ปีนี้เรากำลังจะจบมอหก ด้วยความที่เราชื่นชอบในศิลปะ และตั้งใจจะเข้านิเทศศิลป์แต่ไม่เคยได้ไปเรียนเสริมอะไรใดๆในสายนี้นอกจากเรียนด้วยตัวเองแบบงูๆปลาๆ คิดว่าตัวเองถ้าส่งพอร์ตไปก็คงไม่น่าจะติดแน่ๆ เลยตัดสินใจดร็อปไปหนึ่งปีเพื่อจะไปเรียนเพิ่มเติมและลองส่งในปลายปีนี้ค่ะ แต่ที่บ้านคุณพ่อไม่ค่อยสนับสนุนและอยากให้เราจบมอหกออกมาแล้วทำงานเลย(ที่บ้านมีธุรกิจส่วนตัวค่ะ)
เราเคยเกริ่นว่าอยากเรียนสายนี้ แต่เขาก็ยกเหตุผลร้อยแปดพันเก้าว่าเรียนไปมันเสียเวลาสี่ปี เขาก็ไม่ได้เรียนสูงยังเป็นเถ้าแก่ได้เลย สู้ออกมาทำงานเลยดีกว่า เราเคยบอกกับเขาว่าถ้าจบออกมาเราจะมาทำงานที่ร้านด้วย เพราะเราเป็นพี่โตสุดในบ้าน คนที่พ่อจะพอฝากฝังได้ก็มีแค่เราค่ะ แต่ก็จะทำในสิ่งที่เราชอบไปด้วย แบบรับออกแบบเล็กๆน้อยๆ หรือเปิดเพจสอนวาดรูปในเฟสไปด้วย
แต่ยังไงเขาก็ไม่เห็นด้วยค่ะ และเขาก็มองสิ่งที่เราชอบเป็นสิ่งไร้สาระ เราเคยท้อจนร้องไห้ด้วยค่ะแต่เขาไม่รู้ ขนาดแค่เกริ่นว่าอยากไปโอเพ่นเฮ้าส์ของศิลปากรเขายังทะเลาะกับเราเลยค่ะ แบบว่าไหนว่าจะไม่เรียนไง เรียนไปจบมาจะทำอะไร นี่เขาต้องมาส่งเราต่ออีกสี่ปีหรอ ถ้าอยากเรียนนักก็ไปหาเงินเอาเอง เพราะเขาจะส่งเราจบแค่มอหก ตอนนั้นเราแอบไปร้องไห้คนเดียวเลยค่ะ เราเคยตั้งใจที่จะเรียนสายนี้แต่ก็ต้องมาล้มเลิกเพราะเขาไม่เห็นด้วย
ตอนแรกเราว่าจะไปปรึกษาป้าเราดูแต่วันนี้ป้าก็มาพูดแนวๆเดียวกับพ่อเลยค่ะ อยากให้ไปเปิดร้านขายยา แต่เราไม่มีความรู้ด้านนี้และไม่ชอบด้วยจะให้เราไปทำงานสายนี้หรอคะ555555
ท้อมากๆ ท้อแบบท้อเลยค่ะ ทำไมการจะเรียนในสิ่งที่ชอบมันยากขนาดนี้คะ เคยเครียดจนร้องไห้ จรไม่รู้จะทำยังไง รู้สึกว่าเหมือนโดนฝืนไปหมดเลยค่ะ
อาจจะเพราะว่าเราไม่เคยทำให้เขาเห็นด้วยว่าเราชอบตรงนี้จริงๆนะเขาเลยไม่สนับสนุนหรือเปล่าคะ เราจะทำยังไงถึงจะเปลี่ยนความคิดเขาดี หรือถ้าเปลี่ยนไม่ได้ต้องทนอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบไปตลอดชีวิตเลยหรอคะ หรือเราจะลองกู้เรียนให้มันจบๆไปเลยดีคะ อยากเรียนจริงๆ แต่รู้สึกมืดไปหมดทุกทางเลยค่ะ
ที่บ้านไม่อยากให้ต่อมหาลัย แต่เราอยากเรียนต่อ ทำไงดีคะ
เราเคยเกริ่นว่าอยากเรียนสายนี้ แต่เขาก็ยกเหตุผลร้อยแปดพันเก้าว่าเรียนไปมันเสียเวลาสี่ปี เขาก็ไม่ได้เรียนสูงยังเป็นเถ้าแก่ได้เลย สู้ออกมาทำงานเลยดีกว่า เราเคยบอกกับเขาว่าถ้าจบออกมาเราจะมาทำงานที่ร้านด้วย เพราะเราเป็นพี่โตสุดในบ้าน คนที่พ่อจะพอฝากฝังได้ก็มีแค่เราค่ะ แต่ก็จะทำในสิ่งที่เราชอบไปด้วย แบบรับออกแบบเล็กๆน้อยๆ หรือเปิดเพจสอนวาดรูปในเฟสไปด้วย
แต่ยังไงเขาก็ไม่เห็นด้วยค่ะ และเขาก็มองสิ่งที่เราชอบเป็นสิ่งไร้สาระ เราเคยท้อจนร้องไห้ด้วยค่ะแต่เขาไม่รู้ ขนาดแค่เกริ่นว่าอยากไปโอเพ่นเฮ้าส์ของศิลปากรเขายังทะเลาะกับเราเลยค่ะ แบบว่าไหนว่าจะไม่เรียนไง เรียนไปจบมาจะทำอะไร นี่เขาต้องมาส่งเราต่ออีกสี่ปีหรอ ถ้าอยากเรียนนักก็ไปหาเงินเอาเอง เพราะเขาจะส่งเราจบแค่มอหก ตอนนั้นเราแอบไปร้องไห้คนเดียวเลยค่ะ เราเคยตั้งใจที่จะเรียนสายนี้แต่ก็ต้องมาล้มเลิกเพราะเขาไม่เห็นด้วย
ตอนแรกเราว่าจะไปปรึกษาป้าเราดูแต่วันนี้ป้าก็มาพูดแนวๆเดียวกับพ่อเลยค่ะ อยากให้ไปเปิดร้านขายยา แต่เราไม่มีความรู้ด้านนี้และไม่ชอบด้วยจะให้เราไปทำงานสายนี้หรอคะ555555
ท้อมากๆ ท้อแบบท้อเลยค่ะ ทำไมการจะเรียนในสิ่งที่ชอบมันยากขนาดนี้คะ เคยเครียดจนร้องไห้ จรไม่รู้จะทำยังไง รู้สึกว่าเหมือนโดนฝืนไปหมดเลยค่ะ
อาจจะเพราะว่าเราไม่เคยทำให้เขาเห็นด้วยว่าเราชอบตรงนี้จริงๆนะเขาเลยไม่สนับสนุนหรือเปล่าคะ เราจะทำยังไงถึงจะเปลี่ยนความคิดเขาดี หรือถ้าเปลี่ยนไม่ได้ต้องทนอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบไปตลอดชีวิตเลยหรอคะ หรือเราจะลองกู้เรียนให้มันจบๆไปเลยดีคะ อยากเรียนจริงๆ แต่รู้สึกมืดไปหมดทุกทางเลยค่ะ