คือเราอยากเรียน ที่ กทม มากเลยค่ะ ตั้งความหวังไว้สูงมากว่าเราต้องไปให้ได้ แต่สุดท้ายก็ต้องละความหวัง ทิ้งความหวัง
เพราะพ่อแม่ไม่อยากให้ไปเรียนไกลไป มันเสียใจมาก เพราะเราหวังไว้แล้วว่าเราจะต้องได้เรียนในสิ่งที่ชอบคิดว่าพ่อแม่จะให้ไป แต่ก็ไม่ได้ไป ที่ๆใกล้บ้านมันก็ไม่มีที่อยากเรียน เราก็ปรึกษาพี่ตนเอง พี่บอกให้ไปพูดกับพ่อแม่ตรงๆ แต่คำที่ได้คือ อยากหนีพ่อแม่หรอ? ไปทำไมตั้งไกลๆ ที่แถวบ้านก็มี เราก็พูดกับเขาว่ามันไม่มีที่อยากเรียน เขาก็บอกว่าอยากเรียนอะไรล่ะ นี่ก็บอกอยากเรียน มัลติมิเดีย เขาก็บอกว่าโอ้ะ เรียนใกล้บ้านก็ได้หรอกไม่ต้องแห่ไปไกลหรอกนี่ก็พูดว่าอยากไปจริงๆ จนมาถึงคำว่า ถ้ารับไม่ได้ก็ไปตายไป คือแบบจุกอกมาก ที่อยากไปเพราะได้เรียนในสิ่งที่อยากเรียนแล้วมันจะไปรอด
อยากเจอเพื่อน ที่ กทม อยากเจอคนที่อยากเจอ อยากใช้ชีวิตที่ไม่มีใครมาตำหนิ มาบอกอยากได้ลองรับประสบการณ์เอง
อยากหนรออกจากบ้านมากๆ แต่ทำไมได้เพราะเห็นใจพวกเขา แต่พี่เรา ได้อยู่ไกล ได้มีแฟน ไม่เคยเจอคำพูดจุกอก มีแต่เราที่ไม่ได้ไรดั่งที่หวังสักทีเลยค่ะ นอนร้องให้แทบทุกคืน น้อยใจ เสียใจ แต่ก็เข้าใจพ่อแม่ พ่อแม่เคยบอกว่าอยากจะลบคำดูถูกคนอื่น ขอให้จบสูง แต่พอทีนี้ มาบอกเราว่า จบมาทำงาน อบต ก็พอละ ใกล้ๆบ้าน ทำงานยังอยากให้ใกล้บ้าน มันไม่ได้ไหมอ่ะอยากหนีไปให้ไกลมาก พี่เราก็เรียนแอร์ ม.เอกชน เราไม่เคยได้แตะตามที่หวังสักที ... มีไรให้มาปรึกษา.. แต่ไม่เคยปรึกษาได้