ผมไม่ได้อยากเรียกร้องความสนใจนะครับแต่ผมแค่อยากรู้วิธีแก้ปัญหาอย่างอื่นที่มีผมลองใช้วิธีที่ผมพอจะคิดได้หมดและครับแต่ก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลยครับเลยมาถามวิธีแก้ครับ
คือผมและแม่ทะเลาะมีหลายเรื่องที่ทะเลาะกันครับผมเล่นโทรศัพท์วันละ8ชั้วโมงได้รึมากกว่านั้นที่ผมเล่นเพราะผมชอบมันครับมันสนุกดีได้เจออะไรหลายๆๆอย่างที่ผมไม่เคยเจอได้เพื่อนต่างชาติบ้างได้ความรู้ที่ผมไม่เคยได้รู้แต่แม่จะชอบด่าผมเรื่องเล่นเกมโดนบ่นโดนว่าว่าเกมทำให้สมองฟ่อทำให้โง่แต่ผมก็บอกไปว่าเกมทำให้ผมเก่งภาษามากกว่าคนอื่นในห้องแต่แม่ก็ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดที่ผมพูดออกไปผมเลยใช้วิธีอื่นคือผมพยายามทำเกรดให้ดีขึ้นจนได้ที่3ของห้องผมเลยเอาไปให้แม่ดูแม่ผมบอกแค่ว่าดีมากแค่นั้นครับผมพยายามทำให้แม่รู้โทรศัพท์ทำให้ผมรู้สิ่งต่างๆมากกว่าในห้องเรียนแต่แม่ผมไม่เคยเข้าใจพอผมทำเกรดไม่ดีแม่ก็ด่าก็บ่นและโทษโทรศัพท์และชอบเปรียบเทียบผมกับคนอื่นว่าคนอื่นเก่งกว่าผมผมโดนด่าในอีกหลายๆเรื่องอยู่แต่ในห้องมั้งอะไรมั้งแต่เรื่องโทรศัพท์หนักสุดครับอีกๆไม่นานเขาคงจะยึดโทรศัทพ์ผมไปผมพยายามหาวิธีที่ผมพอจะรู้และพยายามอดทนคำด่าผมรู้ว่าแม่ด่าเพราะเป็นห่วงแต่บางคำผมก็รับไม่ได้เช่นกูไม่น่าเลี้ยงเลย กูอยู่คนเดียวกูก็อยู่ได้ ลูกคนอื่นเขายังดีกว่าเลย ทั้งที่ผมดูเขาไม่ค่อยต่างจากผม แต่ในใจผมก็อยากถามแม่ของผมว่าให้ผมเกิดมาทำไม แค่นี้แหละครับแต่ถามวิธีของคนที่คอมเม้นไม่ได้ผลผมก็พอมีวิธีสุดท้ายอยู่ครับแต่ผมยังไม่อยากจะทำมันแต่ความอดทนผมใกล้จะไม่เหลือและครับ
ผมมีปัญหาครอบครัวแต่ผมหาวิธีแก้ไม่ออกเลยครับ
คือผมและแม่ทะเลาะมีหลายเรื่องที่ทะเลาะกันครับผมเล่นโทรศัพท์วันละ8ชั้วโมงได้รึมากกว่านั้นที่ผมเล่นเพราะผมชอบมันครับมันสนุกดีได้เจออะไรหลายๆๆอย่างที่ผมไม่เคยเจอได้เพื่อนต่างชาติบ้างได้ความรู้ที่ผมไม่เคยได้รู้แต่แม่จะชอบด่าผมเรื่องเล่นเกมโดนบ่นโดนว่าว่าเกมทำให้สมองฟ่อทำให้โง่แต่ผมก็บอกไปว่าเกมทำให้ผมเก่งภาษามากกว่าคนอื่นในห้องแต่แม่ก็ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดที่ผมพูดออกไปผมเลยใช้วิธีอื่นคือผมพยายามทำเกรดให้ดีขึ้นจนได้ที่3ของห้องผมเลยเอาไปให้แม่ดูแม่ผมบอกแค่ว่าดีมากแค่นั้นครับผมพยายามทำให้แม่รู้โทรศัพท์ทำให้ผมรู้สิ่งต่างๆมากกว่าในห้องเรียนแต่แม่ผมไม่เคยเข้าใจพอผมทำเกรดไม่ดีแม่ก็ด่าก็บ่นและโทษโทรศัพท์และชอบเปรียบเทียบผมกับคนอื่นว่าคนอื่นเก่งกว่าผมผมโดนด่าในอีกหลายๆเรื่องอยู่แต่ในห้องมั้งอะไรมั้งแต่เรื่องโทรศัพท์หนักสุดครับอีกๆไม่นานเขาคงจะยึดโทรศัทพ์ผมไปผมพยายามหาวิธีที่ผมพอจะรู้และพยายามอดทนคำด่าผมรู้ว่าแม่ด่าเพราะเป็นห่วงแต่บางคำผมก็รับไม่ได้เช่นกูไม่น่าเลี้ยงเลย กูอยู่คนเดียวกูก็อยู่ได้ ลูกคนอื่นเขายังดีกว่าเลย ทั้งที่ผมดูเขาไม่ค่อยต่างจากผม แต่ในใจผมก็อยากถามแม่ของผมว่าให้ผมเกิดมาทำไม แค่นี้แหละครับแต่ถามวิธีของคนที่คอมเม้นไม่ได้ผลผมก็พอมีวิธีสุดท้ายอยู่ครับแต่ผมยังไม่อยากจะทำมันแต่ความอดทนผมใกล้จะไม่เหลือและครับ