รู้สึกไม่ไหวกับสิ่งที่เจอ

รู้สึกไม่ไหวกับทุกๆอย่างที่เจอเลยครับ เบื่อชีวิตมากๆ ไม่มีเป้าหมายในการใข้ชีวิตเลยครับ ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบการเรียนเท่าไหร่ ก็เลยยังไม่ได้คิดถึงว่าอนาคตจะทำอะไรคิดแค่ว่าใช้ชีวิตให้คุ้มค่าในแต่ละวันก็พอ แต่พอหลังๆมาก็เริ่มมีเป้าหมายในชีวิต คือผมก็ชอบเพื่อนคนนึงแหละคอนนั้นก็มีเป้าหมายว่าเราจะทำเพื่อเขา แต่คือก็นกอะนะ เอาแบบรวมรัดเลยละกัน คือเขาไม่อยากมีแฟนตอนนี้ พอรู้ก็คือเข้าใจเพราะเราก็แค่เห็นเขามีความสุขก็พอแล้ว แต่Passionในชีวิตของเราก็หมดไปด้วยนี่สิ ยิ่งตอนเรียนออนไลน์ยิ่งแล้วใหญ่เหงาสุดๆ เรียนก็ไม่ชอบแถมยังต้องมาอยู่ในห้องที่ขยันเรียนอีก สิ่งที่จะช่วยให้ผมมีความสุข แล้วก็ยังรู้สึกอยากมีตัวตนอยู่ก็คือพ่อกับแม่แค่นั้นแล้ว แต่ตอนนี้อยู่คนละบ้านกับพ่อ ไม่ค่อยได้ติดต่อกันส่วนแม่ตอนนี้ก็ป่วยอีก จนตอนนี้ก็ไม่มีไฟในการใช้ชีวิตแล้วครับ รู้สึกไม่มีตัวตนเลย
คือต้องบอกว่าผมเป็นคนที่ไม่ค่อยจะมีเพื่อนที่พูดคุยระบายความรู้สึกได้นะ เพราะเพื่อนๆทุกคนในห้องไม่มีใครที่ชอบผมเลยคงเป็นเพราะผมไม่ชอบเรื่องเรียนแต่ดันมาอยู่ในห้องที่ทุกคนตั้งใจเรียนด้วยสิ อันที่จริงเพื่อนต่างห้องผมก็มีนะ แต่หลังๆมาก็เริ่มอยู่กับเพื่อนในห้องนี่แหละอยู่ด้วยกันมา3ปีแล้ว ตอนนี้ผมอยู่ม.4นะครับลืมบอกไป คือผมก็เคยมีเพื่อนที่สนิทกับผมแหละ ช่วงนั้นก็ระบายพูดเรื่องที่ไม่สบายใจให้เขาฟังบ่อยๆ แต่พอเพื่อนในห้องเริ่มไม่ชอบผมกันแล้วเขาก็พาตีตัวออกห่างไปด้วย เพื่อนหลายคนที่มีclose friendในไอจีก็เอาผมออกจนตอนนี้รู้สึกอยู่ตัวคนเดียวเลย จะมีก็แต่แม่ที่คอยคุยกับผมให้กำลังใจผม แต่ตอนนี้แม่ก็มาป่วยญาติๆในบ้านก็เหมือนจะคิดว่าเพราะผมที่ทำให้แม่ต้องเป็นแบบนี้ (คือผมแอบไปได้ยินมานะครับ) ทำให้ตอนนี้จะทำอะไรก็ไม่ได้ จะไปหาพ่อก็ไม่ได้เพราะญาติในบ้านเขาก็ไม่ชอบพ่อผม

ตอนนี้ผมรู้สึกโดดเดี่ยวมาก ไม่อยากจะรับรู้อะไรอีก ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว คือผมก็ได้แต่ถามตัวเอง ว่าทำไมคนสุดท้ายที่เป็น passion ในชีวิตผมต้องมาป่วยด้วย(แม่) ผมอยากให้คนที่นอนป่วยตรงนั้นเป็นผมมากกว่า ตอนนี้ผมแทบจะไม่เหลืออะไรแล้วครับ ผมควรทำไงดี