เราทะเลาะกับแฟนแถบทุกวันเลยค่ะ จนบางทีก็อยากเลิกแต่ก็ทำใจเลิกไม่ได้

เริ่มเลยนะคะ เราคบกับแฟนมาได้สักพักใหญ่ๆแล้วค่ะ ก่อนคบกันเราคุยกันว่าเออเธอไม่ชอบคนนิสัยแบบไหน เขาก็บอกว่าเขาไม่ชอบคนโกหก นอกใจ เราเองก็เหมือนกัน แต่พอได้คบกันมาสักพัก สุดท้ายเขาก็ทำสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ เขาโกหก ผิดคำพูด แล้วทุกครั้งที่เขาทำผิด ก็จะมาขอโทษตลอด เราเองก็ให้โอกาสมาโดยตลอด แต่เขาก็ทำผิดซ้ำซาก ทำเราร้องไห้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่เราก็ให้อภัยมาตลอดจนมันสะสม ที่ผ่านมาทางบ้านเขาเจอปัญหามาโดยตลอด แต่เราเองก็อยู่ข้างๆ ไม่เคยทิ้งไปไหน คอยให้กำลังใจ จนวันนึงเราเอาเขาเข้าบ้านเราแล้วมาเจอแม่เรา สิ่งที่เกิดขึ้นคือ แม่เราไม่พอใจ ไม่ชอบและไล่เขาออกจากบ้านเพราะเขาเป็นทอม ก่อนอื่นเราต้องบอกก่อนว่า ที่เราคบทอมเพราะเราเคยโดนลุงแท้ๆของตัวเองลวนลามมาตั้งแต่เด็ก เราฝังใจแต่ไม่เคยบอกพ่อแม่มาเกือบจะสิบปี เนื่องจากเราไม่ได้บอกแม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ และด้วยความที่แม่ไม่เปิดรับเรื่องเพศที่สามด้วย  พอเจอเรื่องนี้เราก็แบบเฟล เสียความรู้สึกที่แบบทำไมต้องมาปิดกั้นความรักของเราด้วย แต่เราและแฟนก็สู้กันต่อด้วยการคบกันต่อไป ไม่แคร์คำพูดใคร ต่อมาเราก็คบกันมาราบรื่นดีมาเรื่อยๆ จนมีเรื่องที่เพื่อนของแฟนเราไม่ชอบเราทั้งกลุ่มเลยเพราะคิดว่าเราไม่มีสัมมาคารวะ ชอบทะเลาะกับแฟนกลางวงเหล้า(เราเรียนมหาลัยอยู่ แต่แฟนเรียนจบแล้ว) แต่พวกเขาไม่ได้ถามเลยว่าทำไมถึงทะเลาะ ใครผิดใครถูก เพื่อนเขาก็ด่าๆๆๆเรา แต่สิ่งที่แฟนเราเลือกทำคือยืนเฉยๆให้เราโดนด่า ไม่มีการปกป้องเราใดๆทั้งสิ้นทั้งๆที่ตัวเองเป็นฝ่ายผิด เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราฝังใจเรื่องที่1 ต่อมาคือโอเคเราให้อภัยแต่เราไม่ลืม ความรู้สึกเราเริ่มลดลงเพราะเสียใจกับสิ่งที่เจอ เราก็อยู่กันต่อมาเรื่อยๆแบบระหองระแหง แล้วด้วยความที่เราเป็นโรคซึมเศร้า (พอแม่เรารู้ว่าเราเป็นโรคนี้เขาก็เปลี่ยนตัวเองเขายอมให้เราคบกันได้)ต่อนะคะ  ด้วยการที่เราเป็นโรคนี้ เราย่อมคิดมากกว่าคนปกติอยู่แล้ว เราไม่เคยลืมเรื่องที่เขาทำไว้กับเราได้สักเรื่องจนเราเฉยชาลงเรื่อยๆ ทะเลาะกันก็เลิกๆคบๆ มันเลิกขาดกันไม่ได้สักที เลิกๆคบๆมา1เดือนแล้วค่ะแล้วเรื่องล่าสุดคือเราทะเลาะกันด้วยเรื่องไร้สาระ ที่เราไม่ได้ผิดเลยด้วยซ้ำ แต่เขาเหมือนจะนอยด์ จะงอนเรา เขาก็แบบไม่พูดด้วย อยู่ๆก็ออกจากบ้านไป จนเราแบบอะไรวะ กูทำไรผิด พอเกิดเรื่องแบบนี้เราก็บอกเลิกเขาไปเพราะเราเหนื่อยใจมากๆแล้ว สุดท้ายคือเขาส่งข้อความมาว่าเรา เหมือนเขาไม่ผิดอะไรเลย เราก็เออแบบคิดไรคิดไปเถอะ เราเลิกกัน แต่ภายในวันนั้นเขาก็กลับมาขอคืนดี ด้วยความที่เรายังรักและใจอ่อน เราก็ให้อภัย แต่มันก็ไม่เหลือความรู้สึกที่เหมือนเดิมอีกแล้ว เรานิ่งขึ้น ไม่ค่อยคุย เขาบอกเขาอยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่เราทำให้ไม่ได้เรายังจำเรื่องที่เขาทำกับเราไว้อยู่ ล่าสุดวันที่26มกราที่ผ่านมา เราก็ไปตามนัดของคุณหมอ สรุปคืออาการเราไม่ดีขึ้นเลย เราได้ยามาเพิ่มเพราะเราเลิกคิดเองไม่ได้ เอาจริงๆเรารู้ตัวเองดีว่าเราเองก็ไม่ได้ดีไปหมดทุกเรื่อง เราอารมณ์ร้อนแต่ไม่เคยทำให้เขาเสียใจเลยสักครั้ง พอเรารู้ว่าอาการเราไม่ดีขึ้นเราก็โทรปรึกษาแม่เพราะเรามาเรียนต่างจังหวัด เรากับแฟนก็คบกันเหมือนคนอื่นที่อยู่ไกลกัน ต่อนะคะ เราโทรปรึกษาแม่ว่าระหว่างความรักกับความสบายใจ แม่จะเลือกอะไร แม่ตอบเรามาว่าเลือกความสบายใจเถอะ ถ้าคบกันแล้วไม่สบายใจมันจะอยู่กันยังไง ตั้งแต่ที่แม่รู้ว่าหนูเป็นโรคซึมเศร้า แม่เปลี่ยนตัวเองแบบกะทันหัน โดยไม่คิดอะไรเลย คิดแค่อยากทำให้หนูหายอยากทำให้หนูสบายใจมีความสุข แต่แฟนหนูที่บอกรักหนูนักหนา ทำไมถึงทำให้หนูเสียน้ำตาอยู่บ่อยๆ ทำไมเขาไม่เลือกที่จะทำให้หนูสบายใจล่ะลูก พอวางสายจากแม่เสร็จเราก็มานั่งคิดว่าเขารักเราจริงๆรึป่าว ที่ผ่านมาเขาบอกไม่อยากเสียเราไปแต่ก็ไม่เคยรักษาความรู้สึกเราเลย เรากับแฟนวางแผนอนาคตกันไว้เยอะว่าอยากอยู่ด้วยกัน อยากแต่งงาน อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า ณ ตอนนี้เราพยายามปรับเขาหากันแต่มันก็เข้ากันไม่ได้ ทะเลาะกันเรื่อยๆ เขามาปรับตัวเองตอนที่จะเสียเราไปแล้วค่ะ เราเลยรู้สึกว่าเราควรจะออกมารักตัวเองหรือควรอยู่ต่อเพราะคำว่ารัก