาคิดดูเเล้วเราสมเพชตัวเองมากที่ทำแบบนั้นไป Aบอกว่าถ้ามีงจะคุยกับCเราคงเป็นเพื่อนกันไม่ได้แล้วแหละ แล้วก็แยกย้ายกันไป
ตอนนั้นเรายังไม่ทันได้ขอโทษAด้วยซ้ำที่ทำตามที่สัญญาไม่ได้ เพราะเรามัวแต่จะหาเหตุผลจากความคิดเราที่จะทำให้Aเข้าใจ เราคงแย่มากๆเลย
ในตอนนั้นเราไม่รู้จริงๆว่าAรู้จักกับCขนาดนั้น เราคิดว่าคงแค่รู้จักกันผ่านๆ เราคิดแบบนั้นมาตลอดแต่มารู้ทีหลังว่าAมองCเป็นเพื่อนมาโดยตลอด
ลงsecที่เรียนด้วยกัน ชวนกันไปเที่ยว ผมไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้เลย ถ้าผมรู้ผมคงไม่ทำเรื่องน่ารังเกียจแบบนี้
หลังจากนั้นเรากับAก็ไม่ได้คุยกันอีกเลยครับแล้วBก็คงเกียจผมด้วยเพราะเขาสนิทกัน แต่เพื่อนที่เหลือในกลุ่มก็ไม่ได้อะไรนะครับ
เราก็ถามเพื่อนทุกคนเลยว่าAเป็นไงมั่ง ก็ยังแบบเขายังไม่อยากเจอหน้าเรา มีอยู่วันนึงผมเข้าไปในห้องที่มีเขาอยู่เขาหนีกลับเลยครับ
เราเลยถามเพื่อนว่าAไปไหนเพื่อนบอกไม่มันบอกไม่อยากเจอหน้ามีงอะ ยิ่งทำให้ผมรังเกียจตัวเองมากขึ้นทุกที
เราเลยตัดสินใจออกมาจากกลุ่มครับ เผื่อให้Aสบายใจขึ้น อย่างน้อยเราก็คิดว่าคงเป็นอย่างนั้นนะ
และวันเกิดAเราโทรไปร้องเพลงอวยพรAพอเราพูดจบเรารีบกดวางเลยครับ ไม่คิดด้วยซ้ำว่าAจะรับ
แล้วเราก็ถามรูมเมทเราที่เป็นเพื่อนเดียวกันในกลุ่มที่ไปงานวันเกิดAว่าAว่าไงมั่ง มันก็บอกว่าโทรมาทำไมไม่คิดจะขอโทษกูหน่อยหรอแล้วก็ด่า
ผ่านไปหลายวันผมโทรไปขอโทษAครับ แล้วก็อธิบายว่าAก็ไม่ได้เป็นเพื่อนกับCหนิจะอะไรทำไม(ตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่าเขาคิดว่าCเป็นเพื่อน)
แล้วก็เถียงกันอีกแล้วเขาก็ว่าCนั้นแหละที่เซี่ยมให้ผมเลิกคุยกับAแล้วคุยต่อแทน ผมก็เถียง แต่สุดท้ายผมก็คิดว่าเขาจะคิดยังไงก็สิทธ์ของเขา
แล้วก็ขอโทษAอีกครั้งกับสิ่งที่ผมทำไป แลัวก็วางสายไป แต่หลังจากนั้นไม่นานAก็โทรกลับมาแล้วบอกว่า
กูมาคิดดูแล้วจะโทรมาขอโทษกูหรือปกป้องตัวเองกับCกันแน่ว่ะ ผมก็ไม่เถียงจะคิดแบบนั้นก็แล้วแต่
แล้วAก็บอกอีกว่ารู้ปะว่าสิ่งที่ผมกับCทำ
แล้วนั้นแหละครับก็เป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกแย่จนถึงทุกวันนี้
บางทีก็คิดนะว่าถ้าไม่มีเราอะไรก็คงไม่เป็นแบบนี้ แย่กับนั้นคือมารู้ว่าAคิดกับCเป็นเพื่อน แต่Cไม่ได้คิดแบบนั้น
อยากหนีไปเลยจากปัญหานี้แต่ก็ทำไม่ได้ เราสมเพชตัวเองมากๆที่ทำตัวน่ารังเกียจน่าขยะแขยงแบบนั้นออกไป
ปล.แค่อยากมาระบายหนะครับ
แนะนำก็ได้นะครับว่าควรใช้ชีวิตต่อจากนี้ยังไงหรือจะด่าก็ได้นะ