ควรรู้สึกยังไงที่มีพ่อแบบนี้?

เราเป็นลูกคนเดียว คอบครัวเราเลี้ยงมาแบบครึ่งๆกลางๆ ครึ่งๆกลางที่ว่ามันคือยังไง ก็คือเเม่เราเลี้ยงเราเเบบเข้มงวดมากต้องอยู่ในขอบเขตเเล้วเเม่เราดีมากๆคือชอบตักเตือนเราตลอด สอนเราทุกอย่างกล้าด่า จัดเจงทุกสิ่งทุกอย่าง ***จะเป็นไข้,ไม่สบาย,ป่วย,หรือมีปัญหาอะไรก็เเม่เรานี่แหละเป็นคนแก้ให้*** กล้าว่ากล้าตักเตือน ส่วนพ่อเราเลี้ยงเเบบตามใจมากคืออยากได้อะไรก็ต้องได้ลูกใช้อะไรพ่อก็ต้องทำประมาณนี้ ไม่ค่อยจะสอนอะไรสั้กเท่าไหร่ ทุกววันนี้เราก็ยังรู้สึกแปลกๆกับตัวเองอยู่นะว่าเอ๊ะ!เราเป็นคนยังไงกันเเน่ จะเป็นเด็กที่เอาเเต่ใจใช้ชีวิตไปวันๆ หรือเป็นเด็กที่อยู่ในขอบเขตใช้ชีวิตในทางที่ถูก เราไม่รู้จะอธิบายบายให้ชัดเจนยังไง จะโทษพ่อเเม่ก็ไม่ถูก เราคิดว่าชีวิตเราเเค่มีเเม่ทุกอย่างก็สวยหรูหมดแล้ว ก็นั่นแหละยิ่งโตยิ่งรู้ว่าความสุขมันอยู่ได้ไม่
นาน ตอเราอายุ15แม่เราก็เสียเเล้ว ในตอนนั้นเราก็คิดอยู่ว่า เอายังไงกับชีวิตดี คนที่เป็นเหมือนกับเสาหลักของบ้าน เป็นเหมือนที่พึ่งที่สุดท้ายของชีวิตทั้งชีวิตได้
จากเราไปแล้ว คนที่จัดเตงทุกอย่างให้กับชีวิตเรา ไม่อยู่ด้วยด้วยแล้ว เหมือนเเต่คนที่ไม่สนไม่เเคร์อะไรเลยก็คืพ่อเรา
/////จะเล่าชีวิตหลังจากเเม่เราเสียให้ฟัง
เราใช้ชีวิตเหมืออยู่ตังคนเดียวตัวคนเดียว
พ่อเราทำเเต่กาเงินให้เราใช้เเค่นั้นเราจะเจ็บจะป่วยจะเจอปัญหาใหม่เเต่ไหนก็ต้องแก้ด้วยตัวเอง ต้องดูแลตัวเอง หสกินเอง ให้กำลังใจตัวเอง บอกตัวเองว่าให้อยู่บนโลกนี้ให้ได้นานที่สุด เเล้วเริ่มต้นใหม่ สร้างครอบครัวที่มีความสุขมากกว่านี้ และไม่ใช่ครอบครัวเเบบนี้ ลืมบอกอีกอย่าง พ่อเราเป็นคนติดเกมมาก ไม่สนอะไรเลย  สนอยู่สองอย่างคือ ทำงานหน้าเดียวกันเล่นเกม เราเคยลองทดสอบพ่อดูว่าถ้าเราซื้อของฟุ่มเฟือย เเละทำตัวเหลวเหลกพ่อเราจะทำยังไง ผลคือพ่อเราเล่นเกมม่สนอะไร เขาบอกอยากซื้ออะไรก็ซื้อเลย เอะอะก็"เอาเลยๆ" "ก็ได้ๆ" มีอยู่สองคำที่บอกกับเรา เราเลยลองไปอ่านตามกระทู้อื่นๆมากว่ามีพาอแบบนี้จะแก้ยัง มีคนบอกเต็มเลยว่า ะ้าเขาไม่ยอมเราเราก็ต้อมยอมเค้า หรืออีกคำตอบนึงคือ ต่างคนต่างอยู่ จะไม่ไม่มีปัญหาหรือเรื่องทำเลาะกัน เเน่นอนเราเลือกที่จะต่างคนต่างอยู่ แล้วพาอเราก็เริ่มเห็นว่าเราเปลี่ยนไป เขาเลยถามว่าเป็นอะไร **แบบว่าถามพอจบๆให้รู้ว่าสนใจก็พอ** เเค่นั้น เราพยายามบอกพ่อไปแล้วว่าเขาเป็นคนยังไงเเละควรแก้ยังไงงไม่ควรทำตัวเหมือนเมื่อก่อนเเล้วมั้ย เราพยามเปลี่ยนทุกอย่างเพื่อให้เข้ากับพ่อได้ สุดท้ายพ่อเราก็เหมือนเดิม คือพ่อเราไม่ค่อยจะยอมรับความผิดของตัวเอง เอาง่ายๆคือกลัวความล้มเหลว คิดอย่างเดียวคือเราต้องถูกเสมอ เราไม่รู้จะอดทนไปได้นานมั้ย   ที่ออกมาพูดแบบนี้ใช่ว่าจะไม่รักพ่อเลย รักมากห่วงมากๆไม่อยากให้พ่อเป็นขี้ปากคนอื่นว่าเลี้ยงลูกไม่ดี อยากให้เขาเงยหน้ายอมรับความจริงได้เเล้ว ไม่อยสกจะร้องไห้เพราะคนๆเดียวทีหาเงินให้เราใช้


คำถามสุดท้าย::: พ่อเราหาเงินให้เราใช้ก็บุญหัวเเล้วถูกมั้ย เเต่ไม่เคยเเยเเสอะไรเลยอันนี้ควรปล่อยผ่ายแล้วยืนใช้ชีวิตด้วยเข้งขาตัวเองทำถูกมั้ย