เพื่อนมีปัญญากับแม่ทำไงดีคะ

ต้องบอกว่าครอบครัวนางแยกทางกันแล้วนางอยู่กับแม่นางมักเล่าให้ว่าแม่จะบ่นว่านางไม่ทำงานบ้านตอนแรกก็รับฟังเป็นที่ระบายให้แค่พอบ่อยเข้าสังเกตว่ามันเป็นแต่เรื่องเดิมๆเลยเตือนไปแล้วก็เอาตัวเองไปเปรียบกับพี่ชายว่าตัวเองทำมากกว่าเลยบอกไปมันเป็นหน้าที่ที่แม่บ่นๆทุกครั้งนี่มันผิดพลาดรึบกพร่องถ้าบ่อยขนาดนี้มันบกพร่องแหละแต่คือไม่ฟังคิดแต่จะหนีออกจากบ้านพยายามพูดถึงบุญคุณแม่ที่พอจะเตือนสติได้แต่คือแบบไม่ฟังแล้วคืออยากได้อะไรแม่ให้ เงินจะเอาที่ไหนใช้งานไม่เคยทำจะไปพึ่งคนอื่นคงพึ่งไม่ได้ตลอดนางไม่เข้าใจแม่มากพอยังไม่รับรู้ปัญหาแม่ที่มีอยู่ เพื่อนที่ดีคือเพื่อนที่คอยเตือนเวลาทำผิดไม่ใช่เพื่อนที่อวยทุกอย่างใช่มั้ยคะขอคำแนะรำในการพูดหน่อยค้าาาเพื่อนๆ